De brieven waar nooit antwoord op kwam

Dat ik niet elke nacht beschrijf, is omdat ik bang ben en me echt verschrikkelijk geïntimideerd voel. Het nachtelijk geweld is zo erg, dat ik voor het eerst van mijn leven soms denk: houd je mond. Omdat als ik erover schrijf, het geweld erger wordt. Hij neemt wraak op me als ik beschrijf wat er 's nachts gebeurt. Niet dat het niet gebeurt als ik er niet over schrijf. Maar ik heb de indruk dat het dan iets minder erg is.  Hij flikt het niet tijdens nachten voorafgaand aan de dagen dat hij (sporadisch) moet 'werken' en zelf vroeg op moet. De smiecht.  Gisteren kwam hij aanrijden, in zijn gestroomlijnde chique citroen. Als het 'heertje'. Maar ik weet nog hoe hij er uit zag en waar hij mee reed toen hij hier net kwam wonen. Die man is niet wat hij de buitenwereld toont. En ik ben in gevaar. Als er met mij wat gebeurt, was het geen suïcide en ook geen ongeluk. Ik blijf dat herhalen.  Ik mag weer het hele weekend tussen dat tuig op een bus wachten om het moordenaarsdorp ...

Vannacht kwam de wraak! Omdat ik gisteren in 'Woestijnmoeder' schreef dat ik zo goed de nachtelijke aanval had doorstaan en zo heerlijk en LANG had geslapen! Want daar gaat het ze al bijna 12 jaar om, in dit zieke dorp: ik mag niet slapen. Daar is zo'n 12 jaar geleden het hele geouwehoer in deze gestoorde  buurt mee begonnen, waarin de ROVA-stalkers de aanstichters waren. Gevoed door een aantal buren, waaronder kapsalon Mez11 en de rest dat op de hoeken woont en dat niks anders doet dan lullen over mensen zonder te weten wat er speelt.  De slaap. Ik mag niet slapen. Volgens de buurt lig ik de hele dag op bed . (inmiddels wel, ja. Omdat ik helemaal total loss getreiterd ben) En:  heb ik een uitkering omdat ik lui ben en wil slapen, ipv werken . Dat is kort gezegd waar de hele hetze om draait. En het is begonnen bij het sociaal team, dat ooit stelde dat ik 'ziekte simuleer om niet te hoeven werken'.  Inmiddels weet iedereen (de bewijzen staan hier ) dat ik serieus zie...

Twaalf uur geslapen! Ik zou zo nog een rondje kunnen doen. Heel erge aanval vannacht. Normaal gesproken komt hij achter me aan als ik naar bed ga en het licht uit doe. Maar nu kwam de aanval onverwachts, midden in de nacht. Het voelt alsof iemand op je schiet. Maar dan zonder kogels. Voorheen leek hij beter te kunnen richten, het was nu een beetje in het wilde weg. Omdat ik mijn bed tot een verdedigingswerk heb omgebouwd, kon ik het goed opvangen. Daarna sliep ik weer verder. Ik vertelde het verhaal vorige week aan iemand. Die vrouw beangstigde het. "Wat een enge man moet dan zijn!" Ja, dat is het ook. Maar hij speelt naar anderen de onschuld, dus niemand gelooft wat ik zeg. Ik vertelde dat ik dit soort mannen vaker in mijn leven ben tegengekomen, ook als partner. Ze vroeg door in precies de juiste richting: wat er in mijn jeugd is gebeurd. Ja. Nee, niet mijn vader. Het was iemand anders. Zelfde gedrag. Zeer agressief en onberekenbaar. Twee gezichten.  Dat ik er zo 'goed...

Nieuwe week. Opgesloten in huis. Ik had gehoopt dat ik in december hier eindelijk weg zou zijn. Maar dat hoop ik al 12 jaar. Dus ik heb de kerstboom maar weer opgetuigd. 😞 Wat een feest. Ik ben 12 jaar gleden in dit huis gedonderd onder bedreiging van UHP van mijn dochter. Het zou tijdelijk zijn. Ik noem 12 jaar niet tijdelijk. Eerdere pogingen om weg te komen, zijn tegengewerkt door de gemeente westerveld. Maar men deed ook niets om mijn levenskwaliteit hier te verbeteren. Het voelt alsof ik eerst open gereten ben en daarna bloedend in een bak met piranha's ben gehangen. Tegenspartelen wordt afgestraft met amk-meldingen, zorgmeldingen, politie-intimidatie, valse beschuldigingen.  12 jaar is elke melding van MIJN kant over overlast, pesten en intimidatie genegeerd. Ik ben door deze gemeente doelbewust tot mikpunt gemaakt in een toxisch dorp! Ze kunnen er geen genoeg van krijgen om me kapot te maken. Zelfs 8 jaar huisartsenzorg weigeren terwijl je doodziek bent, vindt men normaal. ...

