Gangstalking en netwerkcorruptie

De sfeer in het dorp wordt eigenlijk met de week naarder en enger. Ik heb het gevoel dat er iets omkeert: dat de instanties die eerst 12 jaar lang weg gekeken hebben, misschien bezig zijn om toch hun aanpak te veranderen. Alsof ergens iemand doorheeft dat wat ik zeg dat ik meemaak, serieus is! 😠 En dat ik ook serieus de grens heb bereikt van mijn uithoudingsvermogen. En dat die pesters daar op reageren. Iemand tikt ze op de vingers en dat zint ze niet. Dat is het gevoel dat ik erbij heb. 

Een grimmige sfeer, is het. Vooral het illegale vuurwerk of carbid dat nu al afgeschoten wordt (6 okt. 23.33 uur) baart me zorgen. Het wordt elk jaar gekker. En het is altijd in deze buurt. 

Vanmorgen bij de bushalte: de stalker is nu weg. Lijkt het. Maar er komen nu elke week 'ramptoeristen' aapjes kijken. Allerlei obscure mannen in obscure autootjes die voorbij rijden, bij wie de ogen uit hun kop rollen als ze mij zien staan. Er was er 1 die om half 9 's morgens glas weg ging brengen. Die stond dus achter me bij de glasbakken. Ik voelde zijn ogen in mijn rug. Ik draai me om en zie iemand staren alsof ik een exotisch dier in de dierentuin ben. 

Dit dorp.....       K-N-E-T-T-E-R!

Ik heb dit weekend met mensen gesproken over mijn situatie. Meerdere mensen. Omdat ik het niet meer volhoud. Er was 1 mevrouw die zei: "Dit kan niet. Dit bestaat niet. Jij bent eigenlijk een soort.....hoe noem je dat ook al weer....een soort....KLOKKENLUIDER."

"Maar jij moet een nieuwe kans krijgen en wel zo dat die verhalen uit die gemeente van jou, je niet meer blijven achtervolgen."

Ik heb haar alles verteld. In grote lijnen: Misdiagnose, zorgfraude, de klachtenprocedures, mijn boeken, hoe ik belasterd en kapot gerapporteerd ben. Mikpunt werd in een gemeen, giftig plattelandsdorp. Dus zonder de smerige details, want daar kom je in 1 uurtje niet eens aan toe. Maar ze had aan een half woord genoeg. En omdat ze in allerlei besturen zat, besloot ze gelijk in actie te komen ook. Ze ging contact opnemen met anderen. Noteerde mijn nummer. Beloofde terug te bellen.

Ik heb afgelopen week voor de zoveelste keer de lokale politiek aangeschreven over mijn situatie. Er heeft er maar 1 gereageerd. Die kwam na 12 jaar nog steeds niet verder dan mij verwijzen. Dat is het enige wat ze in deze gemeente kunnen: verwijzen. En dan ook nog naar een persoon die ALLANG niet meer werkt binnen de gemeente. 

ZO SLECHT OP DE HOOGTE IS DE LOKALE LINKSE POLITIEK VAN WAT ER IN HUN EIGEN GEMEENTE IS EN NIET IS. 

Maar ergens anders kunnen ze dus in 1 uurtje, wat ze in deze gemeente in nog geen 12 jaar kunnen: actie ondernemen. Niet anderen napraten of eindeloos verwijzen, maar: "dit...dit...dit moet gedaan worden." TJAKKA! 

Geen wonder dat het hier zo'n zootje is. Qua hulpverlening. Het enige wat ze hier doen is elkaar napraten. En de verantwoordelijkheid afschuiven naar anderen. 12 jaar zit ik nu te overleven in een soort gijzelingssituatie. 12 jaar zonder hulp, 8 jaar zonder medische zorg. Alleen maar belast worden, getriggerd, getraumatiseerd, kapot getreiterd en aan mijn lot overgelaten. Alsof mijn leven nog niet moeilijk genoeg was! (En dan toch die financieen op orde houden en structuur vast te houden!)

Maar op steeds meer plekken in het land beginnen mensen me nu aan te horen en beginnen mensen wakker te worden. Er komt een dag dat deze hele beerput openbreekt, als een stinkende zweer. 

Ik heb hier even wat dingen weer opgeschoond. Omdat ik de komende tijd heel doelgericht wil schrijven aan de mensen waarnaar ik uitreik voor hulp als ik in het weekend op pad ben. Deze blog moet heel erg helder en overzichtelijk de situatie beschrijven. Zonder te verzanden in het angstige, paniekerige van-me-afschrijven, omdat ik het echt niet meer aan kan en niet meer volhoud.

Ik heb spierpijn, gewrichtspijn, zenuwpijn, heel erg eczeem over mijn hele hoofd. Mijn gehoorgang zit steeds dicht. Allemaal in een jaar tijd! Nadat ik 2 jaar bezig ben geweest met opklimmen uit een heel, heel diep en gevaarlijk dal, met mijn lekke darmen. 

Mei 2023, de fam. N: het kon wel eens heel erg slecht aflopen met mijn gezondheid. 

Het dreigement is uitgevoerd. Maar niet door hen. Zij waren grotendeels weg en muis en muisstil! Ongelooflijk hoe stil de meest luidruchtige familie van deze buurt kan zijn! Ze lieten het dus uitvoeren door anderen, zodat niemand doorheeft wat hier werkelijk gebeurt en wat erachter zit. (Vrienden van de Rova!) Het is allemaal met elkaar verbonden. Niets van wat de afgelopen 1,5 jaar is gebeurd, m.n de afgelopen 11 maanden ('s nachts) was toeval. Het is een 'gang'. Gangstalking. Wraak. Iemand helemaal kapot maken die al kapot was. En de politie doet er aan mee. 

Maar er worden mensen wakker. Want ik ben overal, overal mensen aan het vertellen wat ik meemaak. Omdat ik hier zsm uit moet. En omdat de autoriteiten die 12 jaar van deze pestsituatie hebben weggekeken, niets doen. Ik hoop dat het hen zal lukken een reddingslijn uit te werpen. Op tijd. Het is eigenlijk voor ongeveer alles al te laat. Het is te laat om nog een leven op te bouwen. Te laat voor een carrière. Te laat voor alles! Het enige wat ik nu nog wens, is dat ik niet in drenthe dood hoef te gaan. Dat lijkt me echt het ergste wat er is. Hier zorgbehoevend te worden en afhankelijk van een corrupt zorgnetwerk. 

En dan doodgaan in een haatdorp. 

Alsof ik nooit bestaan heb.