Brief aan Gijs, de zorgoplichter uit 2012

Beste Gijs,

Maart 2012 stond jij onaangekondigd voor de deur van het krakkemikkige tuinhuisje waar mijn dochter en ik tijdelijk ondergebracht waren tijdens onze remigratie. Je zei dat je de man was van Joskha en dat zij jou had gestuurd omdat wij in nood zaten. Ik had kort ervoor een klacht tegen Joshka ingediend bij het tuchtcollege. Daar kom ik zo op terug. Ik herinner me het moment nog goed, dat je kwam. Een stevige, energieke, joviale man die zich voordeed als een sociaal betrokken, ruimdenkend mens. Die zich ons lot oprecht aan leek te trekken. Dit wordt een lange brief, dus ga er rustig even bij zitten. Net als toen.

Je zakte zeer in 1 van de banken in het tuinhuisje (waar de verwarming het niet deed, het ongedierte onbelemmerd naar binnen kroop en boven onze hoofden webben weefden als wij sliepen op 1 van de banken. Want een bed was er niet. Als het regende moest ik overal bakjes zetten. Jij vond dat we er maar knusjes bij zaten.
Ik was op dat moment, na wekenlang rondzwerven en de intimidatie van de Wonne in Glanerbrug, helemaal finaal op. Zowel lichamelijk als geestelijk. Want wij waren al niet voor niets terug gekomen naar Nederland. Op advies van jouw vrouw. We hadden al zoveel verschrikkelijke dingen meegemaakt. En nu werden we ook nog bedreigd door jeugdzorg, omdat de hulpverlening (waaronder jouw vrouw) niets deed en ons liet lopen, ondanks herhaaldelijke hulpvragen.
Je zat daar in die bank en je zei dat je directeur was van de praktijk waar ik client was geweest. Bij Joshka. En dat voor jou als directeur alle deuren open gingen. Je zei dat jij de hulp er wel ‘even in zou vliegen’. Dat ik maar lekker achterover moest leunen. Want nu was jij er. (de redder in de nood). En jij zou er wel ‘even’ voor zorgen dat wij binnen een paar weken weer in een huisje zouden zitten.
Ik kon niet anders dan loslaten. Ik had duidelijk nergens meer grip op, als illegale spookburger. En ik was ziek van overspannenheid. Daarbij doodsbang mijn kind kwijt te raken.

Je hebt alleen niet gezegd dat je het tuchtcollege al op je nek had. En dat je dus niet belangeloos je met ons bemoeide. Je had dus eigenlijk een dubbele pet op. Wat ik niet wist. Ik wist niet dat jij het tucytcollege al achter je aan had. Je was zo aardig dat ik me schuldig voelde over de melding bij het tuchtcollege en de klacht direct ingetrokken heb. Want ik wilde alleen maar geholpen worden. En dat Joshka nooit een afspraak na is gekomen, was op dat moment snel vergeven.
Er is nooit sprake geweest van een behandelovereenkomst tussen jou en mij. Jij zou ons aan een huisje helpen. Zorgen dat wij weer ons land binnen kwamen. Meer niet.
Maar er gebeurde helemaal niks. Ik heb je alle informatie gegeven van contactpersonen. Bij de gemeente Meppel, bij het UWV waar een aanvraag liep voor een uitkering. Bij Jeugdzorg.
Je bent als een spin in het web gekropen. En het enige wat je achter mijn rug hebt gedaan, was het hele netwerk besmetten met God weet wat voor verhalen en stoornissen. Alleen maar om jezelf en je vrouw in te dekken tegen klachtenprocedures.
Ik heb je in de maanden die volgden nauwelijks gezien. Je liet anderen opdraaien voor de kosten en al het ongemak van de opvang van twee illegalen in eigen land. Mensen die in al hun naiviteit en met al hun goede bedoelingen ons niet wilden weigeren, omdat ze zagen dat wij in nood zaten.
Omdat de professionele hulpverlening het af liet weten, kamen wij terecht op niet-professionele opvangplekken. Met alle gevolgen van dien. Niet alleen wij zijn beschadigd. Maar het was voor de gezinnen die ons opvingen ook loeizwaar en ongemakkelijk om een overspannen moeder en een verdrietig kind in hun gezin op te nemen. Niet een paar dagen. Maar weken. En soms zelfs maanden.
Deze mensen zijn nooit op enigerlei wijze gecompenseerd voor het werk dat zij eigenlijk helemaal niet hadden hoeven doen. De vriendschap is ook niet gebleven, omdat onder die omstandigheden relaties onder veel te grote druk komen te staan en er vroeg of laat mensen gekwetst raken. Zowel aan onze kant als aan de andere kant.
Ik heb meermaals jouw hulp hierin gevraagd. Dan belde ik je verdrietig, bang en soms ook boos op om te vertellen wat we meemaakten in de gastgezinnen of met jeugdzorg. Dat ik het niet meer volhield. Jij deed niks. Je werd zelfs boos. Je vond mij lastig. Zoals die avond dat wij uit het tuinhuisje werden gedonderd, omdat ik niet met mijn kind gedwongen wilde worden aanwezig te zijn bij een seance van de hoofdbewoner. Wij moesten daar op die plek slapen. Mijn kind moest de volgende dag naar school. En de hoofdbewoner nodige allemaal mensen uit in ‘ons’ tuinhuisje om daar seances te houden. Hoe kun je zo voor een kind zorgen?

