Brief aan een dreigende burgemeester

Terzijde: als je een klacht indient tegen een gemeente, wordt dat van tafel geveegd met de mededeling dat de klachten over dingen gaan die jaren geleden zijn gebeurd, dus niet meer actueel zijn en dat ze die dus niet meer hoeven te behandelen. (dat is gebeurd met de gemeente Meppel) 

Is het niet wonderlijk dat diezelfde soort gemeenten jarenlang vast blijven houden aan klachten over jou als burger, zonder dat er ooit aan waarheidsvinding is gedaan of zonder dat er hoor en wederhoor is gepleegd?

Beste burgemeester de Jager,

ik heb uw brief van 3 juli jl net ontvangen en vol verbijstering gelezen. 

Ik zal deze brief komende week aan een jurist voorleggen. En opzoek gaan naar een getuige die bij een gesprek aanwezig kan zijn, zodat ik niet achteraf ook nog ervan beschuldigd word dat ik ambtenaren bedreig in gesprekken. 

Dat is namelijk al eerder gebeurd. (zie jeugdzorgrapport) Ik heb niemand bedreigd. Er is nooit aangifte van gedaan en ik heb mij dus ook nooit kunnen verweren. Omgekeerd heb ik heel vaak getracht aangifte te doen van laster, stalking en ergere dingen. Maar men weigert altijd mijn aangiftes op te nemen. 

DAAROM wil ik zo graag dat eerst die dossiervervuiling van tafel gaat, omdat elk gesprek dat ik met uw ambtenaren voer, besmet wordt door die beeldvorming waar ik al 11 jaar tegen vecht. 

Niet IK ben degene die gesprekken weigert, burgemeester. Uw ambtenaren weigeren al 11 jaar met mij in gesprek te gaan over die lasterlijke beeldvorming die berust op leugens. 

Het is de vooringenomenheid van uw ambtenaren en de lokale hulpverlening, waardoor ik ik hier in de buurt mikpunt ben geworden. Ik ga u of uw ambtenaren uitleggen hoe dat is ontstaan. Maar jullie waren er zelf bij, dus het kan niets nieuws voor u zijn! U heeft als gemeente jarenlang weggekeken van misstanden in deze buurt en mijn meldingen van overlast of pesten zijn nooit serieus genomen. Dat heeft mijn sociale positie hier onmogelijk gemaakt. 

Daarom ben ik mijn onmacht gaan ventileren op plekken waar het niet hoort. Omdat ik wanhopig ben. 

Je kunt niet iemand die ziek is jarenlang uit zijn slaap houden en net doen alsof er niks is! Ik ben kapot!

Ik heb de afgelopen jaren overal om gesprek gevraagd. Als ik al een afspraak krijg, dan luistert men niet. Of de rollen worden omgekeerd. Of ik word met spot en ongeloof aangesproken, als iemand die liegt. Of er word gezegd dat wat ik zeg niet te bewijzen is. Of er wordt gesuggereerd dat ik niet wil werken omdat ik liever lui dan moe ben. (hoe komt het dan dat ik afgekeurd ben door het uwv?) Of er wordt gesuggereerd dat ik een zorgmijder ben. Ik heb overal om hulp en zorg gevraagd. Het komt niet! Daar heb ik o.a. in mijn boeken over geschreven. Die jullie niet willen lezen. Want in die boeken komt duidelijk naar voren wat ik voor mens ben. Ik ben niet onfeilbaar. Maar als je iemand jarenlang treitert en uitsluit, kun je iemand niet z’n onmacht kwalijk nemen. 

Ik scheld echter geen mensen uit. Ik schreeuw niet. Ik kan het niet eens. Ik ben bang van schreeuwende mensen, omdat ik heel veel geweld meegemaakt heb. Ik heb vandaag nog in een trein met schreeuwers gezeten. Ik ben uitgestapt. Ik ging er van hyperventileren.

Ik heb in mijn email aan mevrouw van de Voorst niet gezegd dat ik geen gesprek wil. Ik heb gezegd dat ik niet op die basis, met zo’n dreigmail, gedwongen wil worden om aan een huisbezoek mee te werken alsof ik een crimineel ben. Ik heb niemand wat misdaan. Ik heb gezegd dat het voor mij belangrijk is dat eerst die beeldvorming van tafel gaat, zodat we blanco een gesprek aan kunnen gaan. En als dat moet, dan niet in mijn huis. Ik mag dat schrijven. Daar is niks verkeerd aan. 

Wat verkeerd is, is om iemand die al zo aan het overleven is (chronische stress en een zonuline-niveau van 1246 met chronische ontstekingen is geen kattenpis) zo op stang te jagen met dreigende emails van u en van uw ambtenaren. Volkomen onverantwoord! 

