Wit zand

Twee treinen, twee bussen en een huurfiets verder en ik stond op een wit strand. Ik had bijna het hele strandje voor mezelf. In de verte was een surfschool bezig met les. En er gleden wat zwanen over het water. Ik had jaren niet meer gezwommen. Het was zo verfrissend, zo ontspannend, zo fijn! Ik werd er heel gelukkig van. Ik wou dat ik elke dag zo kon beginnen. (maar dan na een nacht normaal slapen!) Daarna boodschappen gehaald en een doosje vers gemaakte sushi voor onderweg. 

Mooie dag. Morgen ga ik ook iets fijns doen. Iets waar ik gelukkig van word. Al ben ik half bewusteloos van uitputting en doet elke vezel in mijn lichaam zeer: ik zorg dat elke dag dat ik een moment kan ontsnappen aan dit horrordorp een gelukkige herinnering oplevert. 

Iemand die depressief is en psychisch gestoord, doet dit overigens niet. Maar dat terzijde! 

Hopelijk komt er spoedig een moment dat ik nooit meer met de trein, letterlijk huilend, terug naar de hel hoef. 

Nooit meer Drenthe. Tot in de eeuwigheid niet. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Theehuis.

Zeepokken

Dorpspispaaltje van Havelte