Jij was boos, toen ik je belde dat we weer op straat stonden. En liet je ontvallen dat je het tuchtcollege ook al op je nek had door mij. Wat mij verbaasde, omdat ik de klacht allang ingetrokken had. Toen wist ik ook dat jij niet zuiver bezig was. Maar ik kwam niet meer van je af. Jij had jezelf opgeworpen tot coordinator en smeerde overal met de pot stroop. Iedereen wat gecharmeerd van je joviale manier van doen. “Wat een leuke man, zeg. Die Gijs!” Klonk het overal. Maar ik werd met niks geholpen. Wederom.

Het was Liesbeth van Schaik, directrice van de basischool, die na een aantal maanden alle betrokken instanties op haar kantoor bijeen riep en zei: ‘Iedereen gaat hier pas het kantoor uit, als dit gezin aan een huis is geholpen.” Jij zat erbij. Met je joviale manier van doen en je praatjes. Jeugdzorg zat erbij. Woonconcept. De gemeente Meppel schitterde zoals gewoonlijk in afwezigheid. Marco Schravemade pleegde wat telefoontjes in de gang. En toen voltrok zich het wonder: er was een huisje!

Nog diezelfde middag reden we erheen. Een flat in Havelte.

Al snel bleek dat de woning te duur was voor iemand met bijstand. Er waren meerdere legitieme redenen waarom deze woning een slecht idee was. Hoe mooi het appartement er ook uitzag. Ten eerste: Roos moest WEER van school af. Ik was inmiddels ziek en de afstanden van Havelte tot alle voorzieningen die je meestal in een stad aantreft, waren groot. Ik heb geen geld voor een auto. Als je ziek bent en je moet steeds grote afstanden fietsen, vraagt dat wel heel erg veel van je lichaam. Jij woof alle bezwaren weg: het was maar tijdelijk. En je zou wel even een invaliden-autootje regelen. Uiteindelijk, toen ook de sociale dienst bezwaar maakte, dwong je mij de woning te accepteren. Omdat ik anders mijn kind kwijt zou raken aan jeugdzorg.

Voor de verhuizing van al onze spullen charterde je een SPV-er uit Steenwijk, waarvan ik de naam even kwijt ben. Was ook al niet zo’n handige zet van je. Die hele SPV-er niet. Ik vroeg hem ook: wat moet ik met een SPV-er als ik dakloos ben? Ik heb een huis nodig. Geen psychiatrisch verpleegkundige. Bovendien bleek de beste man bevriend met het echtpaar waarbij wij in huis zaten. Zodat ik met die man niet kon praten over de spanningen in dit gezin. Ik had op dat moment nog niet door waar je mee bezig was. De SPV-er was aardig. Ik vind dat je hem gebruikt hebt. I.pv. een verhuisbedrijf te regelen, liet je die arme man met zijn aanhangertje al onze meubels uit de loods in Leeuwarden bij Wiersma halen. Ik ging al snel door mijn rug en kon niets meer. Vloekend en scheldend kwam je toen zelf met je bak aangereden om de SPV-er te helpen sjouwen. Het ging niet van harte. En veel van onze spullen zijn daarbij beschadigd geraakt.

