De brieven waar nooit antwoord op kwam

Ik hou dit nier meer vol: zo erg veel pijn, niet naar een huisarts kunnen, alleen maar blootgesteld worden aan een haat-gemeenschap en die psychopaat. Het slaapgebrek. Niet weten hoe ik me hier uit moet bevrijden. "Dan ga je toch verhuizen?" Hoe dan? Met mijn opoefiets met 2 rieten manden? Waarheen dan? Naar het volgende drentse haatdorp? Wie gaat dat betalen? Mensen denken daar nogal makkelijk over: Dan ga je toch verhuizen? Maar leven van een uitkering is als rijden in een auto waar de wielen vanaf zijn gehaald en waar geen stuur meer in zit. Dat probeer ik al 20 jaar in allerlei boeken uit te leggen: ze geven je wel de auto-sleutel, maar je komt niet meer van je parkeerplaats af. Terwijl de rest voorbij rijdt.  Je kunt niks meer oplossen, als je eenmaal in de uitkeringsgevangenis zit.  En in mijn geval, met die klokkenluiders-loop , (loop 1 en loop 2 !) ben ik ook nog eens afhankelijk voor hulp van de daders die ik juist probeer te ontvluchten. Mensen schijnen tegenwoordig...

Twee treinen, twee bussen en een huurfiets verder en ik stond op een wit strand. Ik had bijna het hele strandje voor mezelf. In de verte was een surfschool bezig met les. En er gleden wat zwanen over het water. Ik had jaren niet meer gezwommen. Het was zo verfrissend, zo ontspannend, zo fijn! Ik werd er heel gelukkig van. Ik wou dat ik elke dag zo kon beginnen. (maar dan na een nacht normaal slapen!) Daarna boodschappen gehaald en een doosje vers gemaakte sushi voor onderweg.  Mooie dag. Morgen ga ik ook iets fijns doen. Iets waar ik gelukkig van word. Al ben ik half bewusteloos van uitputting en doet elke vezel in mijn lichaam zeer: ik zorg dat elke dag dat ik een moment kan ontsnappen aan dit horrordorp een gelukkige herinnering oplevert.  Iemand die depressief is en psychisch gestoord, doet dit overigens niet. Maar dat terzijde!  Hopelijk komt er spoedig een moment dat ik nooit meer met de trein, letterlijk huilend, terug naar de hel hoef.  Nooit meer Drenthe. Tot...

Er is niet alleen een soort van sociale loop gecreëerd. Een gesloten circuit dat me steeds weer terugleid naar deze toxische gemeenschap, zodat ik er niet uitkom. Maar ook een trauma-loop. Het zit, als je er over na gaat denken, zo slim in elkaar, dat er een meesterbrein achter moet zitten. Dus ik heb niet alleen te maken met pestende locals die uit zijn op sensatie. Want die zijn niet zo slim dat ze zoiets geraffineerds kunnen bedenken. Ik heb te maken met zeer gewiekste psychopaten, meestermanipulators, die op hoog niveau achter de schermen mijn leven saboteren.  Wat de reden daarvan ook moge zijn: te westers, te veel een vrouw en niet beschikbaar voor hen 😊, te grote mond, te activistisch, te feministisch, te links, te randstadterig, te assertief, te alternatief.....what-ever! Ze hebben mijn boeken heel goed gelezen. Weten precies waar bij mij de trauma's zitten. Want daar heb ik immers zelf over geschreven in die boeken. En dus raken ze me steeds opnieuw in dat ene chakra dat...

