Brief waar wel antwoord op kwam. Maar te laat.

Na maanden kwam er dan eindelijk antwoord op onderstaande brief aan de burgemeester. De tweede die ik aan hem schreef in 1 jaar tijd. Ik heb op geen van beide brieven van hem antwoord gekregen. Het werd deze keer op het bordje van het wijkteam geschoven, dat al 12 jaar alles saboteert. Of ik op gesprek wilde komen, dan zou men op een aantal vragen antwoord geven. Ook mocht ik 'mijn ongenoegen' over de gemeente ventileren. 

Als jij iets fout doet, hoef ik dat toch niet uit te leggen? Dat weet je dan zelf toch ook wel? Het gaat niet om een misverstand, maar structureel en moedwillig iemand isoleren, in de hoek drukken en vals beschuldigen. Stop er gewoon mee, ipv mij steeds te belasten met gesprekken die niks veranderen. 

Ik kan op dit moment niet op de uitnodiging ingaan en heb dat ook schriftelijk laten weten. Binnen een redelijke termijn. De vragen die ik in de volgende brief stel zijn grotendeels van retorische aard. En zijn bedoeld om te laten zien dat het niet klopt. Ik word nu 7 maanden elke nacht op zo'n agressieve manier in mijn slaap gestoord, dat ik even niet de kracht heb om tijdens een gesprek weer bakken met stront over me heen te krijgen. Valse beschuldigingen die achter mijn rug gedaan zijn. Ik kan er na 12 jaar niet meer tegen. 12 jaar krijg ik alleen maar bedreigingen en beschuldigingen. Ik ben helemaal kapot geïntimideerd. Ik durf niks meer te ondernemen. Durf met geen mens meer om te gaan. ALS ik naar zo'n gesprek ga, zal dat pas zijn als ik weer stabiel ben en uitgerust. En iemand naast me heb staan die mentaal en juridisch kan ondersteunen. 

*******

(Gekopieerd van een andere blog:)

Ik heb een brief geschreven aan onze vertrekkende burgemeester. Ik ben ontzettend bang dat er weer bedreigingen op zullen volgen of erger. Daarom plak ik de brief ook hier. Zodat er getuigen zijn van wat ik heb geschreven en ik niet van iets beschuldigd kan worden. 

Ik hoop dat zijn vertrek voor ons allebei een nieuw begin mag worden, want ik ben heel erg bezorgd om mijn gezondheid. Er is hier inmiddels medische zorg nodig, omdat ik hersenschade lijk te hebben opgelopen van de frequenties, de 'stroom', waar ik elke nacht in lig. (Waarover ik op Facebook schrijf) 

Als ik 's nachts in zulke heftige aanvallen lig, loop ik 's morgens als een parkinson-patient met een schuddend hoofd door mijn huis. Ik doe helemaal niks meer. Ik ben echt aan het invalideren en bang dat ik er binnenkort niet meer ben. En wil dat mensen deze situatie onderzoeken. 

Gemeente Westerveld

Raadhuislaan 1, 7981 EL Diever

T.a.v. burgemeester Jager

S. Neuteboom

7971 EH Havelte

Betreft: vragen

26-3-2024, Havelte 

Geachte heer Jager,

u stuurde vorig jaar in de zomer een brief met allemaal beschuldigingen. Ik heb daarop u een brief terug geschreven waar nooit antwoord op is gekomen.

Toen ik hier kwam wonen, 12 jaar geleden, was u net 1 jaar burgemeester. U was de afgelopen 12 jaar dus verantwoordelijk voor de politie en het functioneren van het sociaal wijkteam en de hulpverlening. Binnenkort gaat u weg. Maar ik blijf met heel veel vragen zitten waar ik graag opheldering over wil, voor u vertrekt en nergens meer aanspreekbaar op bent. 

Ik heb 12 jaar geleden gevraagd om gesprek over een zeer onjuist jeugdzorgrapport waarin leugens en valse beschuldigingen staan waartegen ik me nooit heb mogen verdedigen. Gesprek is altijd geweigerd. Ik bleef verdacht. Naar tegenbewijzen en getuigenverklaringen wilde niemand kijken.