Daarna hebben we wekenlang gekampeerd op de slaapkamer. Daar had ik een kleed voor het raam gehangen tegen de inkijk. Een matras op de grond waar we samen op sliepen. Alle dozen en meubels stonden kriskras door de woning.
Na het betalen van de huur was er geen geld om te eten. De aardige SPV-er lapte 50 euro uit eigen zak, zodat ik wat boodschapjes kon halen. En ik kwam bij de voedselbank. Je beloofde steeds dat jij van alles zou regelen. Maar je regelde helemaal niks. Mijn vader en het laatste gastgezin hebben geld gelapt om ervoor te zorgen dat hier het allergoedkoopste zeil op de vloer kwam en de allergoedkoopste gordijnen. Die gordijnen houden de warmte niet tegen, zodat ik al jaren wegbrand achter het glas. Het zeil is er los ingelegd, omdat wij hier maar tijdelijk zouden wonen. Onder dat zeil hebben zich hele kolonies zilvervissen genesteld die tegen de muren opklimmen, die in de bank kruipen en ‘s nacht als je naar de wc moet over de bril kruipen.

Mijn dochter is er fobisch van geworden.

Pas nadat ons huis ingericht was (dankzij anderen), kwam jij met jeugdzorg voor een controlebezoek. Lolita en jij. Ik zie het nog voor me. Jij keek tevreden op je heen en maakte van mijn hele huis foto’s. Je zei: “om aan Joshka te laten zien.” Aan Joshka? Of aan de mensen aan wie jij verantwoording af moest leggen, omdat er een klacht tegen jullie liep? Je deed in het gesprek met Lolita alsof jij voor dit alles had gezorgd, alsof jij dit had geregeld. Maar jij hebt niks gedaan. Behalve een paar keer met je auto op en neer rijden om onze eigen spullen uit de loods te halen op een manier dat mijn antieke kasten er schade aan hebben overgehouden. Ik hield voor het fatsoen mijn mond, zolang Lolita er was. Vlak voor jullie (ingenomen met jezelf) vertrokken, kreeg ik het jeugdzorgrapport onder mijn neus geduwd. Ik moest het maar inlezen als jullie weer weg waren.
Lolita vertrok. Jij bleef nog even achter. Ik heb toen tegen je gezegd wat ik van dat hele gesprek vond. Dat jij deed alsof jij alles geregeld had, maar dat je helemaal niks gedaan. Had.
Je stond op en zei: “Dat ligt aan jouw stoornis, dat jij dat zo ziet.” En weg was je.

Het jeugdzorgrapport....nadat ik twee bladzijden heb gelezen, ben ik ingestort en heb weken helemaal kapot op de bank gelegen van de smadelijke en leugenachtige beschuldigingen en beeldvorming. Het was de genadeklap voor mijn toch al slechte gezondheid en ik ben er nooit meer helemaal van hersteld. Het rapport was ondertekend door jou en door Lolita. Ik heb geen enkele zeggenschap gehad over wat er in dat rapport zou komen te staan. Ik heb geen inzagerecht gehad. Ik heb mij nooit kunnen verweren tegen dingen die in dat rapport zijn gezet. Het staat ook stikvol fouten. En wat gaf jou het recht om voor MIJ te ondertekenen?

Enkele maanden later kreeg ik een rekening van mijn verzekeraar. Ik moest 400 euro eigen bijdrage betalen. Voor ‘psychologische hulp’.

Toen ben ik naar een advocaat gestapt. Die zei: je bent met de broek aan genaaid. Hij zag dat jij niet eens geregistreerd was. Je was niet alleen NIET mijn behandelaar, je was niet eens BIG! Je had het recht niet om een rapport te ondertekenen, waar je zelf belang bij had, omdat jij het tuchtcollege in je nek had hijgen! Samen met alle leugens die in dat rapport staan, die met feiten en bewijzen zijn te weerleggen, hebben jij en jeugdzorg niet alleen smaad maar ook valsheid in geschrifte gepleegd!