De hackers en de volksmenners die achter de schermen, goed verborgen en vooral anoniem al 12 jaar mijn leven tot een hel maken, hebben een loop gecreëerd waarin ik vast gelopen ben. Ik zie het pas sinds kort. Ik word wakker met een woord en begrijp ineens dat ik in een cordon sanitaire vastgezet ben. Ik krijg intuïtief boodschappen door, die me de tactiek laten zien van mijn onzichtbare tegenstanders. Zoals de loop!  Hoe ziet die loop eruit?  Mijn werk, mijn talenten, mijn positieve eigenschappen, mijn kennis, alles wat ik bundel in tekeningen en in mijn boeken of uit in de vorm van gedichten wordt onzichtbaar gemaakt met blocks, shadowbans en censuur. Maar wat vreemd genoeg open blijft staan, is deze blog en mijn Facebook. Hoewel ik ook daar een shadowban op heb. Op die manier kunnen alleen de obsessieve treiteraars, de extreem-rechtse plattelandsjeugd en de sensatiezoekers mij vinden. Maar niet de mensen waar ik bijhoor. Ik kan niet meer de mensen aantrekken die bij mij hore...

De nacht begon weer met het 'alarm-apparaat' en de trillingen. Ik ga niet meer beschrijven wat het is of hoe het voelt. Dat heb ik nu 10 maanden gedaan. Blijkbaar is niemand in staat om deze mensen te stoppen.  "Nee, wij mogen als verhuurder niet met uw buren praten. Want zij zijn kopers." Wat heeft dat er mee te maken? Gelden er voor kopers andere regels in dit gebouw dan voor mij? We hebben toch dezelfde huisregels?  Ik ben huilend wakker geworden. Van pijn en uitputting, omdat het gesleep met boodschappen in het weekend al zoveel van mijn uitgeputte lichaam vraagt. Omdat ik zo moedeloos van dit huis en deze buurt word. (de krijsende ***kinderen zijn ook weer terug) Omdat ik de mensen mis die al overleden zijn. Om het park dat er binnenkort niet meer zal zijn. Omdat ik zo graag weg wil, hier. Maar niet meer weg kan. Ik ben fysiek helemaal kapot.  Dus als het doel van het getreiter in dit dorp was mij op te laten rotten,  dan ben je je doel definitief voorbij gesch...

Ik werd wakker met dat woord. Cordon sanitaire. Dacht ik. De wekker ging. Geen idee wat het is. Cordon sanitaire. Ik zocht het op en begreep dat dit een tactiek is. En dat die tactiek ook op mij van toepassing is. Het corrupte zorgnetwerk van de gemeente westerveld heeft een cordon sanitaire om mij heen aangelegd! Dat is het! :-)) Dat is wat ik 'de wielklem' noemde. Het 'in isolement' geduwd worden. Besmet worden, zodat niemand met je om wil gaan. Zodat je nergens meer invloed uit kunt oefenen en dus geen schade meer aan kunt richten, wbt de reputatie van de oplichters in het zorgnetwerk: De mensen die geblunderd hebben met mijn gezondheid, die met elkaar hebben geroddeld over een zieke patiënt, die zorg geweigerd hebben bij iemand die echt doodziek was, die aan creatieve boekhouding deden met zorgdeclaraties, die mij onterecht verdacht gemaakt hebben als moeder, die mij, ons jarenlang in de gaten hebben gehouden alsof ik een asociaal en crimineel gezin was. Die mijn b...

Vanmorgen hadden we stalker Robert S van de Rova van de gemeente Westerveld weer voor de bus rijden. Heel langzaam. De bus bijna op z'n speelgoedbumpertje met '45 km' op de nep-kentekenplaat. Fijn spelend dat hij belangrijk is. Hij had een telefoon in zijn hand en hield via zijn achteruitkijkspiegel de bus in de gaten, die eigenlijk wel graag doorgereden had, om op tijd bij de volgende halte aan te komen.  Ik ben naar voren gelopen en heb gevraagd of de buschauffeur getuige wilde zijn. Ik legde uit waarvan. Hij zei: "Ik vond het al zo vreemd, hoe die vent de bus in keek. Alsof hij iets zocht." Ja. Dat iets dat ben ik.  Ik mocht van de buschauffeur het busnummer doorgeven aan de politie. Maar wat heb ik daaraan? Ik heb vrijdag nog met iemand zitten praten op het bureau die 'gespecialiseerd' is in stalking. Ze sprak me aan alsof IK hier het probleem ben. En volgens haar collega moet ik naar de rijdende rechter. Hoezo? Gaat die achter de stalker aan rijden, d...

