Terugblik 2024, hoe een gemeente over LIJKEN gaat om de eigen misstanden onder de pet te houden!

Terugblik 2024: participatiekunst en paniek

Wat een K*TJAAR was 2024!😓

Ik had nooit gedacht dat het leven nog erger kon worden dan het al was! Met dank aan Politie Nederland !

Centraal staan de politie-inval op 13 januari. En de Rova-stalker.

We gaan terugblikken op een absoluut RAMPJAAR.

Maar de aanzet tot dat rampjaar vinden we in 2023.

2023 was het jaar waarin de bedreigingen van de familie N. (schuin aan de overkant) centraal stonden en waarin de nachtelijke aanvallen begonnen met dat wat op een energiewapen (DEW) lijkt.

De gezondheid die in de paar jaar ervoor was opgebouwd, werd in 1 keer afgebroken. Alle herstel van mijn maag en darmen. De allergieën, het eczeem. Precies zoals in de dreigementen was aangekondigd. Alle medische klachten zijn terug en erger dan ooit tevoren.

Ik was herstellende van een zonuline-niveau van 1346! En GEEN toegang tot een huisarts!

2023 blies ik uit in een hele gezellige B&B in Harlingen, bij een ontzettend lief en hartelijk echtpaar. Ik heb met hen gesproken over mijn situatie, omdat ik een keer van schrik in huilen uitbarstte toen ze ineens onaangekondigd voor de achterdeur stonden. Zij waren degene die me aanmoedigden om werk te gaan maken van een spoedverhuizing.

Dus zodra ik weer thuis was, ik denk 1 of 2 januari, heb ik emails uitgestuurd naar stichting welzijn mensenwerk in Meppel en de gemeente Westerveld, dat ik hulp nodig had en dat ik graag met spoed wilde verhuizen naar een veilige plek. Ook omdat ik begreep dat klagen over de buurman geen zin had, dat ik niet geloofd werd.

Er kwam geen reactie op de hulpvragen.

Enkele dagen voor 13 januari heb ik nog contact gehad met de wijkagent, een terugbelverzoek gedaan en aangedrongen op een huiszoekingsbevel bij de buurman. Drie, vier dagen later is de politie met grof geweld MIJN huis binnen gevallen!

Vanaf dat moment breekt de hel uit:

Heel veel gedoe, heel veel stress. Een heksenvervolging die doet denken aan de middeleeuwen.

(IK had al een post traumatische stressstoornis, maar dat terzijde)

De reden zou zijn geweest: 'men had zorg om mij'.

Maar ondanks de zorgen kwam er geen zorgaanbod en geen antwoord op al mijn hulpvragen.

Als je zo bezorgd bent, waarom ga je dan niet in op mijn hulpvragen? TWAALF JAAR LANG???? Waarom weiger je dan 8 jaar medische zorg, terwijl iemand wel ziek is???

Ik heb de burgemeester, die de opdracht heeft gegeven, een brief gestuurd met vragen over de gang van zaken. De oude burgemeester, wat in mijn ogen een oplichter was. Er kwam uiteraard geen antwoord. En hij is nu met de noorderzon vetrokken. Dus niet meer verantwoordelijk en aanspreekbaar.

Maar ik zat weer met een heleboel nieuwe dossiervervuiling, wat een spoedverhuizing onmogelijk maakt. Omdat ik niet wil dat het OGGZ (dat nooit met MIJ contact opneemt!) hun laster verspreidt over een nieuwe woonplaats! Dus: ik had hier eigenlijk al weg moeten en weg kunnen zijn. Maar iemand saboteert het proces!!

Na de politie-inval heb ik valse buren, waaronder de dader van beneden, roddelend voor mijn geschonden deur gehad. Om de vernedering en het onveilige gevoel nog even compleet te maken. En voor alle duidelijkheid: de tekst op mijn deur, heb ik er pas opgezet NADAT de politie mijn deur had geforceerd en nadat de buren stonden te roddelen (VVE-ers! Kopers) voor die deur over iets waar ik geen aandeel in heb gehad. Wie mij dit rotgeintje heeft geflikt, daar kan ik alleen maar naar raden. Ik denk dat het een groepje is waar enkele ambtenaren van de gemeente westerveld een rol in hebben, om hun eigen falen te verbergen. Minstens 1 huisarts. Dus 1 van de oplichters die verantwoordelijk zijn voor jarenlange misdiagnose. (onder andere) Woonconcept, de VVE-afdeling van Woonconcept. En enkele politie-agenten, waaronder mensen die bij de politie hebben gewerkt, hier in de buurt. Die steunen elkaar in hun strijd tegen mij. Met als doel mij uit deze woning treiteren. Opnieuw dakloos en dus ongeloofwaardig maken. Wraak, haat en afgunst.

