Cordon sanitaire. Iemand voorgoed het zwijgen opleggen.

De nacht begon weer met het 'alarm-apparaat' en de trillingen. Ik ga niet meer beschrijven wat het is of hoe het voelt. Dat heb ik nu 10 maanden gedaan. Blijkbaar is niemand in staat om deze mensen te stoppen. 

"Nee, wij mogen als verhuurder niet met uw buren praten. Want zij zijn kopers."

Wat heeft dat er mee te maken? Gelden er voor kopers andere regels in dit gebouw dan voor mij?

We hebben toch dezelfde huisregels? 

Ik ben huilend wakker geworden. Van pijn en uitputting, omdat het gesleep met boodschappen in het weekend al zoveel van mijn uitgeputte lichaam vraagt. Omdat ik zo moedeloos van dit huis en deze buurt word. (de krijsende ***kinderen zijn ook weer terug) Omdat ik de mensen mis die al overleden zijn. Om het park dat er binnenkort niet meer zal zijn. Omdat ik zo graag weg wil, hier. Maar niet meer weg kan. Ik ben fysiek helemaal kapot. 

Dus als het doel van het getreiter in dit dorp was mij op te laten rotten, 

dan ben je je doel definitief voorbij geschoten. 

Want ik ben helemaal niet meer in staat om te verhuizen!

Het dorp wil dat ik oppleur. Maar de wachters van het cordon sanitaire willen mij niet laten gaan. En wat ik wil vraagt niemand zich af. 

Het liefst willen ze mij dood hebben. Als je iemand die ziek is 12 jaar zorg en hulp weigert, ben je bezig om iemands leven te bekorten. Als je dan ook nog iemand inhuurt om 4 jaar lang iemands slaap te ondermijnen, ben je gewoon bezig om iemand het leven te benemen. Dat hij wordt beschermd, bevestigt mijn mening hierover. Deze gemeente gaat mij niet helpen verhuizen. Omdat ze hun eigen falen onder het kleed moeten houden. Als ze mij laten gaan en iemand in het westen er ooit achter komt hoe ik hier behandeld ben.....Dat mag niet.

Stel ik ga verhuizen. Stel: ik zou dat fysiek nog op kunnen brengen. Ik woon in een nette, betaalbare ouderenwoning ergens op een rustig plekje in het gebied waar ik mijn roots heb. Ik kom met al mijn klachten bij een nieuwe huisarts. (als ik dat nog zou durven!) Die man of vrouw gaat vragen stellen. "Hoe lang loopt u hier al mee rond?" 

Dat kunnen de drentse huisartsen, de oplichters, de sjacheraars, de patjepeeers van dorpspraktijk Havelte en het spectrum (en al hun lokale vriendjes), zich niet permitteren. Het cordon sanitaire moet in werking blijven. Minstens tot zij met pensioen zijn. Tot die tijd zetten zij mijn leven stil. Gesteund door de gemeente westerveld. Niemand mag weten wat hier gebeurd is. Hoe ze met laster en met leugens van mij een zwaar gestoord beeld hebben gecreëerd. Om klachten of zelfs strafvervolging tegen te houden. Hun leven is belangrijker dan het mijne. Ik word gewoon geofferd voor de carrière van een stel arrogante hotemetoten in het Drentse zorgnetwerk die denken dat ze god zijn en mogen bepalen over het leven van een ander. 

Ik denk dat ze al 12 jaar hopen dat ze mijn leven zo kapot hebben gemaakt dat ik mezelf ophang. Ik denk dat ze al 12 jaar hopen dat met de geënsceneerde conflicten in de buurt iemand mij door mijn kop schiet. Ik denk dat ze al die jaren hoopten dat 1 of andere alcoholist, waar je er hier nogal veel van hebt, me aanrijdt op een verlaten landweggetje. (ze hebben het zeker geprobeerd) Ik denk dat ze hoopten dat mijn ziekte me fataal zou worden. 