Er had in een veel eerder stadium met mij contact opgenomen moeten worden door Woonconcept. Ik heb niks gehoord! Ik heb ook geen buurtmaatschappelijk werker aan de deur gehad. Of een telefoontje. Ook de wijkagent heeft me niet eerder gebeld om te zeggen wat er aan de hand is. En dit speelt blijkbaar al een hele tijd. 

Als je feedback geeft, doe je dan direct of kort nadat er iets gebeurd zou zijn. Door concreet te beschrijven wie zich waarover beklaagt. Zodat iemand ook weet waarover het gaat. Ik weet van niks! Ik krijg gewoon out of the blue ineens allemaal dreigbrieven waaruit ik op kan maken dat ik dus al schuldig ben bevonden, zonder dat er hoor en wederhoor is gepleegd. 

Wat betreft de beschuldigingen: het is niet zo. Er kan ook geen bewijs van zijn. Ik ren niet achter kinderen aan. Maar het past niet in mijn levensstijl, bij mijn principes of mijn karakter om kinderen uit te schelden of bang te maken. Nou zijn er hier in de buurt een paar vervelende kinderen. Echt heel vervelend. Er is al een buurvrouw voor verhuisd. Zo vervelend. Maar ik ben juist iemand die op jonge leeftijd het jeugdwerk in is gegaan, omdat mijn hart bij kinderen lag. Ik zou mijn leven geven voor een kind, als het moet. Alleen niet niet de kinderen in deze buurt. Niet meer, in ieder geval. 

Het is zo goedkoop om iemand die al verdacht gemaakt is bij jeugdzorg te blijven beschuldigen mbt kinderen. Ik raad u echt dringend aan mijn boeken te lezen. Dan snapt u waarom ik nooit een kind iets aan zou kunnen doen. Ik ben gediplomeerd kinderleidster. Ik heb een agogisch diploma! En ik ben yogajuf. Dat zijn geen mensen die gillend achter kinderen aan rennen! 

Ik kom mijn huis niet uit, omdat ik door het gepest en het lastig gevallen worden een latente straat-angst heb ontwikkeld. Ik wandel al jaren niet meer. Ik haal de boodschappen niet meer in dit dorp. Ik moet mezelf dwingen om naar buiten te gaan om de vuilniszak weg te gooien. Of om 10 km verderop een boodschap te halen. Ik ontvlucht elk weekend mijn huis om ergens anders in het land een paar uurtjes rust te ervaren en veilig en ongestoord over straat te kunnen lopen. Zelfs weer contact aan te gaan. 

Het enige waarin ik u gelijk moet geven is dat ik wel eens namen gebruik. Maar wie komt er voor mij op als mijn naam overal in alle annalen bezoedeld wordt, zonder dat ik me kan verdedigen? Mijn schuld staat bij voorbaat vast. Dat was 11 jaar geleden al zo en dat is nog steeds. Terwijl de daders en de pesters en de mensen die mij en mijn gezin schade berokkenden, steeds beschermd worden en vrij-uit gaan. Nee, het is niet goed. Maar een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. En als er eerder naar mij was geluisterd, had ik niet mijn toevlucht hoeven zoeken tot het internet, alsof ik het zelf zo fijn of veilig vind om met al mijn sores te koop te moeten lopen! 

NEE dus. Ik heb net als ieder ander mens behoefte aan privacy. Maar die privacy is mij 11 jaar geleden afgenomen. En u en uw ambtenaren weigeren daarover ieder gesprek. Alsmede alle andere organisaties in het sociaal domein. 

U beleert mij over hoe ik mij moet gedragen in een buurt. Maar het zijn anderen die hier lopen te krijsen, niet ik. En ik heb daar last van. Althans: als dat uren achter elkaar is. Ik ziet niet eens op het balkon! Dat durf ik niet, want dan word ik weer uit mijn tent gelokt. Het is gewoon pathetisch hoe u de situatie omdraait en mij ook nog bedreigt met een dwangsom. Terwijl ik jarenlang aangegeven heb hoe ik hier belasterd word, vals beschuldigd word, gepest en geprovoceerd word. Ik heb alles wat gebeurde in dagboeken beschreven. Talloze emails aan woonconcept. Blogs vol geschreven, over wat er allemaal gebeurde. Niemand deed iets. Iedereen keek weg. Ik kreeg vaak geen eens een reactie op mijn emails. 

Ik woon hier ook. En ik mag hier als huurder voor mijzelf opkomen. Ik ben voor spelende kinderen. Maar niet als dat betekent dat ze urenlang onder mijn ramen staan te krijsen. Dat kan ook best een beetje minder. Ik heb de afgelopen maanden gezien dat er kinderen zijn, een klein groepje, die echt kijken waar bij mij ramen open staan om dan daar precies bij dat raam te gaan krijsen. Niet gewoon schreeuwen, maar krijsen. Het zijn een stel uitgekookte tantes die weten dat ze gesteund worden in hun gedrag door de ouders en met alles wegkomen. 