Fijne, gezellige dag gehad in A'dam :-) Ondanks het tekort aan slaap. Leuke mensen ontmoet! Beetje van me af kunnen praten.  In de Ekoplaza ontmoette ik een piloot waarmee ik in een lang gesprek verwikkeld raakte. Ze droeg een prachtige edelsteen om haar nek en daar sprak ik haar op aan. Het was een heel bijzondere steen, legde ze uit. Vooral omdat er petroleum in zat. Ze was ziek geworden door de dampen in de cabine. Omdat de lucht aangezogen wordt via de motoren. Heel veel piloten zouden daardoor vergiftingsverschijnselen oplopen en last hebben van neurotoxines. Dus we raakten in gesprek over gezondheid en ontgiften. Wat erg leuk was. Zij wordt met haar klachten serieus genomen, omdat ze piloot is. Dus als er in haar reactievermogen iets mis gaat, dan is het niet psychisch. Omdat piloten door hele zware testen heen moeten. Maar als je lekke darmen hebt, jarenlang, hopen zich dus ook toxines op in de hersens. Dus ik herkende een deel van de symptomen. Alleen de oorzaak is anders. ...

Ik heb het hele weekend gehyperventileerd. Mijn darmen liggen stil nadat ze dagen helemaal opgeblazen waren als een ballon. Daar sijpelt alleen nog wat rotzooi uit. Ik ben ziek. Ik ga elke week verder achteruit. Verhuizen kunnen we nu wel afblazen, want dat trek ik fysiek niet meer. En al trok ik het wel: er zijn geen huizen. Heel simpel.  Vandaag boodschappen gehaald en mensen bezocht. Het ging maar net. Zolang ik niet hoef te praten over de situatie en het over koetjes en kalfjes gaat.  Als de bedoeling was dat ik op ging rotten, dan is dit dorp (vooral de VVE) zijn doel voorbij geschoten.  Ik snap nog steeds niet helemaal de bedoeling, eerlijk gezegd. Net alsof jullie het zelf niet met elkaar eens zijn over of ik nou op moet rotten of niet. Als jullie daar nou eerst eens met elkaar over tot consensus komen, dan hoor ik het wel een keer.  Raar volk.  Nog 1 ding: ik ga dit waarschijnlijk niet overleven. Als ik doodga, dan is het geen natuurlijke dood, maar dood...

Het is bijna 2 weken geleden dat ik het laatste gesprek had met het sociaal team. Ik heb daarna niets meer gehoord. Ze probeerden mijn vertrouwen te winnen, waren aardig. Ik probeerde hen te vertrouwen en legde uit dat ik dat moeilijk vind, maar geen keuze had.  Na weken piekeren heb ik hen toevertrouwd waar ik graag heen wilde verhuizen. En waarom dat zo kwetsbaar voelt. Het was de enige plek waar ik me als kind veilig heb gevoeld. Ik wil er dus eigenlijk ook helemaal niet naar toe, omdat ik dat plekje wil houden zoals het is. Ik wil het beschermen. Zoals het mij heeft beschermd. Toegeven dat ik daar misschien gelukkig zou kunnen worden, tegenover een instantie die mij al 12 jaar het leven totaal onmogelijk maakt, die me verdacht hebben gemaakt, aan de beeldvorming hebben bijgedragen en de hulpeloosheid, voelde beangstigend. Ik heb ook uitgelegd waarom: bang dat ik daar ook weer vervolgd ga worden. Bang dat de stalking zich daarheen verplaatst. En dat ik dan het enige veilige plek...

