Brief aan mijn eigen gemeente

Kort nadat ik deze brief schreef, kwam de dreigbrief van de burgemeester. Ik vraag me een jaar later af of zijn agressieve reactie te maken had met deze brief. Dat hij bang is aansprakelijk gesteld te worden. En dacht dat dreigen zou helpen. 

Betreft: zorgplicht

Geachte heer, mevrouw,

In 2012 ben ik door Woonconcept in appartementencomplex Veenstede gezet. Dat was niet mijn keuze, dat was een keuze die door anderen voor mij is gemaakt. De sociale dienst waarschuwde destijds nog, dat de woning te duur was. Het betekende ook dat mijn dochter weer van school moest. Ik kreeg te horen dat als ik de woning niet accepteerde, mijn kind bij me weg gehaald zou worden. Dus toen ben ik maar gegaan. Het zou tijdelijk zijn. Maar dit is het elfde jaar dat ik hier woon. Er werd bij gezegd dat als ik nog 1 keer zou verhuizen, ik mijn kind kwijt zou raken. Maar er was de afgelopen 11 jaar niemand die ook maar iets gedaan heeft om mij hier thuis te laten voelen, welkom te laten voelen, serieus genomen te voelen. De zogenaamde hulpverlening die zoals gewoonlijk van alles beloofden, liet me met alle rotzooi en gezondheidsproblemen zitten. Tot op de dag van vandaag, zit ik nog steeds in de puinhoop die anderen er in 2012 van maakten. Oh, excuus. Dat mag ik natuurlijk niet zeggen. Want dat klinkt weer zo stoornisserig, als je anderen de schuld geeft en niet openlijk boete doet en schuld bekent voor alle zorgen. 

Ik schrijf u deze brief om u te wijzen op uw zorgplicht en uw verantwoordelijkheden. Want ik heb niet mezelf opgelicht, 11 jaar geleden. En ik heb niet mezelf ziek gemaakt. Er zijn weinig mensen die zeggen: kom, laat ik vandaag eens een oplichter uitzoeken of een nare ziekte. Dus ik breng u even de afgelopen 11 jaar in herinnering. Wat ik hier allemaal meegemaakt heb, hoevaak ik tevergeefs uw hulp gevraagd heb, welke wegen ik tevergeefs bewandeld heb, hoe u met mij bent omgegaan en wat dat met mij heeft gedaan. En hoe het nu met mij gaat. 

Voor de voorgeschiedenis verwijs ik u naar mijn boek Dakloos, van uitgeverij Gigaboek. Zodat u na kunt lezen hoe ik hier in Havelte terecht ben gekomen. Dat ik hier niet kwam voor een vakantie. Ik ben tijdens mijn remigratie in een juridisch gat gevallen. Ik heb geen enkele stap gezet zonder overleg met hulpverlening. Noch de emigratie, noch de remigratie. Het is dus nogal bevreemdend dat de hulpverlening, die het zelf af liet weten, mij de schuld in de schoenen geschoven heeft. Want ik heb alleen maar alle adviezen opgevolgd. 

Ik begrijp best dat u op het verkeerde been bent gezet door de dossiervervuiling die ontstaan is in 2012, als gevolg van de valse AMK-melding door de Franciscanen, zorgoplichter Gijs Meijer (die NIET mijn behandelaar was) en jeugdzorg Noord. Waarschijnlijk heeft de gemeente Meppel (ook niet helemaal fris, qua omgang met bijstandsmoeders) ook nog een flinke duit in het zakje gedaan. Maar u heeft destijds ALLE kansen aangeboden gekregen om uw persoonlijke mening over mij bij te stellen op grond van feiten, bewijsstukken, getuigenverklaringen. U en uw hulpverlening hebben echter al die jaren structureel geweigerd om mij objectief tegemoet te treden, om het gesprek aan te gaan, te kijken naar de tegenbewijzen die de beeldvorming ontkrachten en mij een eerlijke kans te geven om hier een nieuw bestaan op te bouwen. Het hele zorgnetwerk is besmet geraakt door alle roddel van ‘professionals’ die nooit transparant naar mij zijn geweest over wat er achter mijn rug allemaal rond ging. Zodat ik me niet eens heb kunnen verdedigen. Ik heb alleen maar in de behandeling overal gevoeld dat ik van iets ben beschuldigd. Zonder te weten van wat. Zonder verdediging. Zelfs een seriemoordenaar heeft nog meer rechten dan ik. 