Tegelijkertijd zie ik dat er al een hele tijd geen kinderen meer tussen de flats zijn. Vind ik ook jammer. Dat het zo moet. Dat er geen tussenweg is. 

Als ik ‘s nachts uit mijn slaap gehouden word, mag ik daar ook wat van vinden. Er zijn in deze flat huisregels. Maar die regels gelden alleen voor mij, geloof ik. Dat kan niet: gelijke monniken, gelijke kappen. 

Ik weet niet wat u bedoelt met racisme. Er wonen hier geen minderheden. Wie moet ik dan discrimineren? Of refereert u aan de Polen die hier jaren geleden woonden en voor verschrikkelijke overlast zorgden? (daar is een getuige van!) Daar valt nog heel wat over te zeggen. Want ik heb deze mensen meermaals aangesproken op hun gedrag en niet op hun afkomst. Met mijn meldingen is door woonconcept niks gedaan. Wij hebben hier 2 of 3 jaar geen oog dicht gedaan van de herrie. En dan word je op een gegeven moment boos. En dan zeg je misschien een keer wat lelijks. Maar, meneer de Jager: enkele jaren geleden is dit akkefietje uitgebreid uitgesproken met woonconcept en de toenmalige wijkagent. (Die een stuk beter was dan deze) Er zijn toen wederzijds excuses gemaakt en we zouden opnieuw beginnen. 

Het is dan niet zo netjes van u om dit weer op te rakelen. Want ten eerste was dat al afgehandeld. En ten tweede stelt u mij ten onrechte in een negatief daglicht. Mijn peettante is Pools. En mijn oma had voorouders die afstammen van de zigeuners. Los daarvan: 

Ik zat op mijn twaalfde bij amnesty-international. Ik ben op mijn dertiende bij de wereldwinkel actief geraakt en daarna in de vredesbeweging. Ik ben dus geen racist! 

Ik heb eerder het gevoel dat ik zelf buiten gesloten word, op grond van vals gezette stigma’s. 

Het uwv heeft jaren geleden de beeldvorming aangepast op de feiten. Medische feiten. Alleen jullie blijven maar vasthouden aan het afbreken van mijn karakter. Daarmee doet u mij tekort, brengt u mij in gevaar in deze gemeenschap. En creeert u een self fullfilling prophecy. 

Ik zie aan de opstelling van uw brief dat u zich voorbereid op een rechtszaak. Mag ik vragen waarom? Wilt u mij weer dakloos maken? Wilt u mij nog verder te gronde richten dan uw gemeente al gedaan heeft? Wilt u toedekken dat u zelf bijgedragen heeft aan de beeldvorming en het feit dat ik al 6 jaar niet eens meer ergens om medische zorg kan vragen, terwijl ik wel ziek ben? 

U legt uw zorgplicht erg eenzijdig uit en ook op een nogal dreigende manier. Terwijl er zoveel gelegenheid was de afgelopen 11 jaar om elkaar op een prettigere manier te spreken. 

Dat ik in mijn reactie op de dreigbrief van handhaving heb gezegd dat ik uitgepraat ben, is omdat ik letterlijk de fysieke kracht niet meer heb om aan dooie paarden te blijven trekken. 

Ik snap dat u mij uit de woning wilt jagen, meneer de Jager. Maar uw gemeente, dwz het zorgnetwerk, heeft mij 11 jaar geleden onder dreigement (weer dreigementen! Jullie zijn daar goed in) van een uhp in deze woning gedwongen. Al die jaren is mij hulp en zorg ontzegd. Dat is tamelijk sadistisch. Ik heb verschillende pogingen gedaan om hier weg te komen. Toen kreeg ik gelijk weer dreigementen. (van amk/vt/wijkteam) Wat wilt u nou? Moet ik hier wonen? Of moet ik hier weg?

Ik wil best weg. Daar hoeft u me heus niet voor te bedreigen. Maar ik wil niet dat uw vuilspuierij over mij eerder in een nieuwe woonplaats is dan ik zelf ben! 

DAAR ligt mijn probleem.

Daar zou ik graag over praten. 

Dit is mijn eerste reactie op uw dreigbrief. 

Samengevat:

De beschuldigingen vallen mij rauw op mijn dak.

Ik wil weten wie dit allemaal roept. 

De beschuldigingen kloppen niet, het is eerder omgekeerd.

Uw manier van feedback geven is niet netjes en correct. 

Ik snap niet waarom jullie steeds dreigen.

Er vindt geen hoor en wederhoor plaats

U behandelt wel de klachten van de pesters, maar niet die van mij. 

Ik ga volgende week even bellen met een jurist. En dan opzoek naar een getuige die bij het gesprek aanwezig wil zijn. Omdat ik uw ambtenaren helaas niet kan vertrouwen. Die zijn duidelijk partijdig.

Ook de nationale ombudsman zal ik op de hoogte brengen, waar ik al drie klachten (voor de zoveelste keer) over uw gemeente heb neergelegd. 

Mvg,

S. Neuteboom