Verschrikkelijk dit....er komt een woning vrij. Vlakbij het station, zodat mijn dochter me makkelijk kan bezoeken. Ook vlakbij de plek waar ik heb gesolliciteerd. (voor vrijwilliger) En ik mag niet reageren op de woning. Ik weet niet waarom, waarschijnlijk omdat ik onvoldoende punten heb?  Dus ik schrijf me in en betaal. En mag vervolgens niet eens op een woning reageren die qua inkomen volgens mij passend is. Want ik betaal in mijn huidige huis voor minder veel meer!!! Ik heb in het westen van het land al meerdere huizen gezien die veel meer bieden dan deze woning en die 100 tot 200 euro GOEDKOPER zijn! Ik wil best oprotten , maar HOE DAN????? Nu de oplossing dichterbij komt, de uitweg, de veiligheid, wordt de paniek groter. Het is alsof ik 12 jaar door een woestijn loop en de oase in zicht komt. Het gevoel dat ik zo dichtbij ben en er nog steeds niet bij kan.... Dit is psychisch zwaarder dan gegijzeld worden in een situatie en denken dat je er nooit meer uit komt. Ik heb te lang ...

Er is inmiddels op 3 plekken een inschrijving gedaan. Met geld dat ik eigenlijk nodig heb voor mezelf!  Ook heb ik een aantal andere stappen gezet. Ik zou van de gemeente nog email krijgen waarin de afspraken zouden worden gezet die tijdens het laatste gesprek zijn gemaakt, met een nieuwe afspraak. Ik heb niks meer gehoord. Op de idiote brief na, van meneer Hendriks van het VIK.  Al 12 jaar hoor ik dat ik een negatieve klaagster ben en op moet rotten. Nou, help me daar dan mee! Als je heli's op me af kunt sturen, kun je ook een verhuisbedrijf sturen. Als je met 5 bewapende manen mijn huis binnen kunt vallen, kun je ook verhuizers sturen.   Ik heb inmiddels contacten gelegd in het westen, waar ze zitten te wachten op actie vanuit de gemeente westerveld. Maar er gebeurt niks. Zoals er 24 jaar geleden ook al niks gebeurde, toen ik met een pasgeborene in diepe, diepe nood en gevaar zat. En 7 jaar later opnieuw. En 5 jaar daarna opnieuw. En de afgelopen 12 jaar weer.  WEL...

Zolang ik in het weekend, als ik op pad ben, gevolgd word door politiehelikopters (en soms ook auto's), verroer ik geen stap wat betreft verhuizen. Ik schrijf me niet in voor woonruimte, ook al word ik mijn huis uit getreiterd door leden van de VVE en wordt het me financieel steeds onmogelijker gemaakt door woonconcept met krankzinnige huurverhogingen en servicekosten. (mijn vaste lasten zijn inmiddels bijna net zo hoog als mijn uitkering is!) Zonder dat ze ooit ook maar 1 probleem hebben opgelost. Het jarenlange weigeren van medische zorg leidt tot gezondheidsproblemen die langzaam aan zo invaliderend worden, dat dit het oplossen van de talloze problemen die anderen in mijn leven veroorzaken, bemoeilijkt. Vooral de gehoorproblemen die het afgelopen jaar zijn ontstaan, maakt gesprekken zwaar en vermoeiend. En er moeten veel gesprekken gevoerd worden om alle problemen op te lossen. Problemen die me hebben uitgeput. Die me al 12 jaar uitputten! Ik had een leuk weekend waaraan ik me g...

Ik schreef er vorige week in dit bericht al iets over. Vandaag gebeurde het weer. Het gebeurt niet elk weekend, maar wel heel erg vaak. En vandaag was het weer zover. Er was deze keer ook een getuige, want ik zat met iemand koffie te drinken. Nadat ik had afgerekend en afscheid nam van iemand, verscheen er  weer een heli boven mijn hoofd. Ik vroeg aan de andere persoon of die hetzelfde zag als ik. Want ik weet (en eerlijk gezegd begrijp ik het ook) dat mensen denken dat ik 'psychotisch' o.i.d. ben. Wat ik meemaak is ook absurd. Maar dat iemand absurde dingen meemaakt, wil nog niet zeggen dat iemand gek is.  Bovendien was er deze keer dus een getuige!  Ik liep naar het station en dacht: als dit voor mij bedoeld is en niet omdat ze een boef zoeken, dan zullen ze me (weer!) volgen. Naar het station . En dat gebeurde. Hij bleef in cirkels vliegen, maar wel in dezelfde lijn als waar ik heen liep. Toen ging ik een overdekt winkelcentrum in. Maar dat hangt vol camera's. En omda...