Cordon sanitaire. Een muur om iemand heen bouwen met een web van leugens, lasterlijke beschuldigingen en vermeende gevaarlijke persoonlijkheidsstoornissen. Zodat ik niet uit kan reiken voor hulp, zodat niemand met me om wil gaan, niemand meer wil luisteren of wil helpen. Ondertussen gaat mijn leven voorbij. Ik heb sinds ik prinses minima schreef en op de vlucht moest voor de goegemeente met zijn oordeel, geen normaal leven meer gehad. Ik heb alleen maar moeten vluchten voor geweld. Tot ik nergens meer heen kon. En in isolement raakte in dit corrupte gifslangendorp. 

Het was opzet. Het was een val. Dat huisje in Havelte. "Woont u eindelijk ook eens in een nette buurt." Een nette buurt? Hahaha! Een kermisdorp vol criminelen. 

Cordon sanitaire. Het is een tactiek om iemand voorgoed onschadelijk te maken. Met beeldvorming en intimidatie. Zoals die idiote politie-inval op 13 januari j.l., onder de bezielende leiding van de corrupte burgmeester Jager. Vlak voor hij vertrok, zonder ooit verantwoording af te hoeven leggen voor het kapot maken van mijn leven en dat van mijn dochter! Twee weken nadat ik de gemeente een mail stuurde met de vraag of ze me wilden helpen verhuizen omdat ik in dit huis helemaal kapot ga. 

Het cordon sanitaire moest in stand blijven. Op z'n minst tot hij weg was. 

Een opsomming van alle intimidatie. En ik stuur het het hele land rond. Iedereen zal weten wat de gemeente westerveld voor gemeente is. En wat voor zorgnetwerk ze hier hebben. Iedereen! Ik heb NIKS meer te verliezen. De wachters van het cordon sanitaire, bij de gemeente, de politie, het welzijnswerk en de huisartsen wel. 

Het is niet op chronologische volgorde. Het is gewoon een opsomming van dingen die ik hier meemaak. 

– Inbraak zonder braaksporen, waarbij dingen in huis vernield worden of verdwijnen. Maar nooit dingen van waarde. Er wordt op subtiele en soms minder subtiele manieren een dreigend soort signaal afgegeven.

– Pestgedrag uit de buurt: nachtelijke provocaties. Met lichten in mijn slaapkamer schijnen. Van alles tegen de ramen gooien. Maar ook poging om vuurwerk naar binnen te gooien. Hinderlijk en overlastgevend gedrag rond mijn appartement. Constant uitlokken. Geroddel, gestook. Kinderen, jongeren en verstandelijk gehandicapten gebruiken als 'flying monkey's'. Op een vervelende pesterige manier aanspreken, wetende dat ik er niet van gediend ben. Maar ook nageroepen worden. Op de fiets van alles naar je hoofd geslingerd krijgen. (ik fiets inmiddels niet meer)

– Ik heb een stalker die voor de gemeente westerveld werkt en me lastig valt bij de bushalte, onderweg als ik naar het station ben of op de fiets. Maar ik kom al bijna mijn huis niet meer uit omdat ik zo vaak lastig gevallen word op straat.  

– 12 jaar wordt elke vorm van hulp geweigerd. Elke hulpvraag die ik doe, bij gemeente of maatschappelijk werk.

– Medische zorg wordt ook al 8 jaar geweigerd. De jaren ervoor werd niets serieus genomen. 

– Klachtenprocedures tegengewerkt of gesaboteerd.

– Pestgedrag van de politie die eenzijdig negatief dossier tegen me opbouwen maar omgekeerd niets serieus lijken te nemen van wat ik met hen deel over pestgedrag vanuit de buurt en stalking. Er wordt geen hoor en wederhoor gepleegd. De rollen steeds omdraaien: doen alsof IK lastig ben. Vervelende, kinderachtige bejegening, als: dat is die mevrouw die klachten indient. En daar lacherig over doen.

