Basis!

Wie mijn blog hier goed gelezen heeft, moet inmiddels begrijpen dat ik al 12 jaar zit te overleven op een plek waar ik 

1) nooit sociale binding mee heb gehad

2) niet zelf voor heb gekozen

3) tegen mijn vrije wil ben vastgehouden met bedreigingen (uhp kind!)

4) tegelijkertijd weggetreiterd word met bedreigingen

5) met niks ben geholpen

6) niet goed voor mezelf kan zorgen, omdat ik minder stress nodig heb en niet meer. En omdat ik achteruit ga!

Ik ben nooit ook maar 1 dag THUIS geweest in dit huis of in dit dorp. 

Ik ben nog steeds niet bijgekomen van mijn remigratie in 2012, de daaruit voortvloeiende dakloosheid en de heksenjacht van jeugdzorg, die zeer, zeer onterecht was. Want ik heb niemand iets misdaan, zeker mijn kind niet! Het is het grootste trauma van mijn hele leven dat nog steeds voort blijft duren, omdat er geen rehabilitatie komt. 

Ik ben in mijn leven, dankzij mijn fijne jeugd, 3 keer dakloos/thuisloos geweest. Ik verhuis van probleembuurt naar probleembuurt. Van overlast naar overlast. Word overal aangevallen omdat ik van een uitkering leef. 

Ik zal misschien op mijn leeftijd, met mijn ervaringen nooit meer ergens thuis komen op deze planeet. Ik weet waar ik hoor en dat is niet hier, in deze wereld. 

Maar ik ga, met alles wat ik heb meegemaakt, 24 jaar zwerven, waarvan 18 jaar met een kind, NIET FLEXWONEN!

Ik herhaal: 

Ik ga NIET flexwonen. En ik ga NIET een opvangvoorziening in. 

Ik heb genoeg geleden onder de gevolgen van het geweld van anderen. Ik ben genoeg opgejaagd en verdreven. Ik heb een basis nodig. Een echt THUIS. Iets dat blijft. Tot mijn ziel van de aarde vertrekt. Want ik ben kapot van uitputting.