Elf jaar lang heeft die beeldvorming mij achtervolgd en al mijn contacten en communicatie met instanties bemoeilijkt. Of het nou ging om mijn ernstige gezondheidsproblemen of het gepest in de buurt, meldingen van huiselijk geweld in mijn buurt, overlast: niets is ooit serieus genomen. Het enige wat ik al die jaren kon doen, was mij openlijk verweren op blogjes, tegen alle vuilspuierij achter mijn rug. Tot me ook dat nog kwalijk genomen werd en ik op al mijn socials een shadowban kreeg. Waardoor alleen de dorpsstalkers me nog weten te vinden. Deze situatie heeft van mij een mikpunt gemaakt. Elke dag en elke nacht word ik geprovoceerd door mensen die u al die jaren de hand boven het hoofd heeft gehouden. De ene pester vertrok, maar zette de volgende bewoner al weer tegen me op. Zodra er hier iemand komt wonen, worden ze direct tegen mij bewerkt. Door mensen die ik nog nooit gesproken heb, die zich nog nooit aan me hebben voorgesteld, die helemaal niet weten wie of wat of hoe ik ben. 

Dit had allemaal voorkomen kunnen worden. Als u mij 11 jaar geleden had behandeld als een mens! Een mens in nood! Een mens met een verleden. Een mens met talenten, maar ook met verwondingen. 

Ik heb niemand wat misdaan. Ik heb altijd met iedereen de samenwerking gezocht. Ik ben altijd in contacten open en eerlijk geweest over mijn motieven. Ik ben behandeld alsof ik iemand ik weet niet wat misdaan heb, alsof ik zwakbegaafd ben en ontoerekeningsvatbaar. Ik lijk wel alle zeggenschap over mijn leven te zijn verloren. Maar niemand zegt waarom. Alleen als je zelf iets op je geweten hebt, behandel je iemand op deze manier. Omdat je iets in de doofpot probeert te houden. Omdat er iemand geofferd moest worden voor je eigen falen. En wat is goedkoper en makkelijker dan een sloerie met een onecht kind als ik, te laten bloeden voor je eigen fouten? Zolang je gesprekken weigert en weigert om naar de stukken te kijken, kun je de leugens volhouden en hoef je niet verantwoordelijk te zijn voor de schade die jullie in mijn leven en dat van mijn dochter hebben aangericht. 

Ik heb meermaals de ombudsvrouw om hulp gevraagd. Maar die is net zo berucht als de gemeente zelf. 

Ik heb het sociaal wijkteam meermaals tevergeefs om hulp gevraagd. Ik heb wethouders twee keer gevraagd ik gesprek. Afgepoeierd of: geen reactie. 

De huisartsen zijn tegen me opgezet. Advocaten zijn tegen me opgezet. Nergens kon ik terecht voor hulp of steun. Logisch. Want als iemand mij zou gaan steunen en aan de losse draadjes gat trekken, valt uw hele leugentapijt uit elkaar. 

Ik ben in 2008 gediagnosticeerd met CPTSS bij een traumacentrum. In 2012 opnieuw. Al die jaren is hulp en medische zorg geweigerd. Ondanks dat het geeist werd door bureau jeugdzorg. Dus ik vraag om hulp, maar het komt niet. Tegelijkertijd krijg ik de indruk dat ik achter mijn rug uitgemaakt word voor een zorgmijder. Hoe kan het bestaan dat iemand met zo’n zwaar verleden als ik heb, 11 jaar lang moet overleven in een berucht dorp, zonder hulp of wat dan ook? Zelfs zonder huisarts. Ik heb 5 jaar geleden medische zorg gezocht buiten het lokale, besmette circuit. Uit een darmonderzoek kwam naar voren dat ik opgenomen had moeten worden. Maar de lokale huisartsen doen alsof het bij mij tussen mijn oren zit. (neuro-borreliose zit ook tussen je oren!) Maar als ik bij een psychiater kom word ik weggestuurd met een kluitje in het riet. Ik zit sinds de door de SKGE gesaboteerde klachtenprocedure al 5 jaar zonder huisarts, omdat alle huisartsen tegen me worden opgestookt. Hoe moet ik mij ooit nog veilig voelen bij een arts? 