Ik heb alle normale wegen geprobeerd om de zaak op te lossen: gevraagd om gesprek, het AKJ benaderd, advocaten, het wijkteam, jeugdzorg zelf. Alle deuren bleven gesloten en de beeldvorming bleef me achtervolgen. Eens verdacht, altijd verdacht. Ook wethouders weigerden hierover het gesprek. Weet u misschien wie er al die jaren achter de schermen aan de touwtjes heeft getrokken en mij een nieuw leven heeft misgund en ook waarom?

Weet u hoe het komt dat geen enkele advocaat in het land mij wil helpen, zodra ik mijn naam noem? 

Weet u hoe het komt dat er 12 jaar lang hulp en zorg geweigerd wordt en dat huisartsen, hulpverleners en advocaten tegen me worden opgestookt nog voor ik ze zelf heb gesproken?

Weet u hoe het komt dat de politie mij op een hatelijke, spottende en minachtende toon te woord staat? Waarom ik behandeld word als een verdachte of een als een verwarde burger?

Weet u waarom 13 januari mijn deur ingetrapt is door de politie? 

Waarom al maanden niemand reageert mijn nieuwe hulpvragen, meldingen en klachten?

Waarom worden mijn meldingen niet serieus genomen, maar wordt alles wat over mij gezegd wordt WEL serieus genomen en vastgelegd in alle systemen, zonder hoor en wederhoor?

Het lijkt er op dat iemand achter mijn rug 12 jaar lang alleen maar bezig is geweest om dossier tegen me aan te leggen vol met belastende dingen. Zonder bij mij af te checken wat er waar van is of hoe ik iets ervaar. Terwijl er al die jaren niks is gedaan met meldingen over pestgedrag, bedreigingen, overlast. 

ALS er al iemand met mij wil praten, dan komt het als een bedreiging, alsof ik verdacht word van iets, zonder dat men zegt waarvan. 

Weet u hoe het komt dat ik al jaren zonder huisarts zit, terwijl ik heel erg ziek ben?

Kunt u mij uitleggen waarom ik hier jarenlang duidelijk niet welkom was, maar gegijzeld werd met bedreigingen met UHP van mijn dochter? Tegelijkertijd lijkt iedereen van me af te willen. Maar als ik daar hulp bij vraag, komt er niks. Ik snap dat iedereen de hete aardappel snel door wil spelen naar een andere gemeente, om niet meer aansprakelijk te zijn voor 12 jaar….mag ik het geblunder noemen? Of was het per ongeluk? Een misverstand? 

Kunt u mij uitleggen waarom ik ongenadig hard aangepakt en veroordeeld word, maar de echte raddraaiers ongemoeid gelaten worden? 

Waarom gelooft u hen wel, maar de eenling niet? Als de meeste stemmen gelden, dan zou dit een heel enge wereld worden voor mensen die anders zijn, die meer individueel ingesteld zijn, geen kuddemensen, maar meer op zichzelf. Dat ik niet meer socialiseer is zelfbescherming. Geen egoisme om anti-sociaal-gedrag. ZELFBESCHERMING. IK ben niet voor de lol zo alleen! En het past ook niet in de inclusieve samenleving om mensen die ziek zijn en een wat onconformistische instelling hebben uit te sluiten, omdat ze iets zeggen wat iemand niet bevalt. 

Ik heb desondanks in het begin nog dingen aangeboden en gedaan. Maar alles wat ik doe en ontwikkel wordt onzichtbaar gemaakt en tegengewerkt. 

Weet u misschien wie er voor zorgt dat ik al schrijfster gecensureerd word? 

Weet u hoe het komt dat ik sinds 2015 ongeveer een shadowban heb op al mijn sociale media?

Weet u misschien ook wanneer die er weer afgehaald wordt? 

Waarom ben ik tegengewerkt in de oprichting van mijn stichting en ben ik verhoord door mensen die zogenaamd van de bank waren, alsof ik een oplichter was? 

Waarom mag ik zelfs als tekenaar niet profiteren van positieve aandacht en dooft alles uit als een kaars? (mijn tekenklus voor het uwv, bijvoorbeeld!)