De advocaat raadde me aan met de rekening naar de verzekeraar te gaan. Zilveren kruis Achmea stuurde hun fraudeteam naar mij. Die kwamen hier bij mij thuis. Ik heb hen tot in detail verteld wat wij met jou en Joshka meegemaakt hebben. Hoe wij eerst naar Duitsland zijn gestuurd, toen weer terug gehaald, hoe we aan ons lot overgelaten zijn. Hoe jij met ons omging. Die twee mensen zaten hier op de bank, letterlijk met open gezakte mond te luisteren. Zij zijn in jouw declaraties gedoken. Toen bleek dat je een heel dc bij elkaar gelogen had. Ze kwamen er achter dat er geen behandelafspraak was. Ze vroegen ook of ik wilde kijken naar de afspraken die waren gedeclareerd. Of ik dat herkende. En of ik de mensen kende die volgens jouw declaraties betrokken zouden zijn geweest bij onze ‘case’. Een heel team van psychologen, zelfs een psychiater. Ik had ze nog nooit gezien. Hun namen nog nooit gehoord. Ik heb jou ook heel weinig gezien. De keren dat ik jou gezien heb, zijn op 1 hand te tellen. 13.000 euro had je gedeclareerd. Voor hulp die geen hulp was.

Zilveren kruis achmea heeft onderhands met 1 NP geregeld dat zij die 13.000 euro terug ontvingen en de eigen bijdrage die ik moest betalen werd kwijt gescholden. Van 1 NP kreeg ik een excuus. Ze zeiden dat ze liever geen bloemetje stuurden, want daar had ik niks aan. (vreemde reactie) Ze hebben nog wel gevraagd of ik na wilde denken hoe ze me konden helpen. Dat moesten ze blijkbaar, van iemand. Ik heb toen gezegd dat ik van die lasterlijke rapportages afwilde die door jou zijn ontstaan. Waarvan de beeldvorming me nu al 11 jaar achtervolgt in elk contact met elke organisatie in het sociaal domein, de politie, hulpverlening, noem maar op. Daar is nooit gehoor aan gegeven. Ik heb daarna van 1NP nooit meer wat gehoord.

Op advies van het fraudeteam van Zilveren kruis Achmea heb ik een klacht ingediend bij het NIP. Omdat jij niet BIG bent, kon ik je niet aanklagen bij het tuchtcollege. De laatste keer dat ik jou en Joshka heb gezien, was tijdens de zitting bij het NIP. Mijn gezondheid was toen al heel slecht. Er ging totaal geen interesse of steun uit van mijn eigen advocate, die tijdens de zitting zo erg haperde en stotterde, dat de voorzitter vroeg of ik zelf het woord wilde voeren. Ik bleef netjes bij de feiten. Maar jullie hadden een hele dure advocaat van het gerenommeerde kantoor van TRIP, die alleen maar de ‘macht’ vertegenwoordigen. Van Werle, heette hij. Een plaatsvervangend rechter. Hij was zo agressief, intimiderend en vuil, dat ik na afloop trillend die zaal verlaten heb en thuisgekomen ben ingestort. Ik heb toen om gezondheidsredenen de zaak helaas in moeten trekken.

Het is BIZAR om nota bene bij een instituut voor psychologen zo afgemaakt te worden als mens door twee mensen (en hun advocaat), wiens beroep het is om beschadigde en getraumatiseerde mensen te helpen helen. Ipv mij te helen hebben jullie alle oude wonden uit mijn jeugd opnieuw opengereten en er nieuwe aan toegevoegd waar sindsdien nergens balsem voor is gekomen. Jullie zijn alleen maar bezig geweest om over mijn rug en dat van mijn kind, jullie zelf in te dekken voor je eigen fouten. Jullie hebben mijn vertrouwen kapot gemaakt in mensen en vooral in zorgverleners. Jullie hebben niets anders gedaan dan het enige wat nog in mij en in mijn gezond overeind stond, af te breken. Terwijl jullie leven vrolijk verder ging (ik heb de mooie vakantiefoto’s op je facebook even bekeken), is ons leven in 2012 gestopt, In ieder geval het mijne.

Ik ben hierna nergens meer serieus genomen. Ik word overal behandeld alsof ik een laag begaafde, ontoerekeningsvatbaar verklaarde, anti-sociale GEK ben.
Al tien jaar wordt mij psychosociale en medische zorg geweigerd. Ik word raar aangesproken. Advocaten die mijn belangen niet willen behartigen. Overheidsinstanties waar ik bespot word als ik om hulp vraag.