Ik word elke nacht uit mijn slaap gehouden door treiterburen die naar buiten toe de schijn ophouden en zoete broodjes bakken. Deze hele situatie heeft mij volkomen geisoleerd en tot een paria gemaakt. Ik sta met mijn rug tegen de muur en ondanks alle moeite die ik doe om beter te worden, zie ik dat ik alleen maar achteruit ga, omdat ik chronisch slaap tekort kom en helemaal overspannen ben van het constant overal lastig gevallen en uit mijn tent gelokt te worden. Ik heb nog nooit zo’n ziek dorp meegemaakt als dit. U heeft met uw gedrag een selffulfilling prophecy gecreeerd waarmee ik voor mijn gevoel in een valkuil gelokt ben, dat de door uw gecreeerde beeldvorming alleen maar lijkt te bewijzen: dat IK gek ben. Maar als ik gek ben, dan geeft dat nog niemand het recht om mij te behandelen als vuil. Ik blijf een mens. 

Enkele jaren gleden kwam woonconcept, die in dit verhaal ook een dubieuze rol speelt, met het voorstel dat ik zou gaan verhuizen. En: ik mocht zelf kiezen waarheen. Maar drenthe, drenthe of drenthe is voor mij geen keuze. Ik word zo erg vervolgd en opgejaagd door stalkers die vooral via het internet alles en iedereen tegen me opzetten, dat ik onderhand een anoniem onderduikadres nodig heb en een nieuwe naam. Ik heb de hele boerenzakdoeken-paasvuren-vuurwerk-beweging achter me aan, omdat ik in hun ogen teveel de linkse randstad vertegenwoordig. Tegen Kaag durven ze niet. Dus pakken ze mij. Want ik ben ook ‘links’. 

Ik heb hier een paar jaar geleden onder mijn raam twee trompetisten gehad, op 4 mei. Die waren opgetrommeld door kapsalon Mez11 en moesten onder mijn raam het Wilhelmus spelen, omdat ik in de ogen van de plattelandsproletariaat een nazi ben. 

Tussen zulke mensen moet ik mij als uitkeringsprofiteur al 11 jaar staande houden! Het is een schande! En dat hier dan vlak voor oudjaar twee ambtenaren komen om mij gerust te stellen dat er zulke goede afspraken zijn gemaakt over ‘het feest der verbinding’, terwijl het nog nooit zo’n hel is geweest. Elk jaar zit ik wekenlang in de naweeen ervan, met alle bijbehorende stress. Elk jaar word ik gedwongen om mijn huis te verlaten of om me op te sluiten in de douche, omdat de carbidkanonnen recht op onze buurt gericht worden. BIZAR! 

Ik zit hier dag in dag uit achter de gesloten gordijnen, in de hoop dat de overburen me enigszins met rust laten. Ik kom alleen mijn huis nog uit als ik boodschappen moet halen. Tien km verderop. Want in mijn eigen dorp word ik lastig gevallen. 

U ontloopt al 11 jaar iedere verantwoordelijkheid. Ik moet dankbaar zijn dat ik hier MAG wonen. En 1 keer per jaar de bijzondere bijstand aan MAG vragen. Maar kwaliteit van leven is er al jaren niet meer. 

Elke keer als ik ergens iemand spreek, gaat het over wanneer ik weer eens wat ga doen. Ik ben alleen maar tegengewerkt in alles wat ik graag had willen doen en waarvoor ik ook opgeleid ben. Hoe kan ik ooit nog mijn werk doen, als ik als moeder en als mens zo kapot gemaakt ben in overheidsrapportages, waar ook nog eens geheimzinnig over wordt gedaan? 

Ik ben tegengewerkt in de oprichting van mijn stichting. Mijn boeken worden gecensureerd. Wanneer ben ik in uw ogen goed genoeg? 

Ter informatie. Doe ermee wat u wilt. Ik verwacht niks meer.

S. neuteboom

Havelte