Oorlog in vredestijd. Overheidsintimidatie.

Oorlog. Defensiedorp. 

Bestaat er een link tussen het één en ander? Tussen de intimidatie die ik meemaak, mijn activistische verleden en dat ik in een defensiedorp woon, terwijl de derde wereldoorlog voorbereid wordt? 

Zoals de helikopters. Ik heb me vannacht afgevraagd of ik het wel moest delen, maar dit speelt al een paar jaar. En het is zo opvallend, dat ik het niet kan verzinnen. Ik neem iets waar dat niet waar kan zijn en dat als het wel waar is, zeer bedreigend is of in ieder geval bedoeld is om mij te bedreigen. 

De eerste keer dat het gebeurde was toen ik nog op de fiets boodschappen haalde in Steenwijk. Via Kallenkote. Dus door het bos, langs defensie. Het moet geweest zijn tijdens of vlak na de covid. Er steeg daar een helikopter op. Op zich niet zo gek, bij defensieterrein. Want er wordt daar geoefend. Maar deze begon mijn pad te volgen. Heel laag bleef hij boven me hangen en volgde mijn weg. Ik herinner me nog dat ik er voor ben afgestapt om om hoog te kijken, wat daar gebeurde. Ik vond het raar. Toen ik het bos uitfietste draaide hij om en verdween. 

Enkele weken of misschien maanden later fietste ik naar Zuidwolde, omdat ik zo graag nog een keer de plek wilde bekijken waar mijn dochter is geboren. Het was een zomer waarin ik twee fietstochten maakte: 1 naar Zuidwolde en 1 naar Hoogeveen, naar het huis waar we hebben gewoond en waar ik afscheid van de poes heb moeten nemen. Tijdens één van die twee fietstochten gebeurde hetzelfde. Het was ook dezelfde grijze helikopter die een hele tijd links van me mee vloog. Ik heb het weggedrukt. Ik wilde het niet weten. Ik wilde het niet. Maar wij zijn vroeger als vredesactivisten ook heel vaak gevolgd en ik herkende dit. 

Even ervoor, aan het begin van de covidperiode, had ik elke keer als ik in steenwijk kwam, politie-auto's om me heen. Dat begon op te vallen, omdat hier heel weinig politie is. Als je boodschappen gaat halen in een gebied met weinig politie en je hebt ze op de heen en terugweg een stuk of 4 keer om je heen rijden, dat valt gewoon op. Eén keer reed er één het fietspad op en die stopte vlak voor mijn fiets. Ik dacht: wat moet die nou van me? Ik doe toch niks verkeerd? Hij deed niks. Reed weer achteruit en liet me door. 

Dit is nooit gestopt. Ook na de covid niet. Ik ben zelf gestopt met boodschappen halen in Steenwijk. En IN Meppel. Omdat ik te vaak word lastig gevallen en ik me hier al heel erg lang niet meer prettig voel. Ik ben vanaf 2023 de boodschappen steeds meer in het westen van het land gaan halen, met mijn nieuwe NS-abonnement. Sindsdien heb ik op andere plekken heel erg vaak, soms wel elk weekend, een helikopter gezien die een hele tijd achter de trein aan vliegt. Of ik zit op een terras (Rotterdam, nieuwe binnenweg) en er hangt een helikopter boven het terras. Heel veel herrie, maar hij blijft hoog genoeg om geen wind te veroorzaken. Ik zie de helikopter verschijnen boven winkelstraten of als ik met de trein een plaats uitrijd. Er is 1 plaats in het bijzonder waar dit heel veel gebeurt. Waar ik de helikopters zie EN zeer regelmatig politie om me heen heb. Vooral als ik incheck op het station. Of als ik ergens met mijn pinpas betaal. Net alsof alles wat ik doe met een pasje, gevolgd wordt. Het kan toeval zijn. Maar stel nou dat het geen toeval is???? 

Wie doet dit dan en waarom???

Dat ik geen smartphone meer heb, heeft ook HIER mee te maken. Omdat dit gelijk liep met de hack op mijn mobiel en het lastig gevallen worden met appjes van onbekenden. Ik had het gevoel dat ik getrack & traced werd. Dat begon al voordat ik 'wakker' werd, dus toen ik mij nog braaf aan alle maatregelen hield. Alsof 'zij' (wie zij ook mogen zijn. NCTV?) eerder doorhadden dat ik het door zou krijgen, dan ikzelf. 

Het voelt alsof ze op mij oefenen in het volgen van dissidenten/activisten/terroristen. 

Ik heb er misschien wel eens eerder over geschreven op een blog. Maar omdat ik zo aangevallen word op sociale media en ook veel van sociale media ben afgegooid sinds de door de NAVO en NCTV gecoördineerde pandemie, verdwijnen veel van mijn verhalen. En weten mensen niet meer dat ik al heel erg lang mikpunt ben van een zieke overheid. NAAST dat ik dus ook aangevallen word door sociaal-zwakke figuren in mijn dorp. 

Wordt dit geënsceneerd? Zo ja, waarom? En door wie? 

Het gevolgd worden is niet overal. Ik merk er in ieder geval niets van als ik in Harlingen ben of ergens in 1 van de Hanzesteden. In Rotterdam valt me wel iets op. Maar dat is zo'n grote, gevaarlijke stad waar zoveel gebeurt, dat ik dan nog denk: ze zoeken waarschijnlijk een drugsdealer, ofzo. Maar als ik in de stad ben waar mijn familie vandaan komt, wat een klein stadje is, dan is het heel erg! Daar is het opvallend. Ik had afgelopen weekend zelfs een politie-auto die provocatief pal voor me ging staan aan de overzijde van het perron. En dan ook nog MIJN kant op kijken! Alsof ze weten dat ik het weet en er mee spelen. Omdat ze weten dat toch nooit meer iemand mij nog serieus gaat nemen.

