En daar gaan we weer....

Ik geef het altijd netjes aan bij het maken van afspraken: liever niet 's morgens, want ik ben er 's morgens het slechtst aan toe. Dat schijnen fibromyalgie-patienten ook te hebben. Na twaalven heb je even een paar uur dat je je redelijk normaal voelt. En na vieren kak je weer in. 

Als ik dus in het weekend weg wil, op tijd, dan vraagt dat een hele goeie planning om het voor elkaar te krijgen. En het gaat altijd gepaard met een enorme terugslag van onbeschrijflijke pijn en moeheid. Het is een offer. Maar tegelijkertijd krijg ik er ook heel veel voor terug. Namelijk: ontspanning. (mijn schouders gaan voelbaar omlaag, aan de andere kant van het land) Plezier. Menselijk contact. Afleiding van de zorgen. 

Daarna ben ik dagen aan het bijkomen. 

Dus dat ik bij afspraken vraag om hier rekening mee te houden, heeft een reden. Ik doe dat nu al jaren: honderd keer alles uitleggen. En dan toch nog steeds niet luisteren. Vanmorgen gaat om een uur of negen mijn bel! Ik spring in paniek mijn bed uit, want er moet wel iets heel ergs aan de hand zijn als je bij mij aanbelt. Er belt hier nooit iemand aan. Er staat een man voor de deur. Ik vraag met een van uitputting gebroken stem wat er nou weer aan de hand is, dat ik lig te slapen. "Ik heb uw intercom gemaakt." 

Ik bedank hem en strompel terug naar bed. Nadat ik de bel (voorgoed!) heb uitgezet. 

Ik heb daar toch niet om gevraagd? Heb ik gevraagd om mijn intercom te maken? Moet je me daarvoor om 9 uur uit bed bellen, wetende dat ik dat kutwijf ben die "de hele dag op bedde ligt" omdat ze liever lui dan moe is? Dat ben ik toch? Ik ben toch dat kutwijf dat niks doet, waar iedereen op Facebook en op de havelter haatapp over roddelt en klaagt? Je weet toch dat ik niet graag lastig gevallen word, zeker niet op maandagmorgen, nadat ik maandenlang die ROVA-gasten steeds om mijn flat heen had? Waarom dan toch aanbellen? 

Weken geleden stond hij ook al onaangekondigd voor de deur. Wilde binnenkomen. Want de buren hadden geklaagd dat hun intercom of bel het niet deed. Dan moet je niet bij mij zijn, maar bij hen. En het klopt dat ook mijn intercom het niet deed. Ik kreeg een paar jaar geleden nog te horen dat dat nu eenmaal zo was en dat ik verder maar niet moest zeuren. En nu moet dan blijkbaar ineens de intercom gemaakt. Maar waarom belt iemand dan bij mij aan en niet bij de buren, die er over klaagden?

De bel staat nu dus definitief uit. Als mensen geen respect hebben voor mijn grenzen, of beter gezegd: de grenzen van een kapot getreiterd lichaam, dan maar zo. 

Ondanks dat ik het hele weekend weer ben lastig gevallen bij de bushalte, prees ik mezelf gelukkig dat in ieder geval die krijsende k*tkinderen al een tijdje weg zijn. Prompt heb ik ze om half vier weer gillend ter hoogte van mijn appartement. En het gaat steeds harder. Schoppen tegen het elektriciteitshuisje. Hoe vaak hebben we dat al niet besproken? Ook bewoners voor mij? Jarenlang vraag je om het niet te doen. En dan toch weer doen. Succes gegarandeerd. 

Oh, heeft iemand er last van? LEUK! Lekker doorgaan. 

Het is niet gewoon spelen. Het is schreeuwerig en provocerend gedrag. En altijd alleen ter hoogte van mijn appartement. Nooit aan de andere kant van de flats. Nooit bij de flats aan de overkant. 

Er gaat hier geen dag voorbij dat er geen triggers zijn. De ene wisselt de andere af. 

Het wachten is op een spoedverhuizing. Mijn oude buren in Harlingen: "We hopen dat je daar snel weg bent, want zo kun je niet leven." Ze zien aan mijn gezicht dat ik op ben. 

Dit had so wie so nooit jaren mogen duren. En het zou ook geen weken meer moeten duren. Maar ik vrees het ergste. 

Ik wou dat mensen mij voorgoed EXTREEM met rust lieten! Laat-mij-met-rust! Ik heb nog zo weinig energie. Ik hang alleen maar aan een dun draadje, wachtend tot ik uit deze hel bevrijd word.