Na de politie-inval begint ook de stalking door een Rova-medewerker waar ik al jaren last van heb. Die hele Rova-ploeg lijkt doorgeslagen en heb ik elke dag rond mijn huis hangen. Op een negatieve manier om aandacht vragend. Maar zo geniepig dat niet iedereen het zal zijn opgevallen. Hoewel het toch op moet vallen als zo'n groepje elke dag bliepend en piepend langs iemands huis rijdt, alsof ze niet ook nog ergens anders moeten werken.
Het heeft 3 kwart jaar geduurd. Ik heb er af en toe nog wel 1 ineens onder mijn flat hangen met een maaier. Maar de ergste overlast is nu weg. Na 4 klachten en meerdere gesprekken met verschillende autoriteiten.

Op zondagmorgen vermijd ik de bushalte. Omdat Robert S. niet ophield. 

Na de politie-inval is er ook ingebroken in mijn huis door iemand die zonder braaksporen zich toegang tot mijn woning weet te verschaffen. Ik had al maanden het gevoel dat er iemand in mijn huis kwam als ik in het weekend op pad ging. Ik vertelde mijn dochter al eerder dat ik dit gevoel had. Maar afgelopen zomer was het geen gevoel meer:

Ik heb sinds de nachtelijke aanvallen problemen met mijn gehoor en schreef op een zondagmorgen dat ik zo blij was met mijn (dure) koptelefoon, omdat ik anders niet meer goed naar YouTube kon luisteren. Het was vlak voor ik vertrok. 's Morgens vroeg. En er is 1 persoon die elke dag als eerste leest wat ik schrijf op mijn blog. Dat kan ik aan de statistieken zien. Er is 1 iemand die een abonnement heeft op mijn blog en die enkele tellen of minuten na het plaatsen van een bericht direct leest wat ik schrijf! HEEL eng!

Ik kom 's avonds thuis. Pak mijn koptelefoon van de kast. En het ding valt uit elkaar.

Het was een hele dure, degelijke headset. Niet iets wat zomaar kapot gaat als je het oppakt. Ik keek naar het oorkussen en dat was duidelijk met geweld helemaal eraf gescheurd.

Het duurt echt even voor tot je doordringt wat er is gebeurd. Extreem beangstigend.

Er waren ook 2 buttons weg die aan mijn dochter hadden toebehoord. Maar er waren geen spullen van waarde gestolen. Het ging dus niet om een gewone inbreker. Maar iemand die wil intimideren en die me wil laten weten: ik volg alles wat jij schrijft.

Ook moet het iemand van binnenuit geweest zijn, omdat je niet zomaar deze flat in kunt. We hebben een goed beveiligd appartementencomplex met binnengangen die ook nog eens heel erg gehorig zijn.

Ik geef al 4 jaar aan dat ik door een buurman word lastig gevallen. 1 plus 1 is 2. Maar niemand gelooft wat ik zeg. Vooral de politie niet.

De nachtelijke aanvallen zijn ondertussen ook doorgegaan en hebben me zo erg gesloopt, dat ik 2024 mijn yoga, na ruim 20 jaar, op heb moeten geven. Omdat ik zo erge pijn heb en helemaal verkrampt ben van de stress. Maar het niet bewegen, maakt de chronische pijn bepaald niet beter! Eerder erger.

Om het te kunnen overleven heb ik mijn bed omgebouwd tot een verdedigingswerk, met alle materialen die ik maar kon vinden in huis.

Het helpt maar gedeeltelijk. Nog steeds zijn er nachten waarop hij verschrikkelijk tekeer gaat met iets dat alleen voelbaar is en niet hoorbaar. Hel erg slim, want er zijn geen getuigen! En dus word ik door niemand gelooft.