Ik heb contact opgenomen met de mensen die in het jeugdzorgrapport hele nare dingen over mij hebben gezegd. Ik heb hen gevraagd of zij echt zulke dingen hebben gezegd tegen jeugdzorg. Ze waren verbaasd dat ze in het rapport waren gekomen. Want sommigen hadden niet eens met jeugdzorg gesproken. Nadat ik bij hen om getuigenverklaringen heb gevraagd, heb ik meermaals jeugdzorg gevraagd om gesprek en om rectificatie van het rapport. Jeugdzorg weigert al tien jaar gesprek. Ze reageren nergens op. Ook niet op de door mij ingestuurde getuigenverklaringen. Er is 1 advocaat geweest die jeugdzorg gevraagd heeft om het rapport te vernietigen. Waarop Jeugdzorg terugschreef aan de advocaat dat ze onze situatie te ernstig vonden om het rapport te vernietigen. Waarna jarenlang gemiddeld 1 keer per jaar valse en anonieme AMK-meldingen bleef ontvangen en steeds verder kapot ging. Bij de laatste amk-melding was mijn eigen dochter (die toen vlak voor haar examenjaar van het gymnasium zat) het zo zat, dat zij zelf alleen naar een gesprek is geweest met iemand van de gemeente Westerveld om daar duidelijk te maken dat dit op moest houden.

Ik heb sinds 2012 geen zeggenschap meer over mijn eigen leven. Hulp is altijd geweigerd. Maar als ik aanstalten maakte om te verhuizen, in de hoop ergens anders hulp te ontvangen, kreeg ik prompt een amk-melding. Want: verhuizen was kinderverwaarlozing. Hoe denkt men dat het voor mijn dochter geweest is om de laatste jaren van ons samen zijn te moeten wonen bij een zieke moeder die met niets geholpen werd en bovendien ook nog eens haar huis uit getreiterd werd door een boerentrienenbuurt? Denken ze dat een kind gelukkig wordt als je de moeder opjaagt, treitert, negeert, belachelijk maakt, bespot, behandelt als iemand die niet spoort in haar bovenkamer en medische zorg weigert?

Wat heb jij in Godsnaam voor stoornissen bedacht, achter mijn rug, om jezelf in te dekken tegen klachtenprocedures? Heb je die stoornissen ook achter gelaten bij het UWV, bij de gemeentelijke sociale dienst van Meppel? Overal waar ik aanklop word ik behandeld en aangekeken alsof ik ongedierte ben. Als ik vraag waarom ik die behandeling krijg of als ik inzage vraag in dossiers, krijg ik te horen dat dat niet goed voor mij is. Als ik klachten indien tegen deze behandeling, krijg ik te horen dat dat aan mijn stoornis ligt. En als ik vervolgens vraag wat dat dan voor stoornis mag zijn, zegt men: dat hoeven wij jou niet te vertellen. Dat is niet goed voor je.

Iemand die van moord wordt beschuldigd, heeft nog meer rechten dan ik! Recht om zich te verweren. Ik weet niet eens wat de aanklacht is.
Ik ben zo kapot geweest dat ik me aangemeld heb bij de levenseindekliniek. Maar zelfs daar werd ik zonder intakegesprek op een botte, liefdeloze manier weggestuurd met de mededeling dat bij mij alles om geld zou gaan en dat geld geen reden kan zijn voor euthanasie. Het gaat hier niet om geld. Het gat hier om pijn. Zowel in mijn ziel als mijn lichaam, want ik ben sinds 2012 chronisch ziek!

Toen ik rond 2010 bij Joshka op het spreekuur kwam, was ik een boek aan het schrijven over o.a. mijn jeugdervaringen. Het schrijven van dat boek was zo zwaar, dat ik weer in een depressie gleed. We waren wegens stalking in Harlingen terecht gekomen. Omdat ik in de jaren ervoor in Meppel bij de sociale dienst steeds verdacht werd van allerlei stoornissen en ook uitgescholden werd voor van alles en nog wat door de stalkers, was ik heel erg onzeker geworden. Iemand met een stabiele, liefdevolle jeugd had het naast zich neergelegd. Maar ik heb mij het stigmatiseren bij vooral de sociale dienst in Meppel heel erg aangetrokken. Waarschijnlijk omdat het oude wonden triggerde.