Vijf uur later dan normaal, ben ik toch naar de bushalte gegaan om er even uit te gaan. Even een frisse neus halen bij de zee. Daar hoef ik niet uren voor in de trein, dat kon nog net. Ik kom bij de bushalte en raak daar in gesprek met twee mensen. Over mijn boodschappenkar. Ik krijg er vaak leuke reacties op. Maar eigenlijk nooit van autochtonen. (nee, autochtonen zijn niet allochtonen. Die vinden mijn mand OOK altijd heel gaaf) Voor mij een meneer in pak en aan zijn zijde zijn vrouw. Of ik hier woon. Ik zeg met lichte tegenzijn "ja". Ik sta al in de verdediging klaar voor wat er gaat komen. Of ik hier ook vandaan kom. "Nee," zeg ik. "En u volgens mij ook niet. want u klinkt erg Rotterdams. " Smile! Wonen ze 1 dorp verderop. En inderdaad ook uit Rotterdam. Of ik het naar mijn zin hier heb. Ik zeg: "Nee. Ik heb heimwee." Ik dacht: nou komt het! Want altijd als ik zeg dat ik hier ongelukkig ben, dan roept de ander hoe geweldig het hier is. Ik ben ...

 Ik heb aangifte gedaan. Van inbraak zonder braaksporen en vernieling in mijn woning. In Zwolle. Omdat ze in Meppel niet normaal met mij om kunnen gaan. Maar het punt is dat iemand iets in het systeem heeft gezet over mij. En dan maakt het niet uit waar je aangifte doet: zodra ze mijn naam invoeren, zie je dat er iets boven komt drijven en dan komen steevast dezelfde rare vragen dan wel opmerkingen. Dan gaat het NOOIT over wat ik meemaak in dit dorp en de wijde omgeving. Hoe ik al jaren overal op straat word lastig gevallen of uitgescholden. Bijvoorbeeld. Nee, dan gaat het over mijn blogje. En waarom ik geen huisarts heb.  De politie is razend geïnteresseerd in de vraag waarom ik geen huisarts heb. Want ze willen me steeds afschuiven naar een huisarts. Maar een huisarts gaat niet over structureel achtervolgd en obsessief in de gaten gehouden worden, mensen die zich constant op een vervelende manier aan je opdringen. Dingen die in mijn brievenbus gestopt worden. Decennia lang v...

Ik moest bewijs verzamelen. Van de verhuurder. Nou, dat ben ik aan het doen. En de stralingsmeter slaat op zoveel plekken uit, zonder dat mijn buurman met zijn speeltje bezig is, (dat kan ik pas de komende nachten meten) dat het echt geen wonder is dat ik in dit huis ziek geworden ben! Zelfs ZONDER wat die eikel elke nacht op me richt.  Ik heb het steeds gezegd. Ruim 10 jaar: ik word ziek van dit huis en het lijkt op sick building syndrome . Ik meet zowel het elektrisch veld als het magnetisch.  Ik ben net met mijn stralingsmeter en een nikon-camera door mijn huis gegaan.  Hier zijn de normen van het RIVM:  Hoeveel microTesla is veilig? Uit wetenschappelijke onderzoeken die groepen kinderen vergelijken die dichtbij en veraf van een bovengrondse hoogspanningslijn wonen, komen aanwijzingen naar voren dat de kinderen die gemiddeld over een jaar boven  0,3 à 0,4 microtesla  blootgesteld worden, mogelijk een hogere kans hebben om leukemie te krijgen. 12 jul 2016...