Ook heeft u mij een keer een brief gestuurd dat u mij aan ging melden bij justitie als drugsdealer. Ik heb nooit in drugs gedealed. Ik doe niet aan drugs. Ik deal niks. Ik ben er niet eens in geinteresseerd. 

Ik heb een tijdje de chronische pijn geprobeerd te onderdrukken met medicinale wietolie. Waarvoor ik een workshop had gevolgd. Tijdens die workshop ontmoette ik mensen die als professionele zorgverleners mee wilden denken hoe ze hun patienten met bijvoorbeeld terminale kanker konden ondersteunen. Om die reden schreef ik destijds een brief aan het sociaal wijkteam waarin ik mijn hulp aanbod. Niet om ergens geld aan te verdienen. Want dan had ik dat toch nooit aan de gemeente geschreven??? Hoe dom denkt u dat ik ben? Ik ben een idealist, geen kapitalist die overal een slaatje uit wil slaan. Ik heb destijds 1 wietplant opgekweekt voor eigen gebruik. Het was veel te veel, heb bijna alles weg gegooid. En toen bleek wat ik had en ik mijn darmen ging repareren ben ik er mee gestopt. Want ik hou er niet van om high te zijn. Om mezelf te verdoven. Ik ben een bewustlevende yogajuf. Niet iemand die zichzelf verdooft, zoals de helft van dit dorp!

De laatste vragen:

Wie heeft die meneer N (nr 45) onder mij in de woning gezet en met welke reden?

Wie is hij? Waar komt hij vandaan? Wat doet deze meneer voor de kost? 

Waarom wordt het hem toegestaan om in strijd met de huisregels een gietbetonnen vloer aan te leggen in een gehorig appartementencomplex?

Waarom is die meneer al 4 jaar bezig mij elke nacht uit mijn slaap te houden op steeds verschillende manieren?

Moet hij zelf niet slapen en werken?

Waarom is hij al 4 jaar bezig mij achter mijn rug verdacht te maken bij alle instanties?

Waarom wordt er naar hem wel geluisterd en naar mij niet?

Hoe komt hij aan apparatuur waar alleen de overheid het exclusieve gebruiksrecht op heeft, te weten: politie en defensie. 

Waarom beschermt de politie deze man, tkv mijn gezondheid?

U bent het hoofd van de politie. Waarom is de politie in dit gebied zo bevooroordeeld en kiezen ze partij voor pesters en geweldplegers en worden aangiftes geweigerd?

Ik woon nu 12 jaar tegen mijn zin in uw gemeente. U heeft me met alles laten zitten. Er is nooit ook maar 1 probleem opgelost, hoe erg mijn gezondheid ook leed onder alle laster en beschuldigingen.

Ik voel me hoogst onveilig in dit dorp en in dit huis. Ik weet niet wie ik enger vind: de locals of de autoriteiten. (Die twee lijken elkaar te overlappen)

Ik wil u vragen wanneer ik vrij gezet word. Ik ben een gevangene geworden zonder proces. Ik ben bang. Ik ben 55. De mooiste jaren van mijn leven zijn voorbij. De jeugd van mijn dochter kan nooit meer overgedaan worden. We zijn allebei kapot. En kunnen niet eens meer terecht bij elkaar voor steun. Omdat we allebei getraumatiseerd zijn. 

Wanneer laat u mij gaan? 

Wanneer mag ik weg?

Ik wil nooit meer iets te maken hebben met 1 van de noordelijke provincies. Het is me duidelijk wat hier voor mentaliteit heerst en dat ik hier niet hoor. Mijn leven ging hier voorbij met niks dan ellende en isolement. Ik zou het laatste stukje van mijn leven graag terug gaan naar het westen, waar ik meer soortgenoten tref en me minder bedreigd voel dan hier. 

Het was erg om hier te moeten leven. Maar ik wil hier niet dood. 

Bij afscheid horen tradities. 

Ik ben door uw ambtenaren neergezet als iemand met een ‘klachtenstoornis’.

Ik kon u niet laten vertrekken zonder uw eigen klacht van de vrouw met de ‘klachtenstoornis’. 

Ik hoop dat er spoedig een doorbraak in mijn situatie komt, voor het te laat is. 

Alle goeds en vriendelijke groet,

Sabine Neuteboom