Ik heb een EMF-meter gekocht om de straling te meten. Omdat ik natuurlijk opzoek ben gegaan naar informatie over wat ik op me afkrijg. Ik kwam googelend uit bij: accoustic-weapons, infra-sonic weapons, dew, havana-syndrome....

Ik ontdekte op vooral buitenlandse websites dat ik niet de enige ben die met een mysterieus wapen word aangevallen. Dat tegenwoordig veel gestoorde buren zelf wapens knutselen van magnetrons om hun buren kapot te maken.

Maar ook las ik dat klokkenluiders aangevallen worden met dergelijke technieken. Dat deze technieken eigenlijk al heel oud zijn. Dat ze al in de vorige eeuw zijn ontwikkeld. En dat die wapens ook getest zijn op vredesdemonstranten. O.a. in Greenham common. Vrouwen die ik ken uit mijn tijd in Woensdrecht, als vredesactivist!

Ik heb met de EMF-meter direct een hele hoge straling gemeten in mijn huis! Het vermoeden dat ik had, werd bevestigd. Zodra ik de resultaten meldde op Facebook, ging de stralingsbron uit! Heel toevallig!

Ik heb ook tijdens de aanvallen 's nachts vanuit mijn bed de straling in bed gemeten en dit vastgelegd op film. Je zag de meter omhoog schieten, maar er is niemand geïnteresseerd in wat ik vertel.

Waarom niet? Omdat de instanties die verantwoordelijk zijn voor mijn veiligheid en woongenot, vermoedelijk zelf deze meneer hebben ingehuurd. Om me uit deze woning te treiteren.

De nationale ombudsman weigert al jaren mijn klachten te behandelen en hebben me verboden, ja VERBODEN, ooit nog een klacht in te dienen. Het VIK weigert mijn zaak serieus te nemen. De officier van justitie weigert ook mijn klachten over de lokale politie op te pakken.

Ik heb wederom verschillende advocaten en journalisten benaderd: geen reactie.

Dit jaar is er wel voor het eerst in jaren weer contact geweest met het sociaal team, op aandringen van de wijkagent. Want mijn eigen hulpvragen zijn begin dit jaar wederom genegeerd.

Dit contact is gestrand omdat ze steeds alles op mijn bord schuiven en geen enkele verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen fouten en aandeel in de ontstane situatie. Ze snappen ook niet dat ik niet meer belastbaar ben. Ze denken dat ik nog energie heb om in mijn eentje even een verhuizing van de grond te tillen.

In het laatste contact werd er ineens iemand van jeugdzorg ingeschoven en dat was voor mij de limit. Ik heb de plug eruit getrokken en zoek nu iemand die kan bemiddelen tussen mij en deze totaal onmogelijke gemeente die zijn eigen taken en functies niet helder heeft. Nog los van dat ze of geen verstand hebben van mensen of gewoon moedwillig de situatie zitten te saboteren.

Ik word alleen maar heen en weer verwezen, tussen het kastje en de muur. Niemand is verantwoordelijk. Van zorgplicht hebben ze nog nooit gehoord.

Het enige wat ze doen is achter gesloten deuren over mij roddelen en mij verdacht maken!

Omdat ik voor mijn leven vrees, ben ik mijn familie op de hoogte gaan brengen van mijn situatie. Vooral mijn dochter. Ik ben afscheid van mensen aan het nemen. Omdat ik denk dat mijn lichaam het binnenkort opgeeft! 

Mijn dochter lijkt dat teveel te zijn geworden en heeft dit jaar ook haar breekpunt bereikt. Mijn familie...ik heb daar niet zoveel aan. Ik hou van ze. Ik wens ze echt het beste, maar ik heb niks aan mijn familie. Die hebben hun eigen zorgen. En zijn inmiddels ook op leeftijd.

Ik ben ook op Facebook en op mijn blog steeds aan het herhalen dat ik niet suïcidaal ben! En dat als er met mij wat gebeurt, het geen ongeluk was.

Ik ben op Facebook gaan schrijven over kunst, omdat ik de indruk weg wil nemen dat ik met helemaal niks bezig ben en alleen maar een ziekelijke of zwaar gestoorde klaagster ben. Er klopt niks van de lasterlijke beeldvorming die autoriteiten gebruiken om mij ongeloofwaardig te maken, zodat ze zelf wegkomen met hun misstanden en fouten!

