"Dan ga je toch verhuizen"

Ik hou dit nier meer vol: zo erg veel pijn, niet naar een huisarts kunnen, alleen maar blootgesteld worden aan een haat-gemeenschap en die psychopaat. Het slaapgebrek. Niet weten hoe ik me hier uit moet bevrijden.

"Dan ga je toch verhuizen?"

Hoe dan? Met mijn opoefiets met 2 rieten manden?

Waarheen dan? Naar het volgende drentse haatdorp?

Wie gaat dat betalen?

Mensen denken daar nogal makkelijk over: Dan ga je toch verhuizen?

Maar leven van een uitkering is als rijden in een auto waar de wielen vanaf zijn gehaald en waar geen stuur meer in zit. Dat probeer ik al 20 jaar in allerlei boeken uit te leggen: ze geven je wel de auto-sleutel, maar je komt niet meer van je parkeerplaats af. Terwijl de rest voorbij rijdt. 

Je kunt niks meer oplossen, als je eenmaal in de uitkeringsgevangenis zit. 

En in mijn geval, met die klokkenluiders-loop, (loop 1 en loop 2!) ben ik ook nog eens afhankelijk voor hulp van de daders die ik juist probeer te ontvluchten. Mensen schijnen tegenwoordig niet meer zelf te kunnen denken, dus nog maar een vergelijking. De gemeente westerveld. En de lokale hulpverlening. Die hele erge schandalen onder de pet moeten houden. Zoals 12 jaar zorg/hulp weigering. Je kunt dat vergelijken met:

Dat je jaren gegijzeld wordt door een misbruiker. Jarenlang gaat hij zijn gang met jou. Je staat elke dag voor het raam de voorbijgangers om hulp te roepen: haal me hier uit, haal me hier uit! De voorbijgangers wijzen naar de voordeur. Maar ze snappen niet dat die voordeur (en de achterdeur) zijn geblokkeerd! Dat de dader me niet zal laten gaan. En als ze me wel laten gaan, zullen ze achter me aan komen of anderen opstoken, om ervoor te zorgen dat nooit iemand te weten zal komen dat ik gegijzeld en misbruikt ben. 

Dus zelfs al kan ik door die voordeur weglopen: ze zullen ervoor zorgen dat ik nergens serieus genomen en geholpen ga worden. Precies zoals ook gebeurd is toen ik in 2008 (volgens readings gaat 2008 komende 2 maanden terugkomen) naar Friesland vluchtte. Daar heeft de gemeente Meppel (en de verhuurder, ook woonconcept) een stokje voor gestoken. Want ik ben heel, heel raar en wantrouwend 'opgevangen' in Harlingen. Door de nieuwe verhuuder, vooral. Die ondanks dat ik genoeg punten had voor een woning, de woning wilden weigeren omdat ik een uitkering had en zij geen uitkeringstrekkers in hun gemeente wilden. 

Het STIKT in Harlingen van de uitkeringsgerechtigden. Toen al. Onder hun eigen bevolking. 

"Jullie werklozen, jullie drinken alleen maar!" 

Zo werd er over mij, over ons gepraat. En het klopt, er wordt heel wat afgezopen onder de autochtonen. Overal! Of ze nou werken of niet. Maar ik behoor niet tot de lokale alcoholisten. Nooit gedaan ook. Het is beledigend, kwetsend, vernederend en discriminerend om mensen met een uitkering die opzoek zijn naar veiligheid zo te behandelen. Daarom schreef ik mijn boeken!

Ik kreeg uiteindelijk het huis, omdat iemand een briefje voor me schreef. Dat was niet iemand van de gemeente Meppel of van welzijn mensenwerk. Die deden niks. Nooit. Ze hebben nooit met ook maar iets geholpen om het leven van mij en mijn dochter dragelijker te maken. Nadat ik de woning toegewezen had gekregen, ben ik weer met niks geholpen, zodat ik alle verhuiskosten (noodgedwongen verhuizing, voor dezelfde hetze als nu, van deels dezelfde gemeenschap) zelf moest betalen. Incl. een maand huur voor twee woningen. We kwamen dus gelijk bij de voedselbank terecht. Hulp of opvang voor wat we hadden meegemaakt in Meppel, is er nooit gekomen. Ik ben ingestort. Belandde in een longontsteking die me op het randje van de dood bracht. Ook daarna geen hulp. Ondanks dat de dokter (zelfs de dokter!) dat noodzakelijk vond.

Allemaal omdat de gemeente Meppel de beeldvorming al vooruit had gestuurd, voordat ik daar in Harlingen aankwam. Ik heb er dus wederom nooit een kans gehad. Zoals ik ook hier in Havelte nooit een kans heb gehad. 

Is er nou echt iemand die denkt dat ik met mijn door slaaptekort gebroken lichaam op mijn bijna 56ste nog een keer zoiets over me af ga roepen?

Ik word liever neergeknald. Bij de bushalte. Door 1 van die zwakzinnige psychopaten hier. Dat gewoon alles in 1 keer voorbij is. Ik ga een verhuizing waarschijnlijk toch niet overleven. Ik lig huilend in bed van de pijn.