Terug in de moeder-modus

Ik kan hier niet schrijven waarom het zo is. Het is privé. Maar ik moet over 3 weken klaar staan met tosti's, veganistische pumpkin latte's, kopjes thee, zelfgebakken koekjes en andere troost. Zelfs het logeerbed opmaken moet tot de mogelijkheden behoren. Ik kan mijn dochter in dit huis niet opvangen, omdat dit oorlogsgebied is en omdat ik te ver van haar vandaan woon, wat ons allebei teveel geld kost. 

Wij hebben elkaar nodig. Want we hebben alleen elkaar. Ook al hebben mensen er alles aan gedaan om ons uit elkaar te drijven en ook al heb ik als moeder misschien hier en daar verkeerde afslagen genomen, in mijn eigen zoektocht naar een uitweg. 

We hebben drie weken. Drie weken om een plan van aanpak te maken. Ik heb al contact met mensen in het westen van het land die willen helpen. Maar omdat er sprake is van gangstalking en het dus om veiligheid gaat, ook op een nieuwe plek, heb ik de medewerking nodig van de politie. Ook al heb ik totaal geen vertrouwen meer in die mensen. Ik heb ook geen vertrouwen in de gemeente en niet in woonconcept. Maar als we niet gaan samenwerken, komt er geen uitweg.

Ik heb 23 jaar gehoord dat mijn dochter centraal moest staan. Ik was de enige die in die 23 jaar de offers heeft gebracht en voor haar bleef staan, ook als ik zelf niet meer kon. Ze heeft nu steun nodig. Ook van haar familie. Ik vraag nog 1 keer in mijn eigen belang en het belang van haar (een gedeeld belang want zij hoort bij mij), om mij te helpen dichter in haar buurt te komen. Ik kan dat niet alleen, ik heb daar heel veel hulp bij nodig. Praktische hulp, financiële hulp en de hulp van mensen die verstand hebben van veiligheid. Zodat de gangstakkers en extreem rechtse haters me daar niet vinden en in een nieuwe woonplaats niet weer de boel opstoken via Facebook en whatsapp. Ik heb dus op die nieuwe plek mensen om me heen nodig die me in bescherming nemen en een oogje in het zeil houden. Zodat dat drentse drama zich niet blijft herhalen. 

Ik geef eerst langs deze weg aan dat er nu echt gehandeld moet gaan worden en dat er een plan van aanpak moet komen, waarin mijn veiligheid en het welzijn van mijn dochter centraal staan. 

Ik zal daar zelf ook iets voor moeten doen: van het hele internet af. (GRAAG!)

Ik ga volgende week opnieuw hulpvragen uitsturen. Ik hoef geen excuses, geen rehabilitatie, geen (wij van wc-eend) onderzoek, geen gerechtigheid. Ik wil alleen maar WEG! Alleen maar WEG en weer klaar kunnen staan voor mijn dochter. Omdat je alleen bij je moeder jezelf kunt zijn (tenminste, bij de meeste moeders dan, niet de mijne) en....ik hoef het vast niet uit te leggen aan andere moeders. Hoe erg ik ook gehaat word door de moeder-maffia. Je mag mij gerust haten, maar niet ten koste van haar. Wat al veel te lang gebeurd is. 

Ik heb mijn dochter sinds de politie-inval op 13 januari op de hoogte gebracht van alles wat hier gebeurt en ik vrees dat ik niet goed heb ingeschat of ze dat aankon. 😢

Dit is het. Dit is het eind. Het houdt hier op. Ik wil graag voor december dit huis uit zijn. Voor de hel weer losbarst met de feestdagen.

Ik neem volgende week met iedereen contact op. Koppen bij elkaar en gaan met die banaan. 

p.s. ik geef al een tijdje aan dat ik last heb van mijn hart. Dat begint langzaam aan serieus te worden. Steken. Zelfs met uitstraling naar de arm. Ik kan met mijn adem hier niet meer goed in sturen. Omdat mijn adem regelmatig stokt van de stress. Deze verhuizing moet snel en soepel. Naar een plek waar ik weer medische zorg durf te vragen, indien nodig!