Ik laat mij niet als een beest afmaken door een stelletje asocialen en plattelandsmaffia die met elkaar een toxisch verbondje zijn aangegaan, om te verdoezelen hoe ze mijn leven en dat van mijn dochter, decennialang tot een HEL hebben gemaakt.

Ik ben een mens. En ik eis als een mens behandeld te worden.

Ik heb recht op recht. Recht op meedoen. Recht op inclusie. Recht op een menswaardige behandeling. Recht op medische zorg. Recht op een ongestoorde nachtrust. Recht op woongenot!

Met deze pagina heb ik mijn initiatief met de oprichting van de stichting tot participatiekunst nieuw leven ingeblazen. Ik ben minder gaan tekenen, door alle stress. Maar ik ben de musea in gegaan om naar het werk van anderen te kijken. En ik ben weer cursussen gaan volgen in de kunstgeschiedenis. Niet zoveel als ik zou willen! Want het kost allemaal geld. Maar ik pak zoveel mogelijk de gratis proeflessen. En als het even kan, schrijf ik me in voor een cursus. Dit jaar was dat modern design en de cursus moderne architectuur.

Het leidt ook heerlijk af van de zorgen.

Qua gezondheid ben ik er slechter aan toe dan ooit eerder in mijn leven. Ik ben 56 geworden, dit jaar. Maar ik voel me 86.

Ik ga er nog steeds elk weekend op uit. Ondanks de uitputting en de toegenomen pijnklachten. Ondanks de verschrikkelijke angst als ik mijn huis achterlaat, wetende dat er mensen inbreken of in kunnen breken en in mijn huis dingen kapot kunnen maken.

Woonconcept heeft nooit het slot vervangen, na de inbraak. De politie weigerde de inbraak serieus te nemen en te behandelen.

Ik slaap sindsdien met kasten voor de deur. En als ik wegga in het weekend, heb ik een kistje bij me.

Dat is 1 van de redenen dat ik altijd een boodschappenkar bij me heb: in die kar sleep ik een kistje mee waarin ik de belangrijkste dingen bewaar: Mijn diploma's en een fotoboek waarin herinneringen zitten aan vooral mijn dochter. Naast nog wat kleine dingetjes: sieraden en aantekeningenboekjes met bijzondere uitspraken van mijn dochter toen ze nog klein was.

Ik kan niet alles meenemen! Ik kan ook niet 7 dagen per week op het nest gaan zitten om mijn huisraad te beschermen tegen een enge stalker, hier in de flat.

Ik moet leren om los te laten en in enige mate onthecht te leven.

Dat is ook de kern van mijn spiritualiteit.

Maar als er iets gebeurt, dan heb ik dat kistje met de belangrijkste herinneringen. De kern van mijn leven en van de liefde in mijn leven. Mijn dochter. Maar ook mijn opa en oma!

Dat ik het afgelopen jaar weer heb volgehouden, is dankzij hen.

Ik heb me vastgeklampt aan mijn opa en oma en loop sinds 2024 zeer regelmatig langs hun huis. Soms leg ik er bloemen neer. Omdat mijn oma daar is omgekomen bij een brand. Ik sta stil bij de mooie en warme herinneringen. Praat in gedachten met hen. Bedank ze. En daarna ga ik, meestal huilend om het gemis, terug naar het station.

De stad is veranderd. Het is de lelijkste stad die er bestaat. Maar mijn hart wordt er warm en zacht. Het herinnert me aan een tijd dat ik me veilig heb gevoeld. Veiliger dan ik me ooit in drenthe heb gevoeld. Veilig en geliefd.

Er is nog iets gebeurd, in 2024. Maar dat onderwerp vind ik meer iets voor mijn pagina 'heksenspiegel'.

Een nieuwe pagina waarop ik de haat die ik op me afgestuurd krijg, terugspiegel.

Het nieuwe jaar staat voor de deur. 2025. Ik heb geen sprankje hoop meer over dat er ooit een einde komt aan deze lijdensweg, van mijn ballingschap in dat reactionaire, intolerante drenthe.

Sinds ik in Havelte ben neergedonderd, krijg ik elk jaar bezoek van de politie. Minstens 1 keer per jaar word ik lastig gevallen door de politie en elk jaar worden ze agressiever.

Afgelopen jaar was het een inval. Wat wordt het in 2025?

Ga ik het overleven?