– Ik word naar de rijdende rechter verwezen als ik melding maak van het onophoudelijk lastig gevallen worden. (vernieling, inbraak, stalking, gehackt worden) 

– Rare dreigbrieven van de gemeente. Zelfs van de burgemeester. De vorige burgemeester. 

– Een politie-inval in mijn woning, waar geen zuivere reden voor wordt gegeven. Men was ‘bezorgd’. Maar ondanks de zorgen is er daarna geen hulpaanbod gekomen. En ook op hulpvragen komt geen reactie. Ik ervaar de inval niet als zorg, maar wederom als intimidatie. Dit gedrag van de politie is koren op de molen van de pesters in de buurt. Het ene versterkt het andere.

– Elke nacht gestoord worden in mijn slaap. Maar op een manier die geen getuigen oplevert. Er wordt daarbij gebruik gemaakt van een techniek die mij onbekend is. Ik ben er in 10 maanden heel erg ziek van geworden. Ik word er statisch geladen van. Ik heb een stralingsmeter gekocht en meet hele hoge stralingswaarden ‘s nachts in mijn bed. 

– als ik dit meld bij de instanties, word ik uitgelachen. Maar ik heb het op film vastgelegd.

– Ik ben gehackt op al mijn sociale media, op mijn computer en mijn smartphone. Op mijn computer werkt steeds minder. Ik heb de smartphone opgezegd omdat ik er bang van werd, wat daarop allemaal gebeurde.

– Ik word tegengewerkt in alles wat ik ontplooi. Ik ben 100% afgekeurd en men beklaagt zich er voortdurend over dat ik niet werk. Maar ik ben echt ziek. Er is geen medische zorg. Alleen het UWV zag dat ik echt ziek was. Dus die keurde me af. Ik ben een schrijver en een tekenaar, maar alles wat ik nog wel kan en doe wordt tegengewerkt en onzichtbaar gemaakt:

– Mijn boeken ( ik schrijf over huiselijk geweld, psychotrauma en hulpverlening) worden onzichtbaar gemaakt. Ik ontvang geen enkel krediet voor mijn werk. Ik word nooit gevraagd voor een lezing of wat dan ook. Mijn tekenwerk: daar heb ik shadowbans op. Zowel op instagram als op mijn zelf aangemaakte website/blog. Niemand toont interesse in wat ik nog WEL doe. Ik mag niets delen van wat ik maak. Daar steekt iemand steeds een stokje voor. Net alsof ik niet succesvol mag zijn in iets.

– Ik heb een stichting opgericht om mezelf actief te houden. Maar ook die stichting wordt tegengewerkt. Ik kreeg kort na oprichting rare telefoontjes van mensen die zich voordeden als de bank. Ik kon geen zakelijke rekening krijgen. Ik werd verhoord alsof ik verdacht was van iets.

– Er gebeuren rare dingen met mijn telefoon en telefoonverkeer. 

– Iedereen die ik om hulp vraag, wordt tegen me opgezet. Artsen, therapeuten, advocaten. 

Er is meer. Meer dan dit. Een vorm van intimidatie die ik vroeger als vredesactivist ook al heb meegemaakt. Dus ik ben er misschien niet meer zo van onder de indruk. Maar gewone mensen zouden het niet geloven als ik het beschrijf. Die zouden kunnen denken dat ik het verzin. Ik beschrijf dit dus niet. Maar weet dat ik het weet en dat ik alles zie. De intimidatie zit op heel hoog niveau. Dezelfde organisatie waarmee ik al kennis heb gemaakt in de jaren 80, toen ik vredesactivist was en in hetzelfde netwerk zat als Kees koning en Gerard van Alkemade. (wat een lieve mensen waren dat!!) Alleen toen hadden we elkaar. En nu moet ik er alleen tegen op.