Ik ben mijn hele jeugd door mijn moeder geestelijk onderuit gehaald. (en niet alleen geestelijk, maar geestelijke mishandeling is erger dan fysieke) Ik heb in mijn jeugd jaren psychotherapie nodig gehad om te kunnen geloven in mezelf, om zelfvertrouwen te krijgen. Dat het niet aan mij had gelegen. Dat niet IK, maar ZIJ ‘gek’ was. De relatie met de stalker uit de Wijk en de vernederende behandeling bij de beruchte dienst van Meppel, hadden mij opnieuw laten twijfelen aan mijn eigen waarnemingsvermogen. Ik had het gevoel alsof ik niks goed kon doen. Het schrijven van het boek, dat eigenlijk therapeutisch moest zijn, maakte het alleen maar nog zwaarder.

Ik vroeg Joshka (en ik kan dat moment nog heel scherp terughalen, zelfs het kamertje waar we zaten): “wil jij een tijdje met mij meekijken? Hoe ik dingen doe. Want ik voel me zo onzeker. Ik ben zo bang dat het echt allemaal aan mij ligt.” Joshka was ontzettend aardig. Ik herinner me haar als een hele lieve warme vrouw die goed kon luisteren en heel erg bemoedigend was. Ze zei: “Er is niks mis met jou. Je zit gewoon in een rotsituatie. En eigenlijk pas jij niet zo in kleine gesloten gemeenschappen.”
Joshka heeft mij destijds overigens gediagnosticeerd met depressie. Niet meer dan depressie.
Ik heb mijn hele leven periodes van depressie tgv mijn jeugdervaringen. Dat klopt. Maar ik heb ook de symptomen van ptss. En inmiddels ben ik chronisch ziek. Al wil niemand onderzoeken wat ik mankeer en word ik nog steeds met niks geholpen of gesteund. Ik zoek alles zelf uit.
Men blijft volhouden dat bij mij alles tussen mijn oren zit. Maar als je een zonuline-niveau hebt van 1246, dan is er wel iets meer aan de hand dan ‘het zit tussen uw oren’.
Het hele gecorrumpeerde zorgnetwerk van Drenthe dat 11 jaar geleden door jou op het verkeerde been is gezet, is er alles aan gelegen om in de doofpot te houden dat ik echt ziek ben. Net als jij zijn het allemaal bange poeperds met grote ego’s die bang zijn om aansprakelijk gesteld te worden en gezichtverlies te lijden.

Ik ben geofferd, zodat jullie leven ongestoord verder kon gaan. Terwijl jij genoot van je mooie reizen, crepeer ik al 11 jaar weg. Ik moest bloeden voor jullie fouten en naiviteit. Voor de loze beloftes van Joshka, die mij beloofde om na onze emigratie vinger aan de pols te houden en ons terug te halen als het niet ging! Ze had ons nooit moeten laten vertrekken. Ik heb alleen maar alle adviezen opgevolgd. En kreeg daarna een mes in mijn rug geduwd van iedereen, omdat emigreren kinderverwaarlozing was. Als emigreren kinderverwaarlozing is, waarom lieten jullie me dan gaan, terwijl ik Joshka nog waarschuwde dat het niet pluis was, dat dingen niet goed geregeld waren?

Je hebt voor zo onnoemlijk veel schade gezorgd. En je bent te glad om aan te pakken. Ik ben wel benieuwd hoe je lessen eruit zien op de hanzehogeschool. Dat ze je daar uberhaupt voor de klas willen hebben. Zou het niet eens tijd worden dat je je excuus aan gaat bieden aan mij, aan mijn dochter en aan alle betrokkenen die jij 11 jaar geleden voorgelogen hebt om jezelf en Joshka vrij te pleiten?

Ik hoef je geld niet. Ik hoef geen bloemen. Ik wil alleen maar dat dat jeugdzorgrapport gerectificeerd wordt, ik wil eerherstel, ik wil een excuus. En ik wil geholpen worden aan een nieuw leven op een andere plek. Want ik word hier al 11 jaar kapot getreiterd. Dat nieuwe leven, dat vertrouw ik jou niet meer toe. Maar jij kunt wel bij alle instanties waar jij voor beeldvorming hebt gezorgd, zeggen:

Ik heb dit destijds verkeerd aangepakt. Ik ben tot inzicht gekomen. Ik heb hier spijt van. Ik heb mevrouw Neuteboom onrechtvaardig behandeld. Ik heb met een dubbele pet op en zonder officiele bevoegdheid dingen getekend die niet correct zijn.

Dat zou niet alleen helend voor jezelf zijn. En getuigen van karakter. Maar je zou daarmee een stuk van de psychische schade die je aangericht hebt, weg kunnen nemen.

Mvg,
Sabine Neuteboom