Ik ben immers, mede dankzij hun collega's in drenthe, tot 'verwarde burger' gemaakt. Zeker na die vreemde politie-inval op 13 januari jl. Niemand zal mij ooit nog geloven. 

WAS DAT DE BEDOELING???? 

Er zijn nogal wat mensen die iets te verbergen hebben....

Het is erg omdat ik in die stad kom vanwege de warme jeugdherinneringen. Dus voor een gevoel van veiligheid. Het is alsof ze dat weten, want ze volgen natuurlijk ook 24 uur per dag trouw al mijn blogs en hebben vast ergens opgeslagen dat ik daar mijn ankerplaats heb. Ik haal er boodschappen en drink er koffie. Ik leg bloemen op de stoep van het huis waar mijn opa en oma woonden.  Ik bezoek een kinderboerderij en zoek kastanjes in het park. Niet echt activiteiten van een terrorist!😢 Geen reden dus om mij hinderlijk te volgen. 

Het is veel, dat ik een plek moet geven en moet ordenen in mijn hoofd en mijn hart. Het begint te zwaar te worden. Het pesten in het dorp. Mijn familie. Mijn gezondheid. Waar mijn dochter allemaal doorheen gaat. Leren accepteren dat mijn leven voorgoed kapot gemaakt is, hier in drenthe. Terwijl er nog zo weinig tijd over is. Er is nooit tijd geweest om het geweld te verwerken, omdat ik van de ene vloedgolf in de volgende terecht kwam. Rondtollend, af en toe naar lucht happend en dan weer koppie-onder..... 

De tegenwerking van de sociale diensten, die zo'n verschil hadden kunnen maken. Maar het niet deden. Het corrupte Drentse zorgnetwerk. Met hun advocaten. Politie is een traumawoord geworden. Mijn ervaringen als vredesactivist hadden me al getekend. Maar dat ik nu ook al vervolgd word door de NCTV....want die moeten het zijn....ik kan het niet meer copen allemaal. 

Mijn doel was dat het geweld van mijn jeugd niet herhaald zou worden. Ik wilde dat bij mij het familiegeweld zou stoppen. Daarom maakte ik andere keuzes in het leven. Ik ben er alleen maar om veroordeeld en mijn hele leven mikpunt gebleven. Zondebok. Voor iedereen ben ik blijkbaar een ideaal pispaaltje: voor politici, corrupte ambtenaren, louche dokters, narcistische psychologen, criminele advocaten, wraakzuchtige dorpslocals. Iedereen die gefrustreerd is, doet er een schepje bovenop. Want als je eenmaal de lul bent, dan kan blijkbaar niemand meer respect voor je opbrengen. Met mij kan iedereen  blijkbaar doen wat hij/zij wil. Niemand vindt er wat van of doet er wat tegen. Mishandeling, misbruik, inbraak, je slaap structureel verstoren...Je lastig vallen onderweg....Het mag allemaal. Want ik ben toch niemand. 

Er is zoveel nog helemaal niet verwerkt omdat er nooit tijd voor is geweest, omdat ik alleen maar in de overlevingsstand word gehouden. Soms komen er ineens vreselijke dingen omhoog. OOK dingen die ik zelf verkeerd heb gedaan, omdat je tijdens het overleven blikvernauwing krijgt en dan niet altijd de beste beoordelingen maakt. En dan word ik ook nog vreselijk boos op mezelf. Alsof ik het niet al moeilijk genoeg heb, ga ik dan mezelf beschuldigen, bovenop alle shit die ik van anderen al over me heen krijg. 

Het is een ondragelijk hel. 

Elk uur in dit huis is een hel. Waarbij ik mezelf probeer af te leiden door naar filmpjes te kijken.  Maar alles bevat triggers. Het maakt mijn hoofd alleen maar voller. Terwijl mijn hoofd leeg moet. Ik moet mediteren en yoga doen. Aarden, in het hier en nu komen, in mijn lichaam. Maar ik ben door die gebroken nachten volkomen geblokkeerd geraakt. Ik kan niks meer. 

Alleen in het weekend, zodra ik dat dorp uit ben, ontspan ik een klein beetje. Maar tegelijkertijd put het me ook uit. 

Ik hoop dat het lukt om uit dit dorp te vertrekken. Echter: je kunt wel ergens anders heen gaan, het verleden reist altijd met je mee. En nu moet ik bovenop alle traumatische ervaringen die ik al met me meesleepte, ook nog 12 jaar in dit haatdorp verwerken. In de zeer beperkte tijd die ik nog heb. 

Hoe? 

Ga ik op een nieuwe plek met rust gelaten worden? Ga ik de tijd en de ruimte krijgen voor mijn verdriet en woede? Gaat het lukken, om de draad op te pakken van mijn yoga en meditatie? Zal het lukken om mijn lichaam weer sterk te maken en een boek te kunnen lezen, gewoon in mijn eigen huis? Zal ik me ooit weer veilig voelen in mijn huis en ook in mijn eigen bed? Zal ik in staat zijn om onbevangen contact te maken met een nieuwe buurt? 

Hoe moet ik zoveel dingen verwerken en tegelijkertijd iets nieuws opbouwen? Ik heb het gevoel alsof ik 24 jaar in een oorlogssituatie heb geleefd. Ipv in een uitkering. Ik heb het gevoel alsof ik een misdadiger ben die veroordeeld is zonder proces. Ipv een schrijfster die niet tegen onrecht kan. 

Hoe kom ik hier ooit nog uit, met een nieuwe wereldoorlog voor de deur?