Het sprookje en de spin.

Dat ik vroeger zo gepest werd, dwz toen ik in Meppel woonde, had o.a te maken met mijn liefde voor sprookjes. Ik ben mijn hele leven met sprookjes bezig geweest. Die liefde was er al als kind. Ik verzamelde ze ook, uit alle windstreken. Ik legde plakboeken aan met verzamelingen van kaarten met sprookjes. Mede daardoor denk ik, werd ik mijn hele leven geassocieerd met heksen of werd ik in de antroposofische hoek geduwd. Want dat was het enige wat mensen kennen. En In Rotterdam vonden mensen het misschien nog wel aandoenlijk. Die Sabine met haar sprookjes. Als een nooit opgroeiend kind dat je niet helemaal serieus moest nemen. Maar eenmaal in Drenthe barstte het geweld los. Deels uit jaloezie, om mijn kleurigheid, authenticiteit (ook zo'n uitgekauwd woord, tegenwoordig) en naïviteit. Maar er waren ook veel mensen die er aanstoot aan namen vanwege hun orthodoxe religiositeit en alles wat ik deed associeerden met de duivel. Zoals ze ook aanstaat namen aan mijn yoga en de vedische handanalyse, waardoor ik in hun ogen een heks was. Tegenwoordig doet iedereen aan yoga en meditatie. Niemand heeft zich nog verontschuldigd naar mij. 

"Sorry dat we jou verkeerd begrepen hebben."

"Sorry dat we jou gepest hebben. We waren eigenlijk alleen maar jaloers, omdat je zo jezelf was." 

Weet je waarom ik zo mijzelf was? Omdat ik geen andere keuze had, nadat anderen mij in mijn jeugd al kapot gemaakt hadden. Het enige wat ik had, was mijn innerlijke wereld. Die door anderen wordt gekopieerd, zonder te begrijpen waar het over gaat. Omdat het niet van binnenuit komt 

Ik ben nu 25 jaar vervolgd, op het platteland. Om wie ik ben. Die regenboogkleurtjes in de zebrapaden en gemeentelijke vlaggen gelden blijkbaar niet voor mij. Ik was een linkse uitkeringshoer, een vuile profiteur en gek bovendien. 

Ik schreef sprookjes! Ik tekende sprookjes. Maar ik was 'gevaarlijk'. Iemand die je moet mijden. 

Twaalf jaar geleden, toen ik hier in dat haatdorp kwam wonen, legde ik mijn pinterestborden aan. Ik vond dat een troostrijk tijdverdrijf, nu ik eenmaal tot paria was gebombardeerd en niemand naar me omkeek. Alle liefde voor kunst, voor sprookjes, mijn onconventionele kijk op dingen, mijn gevoel voor kleur, mijn idealen, mijn maatschappelijke betrokkenheid, mijn interesses, liefde voor het kind en voor dieren, maar vooral mijn liefde voor de sprookjes komen op die borden tot uitdrukking.  

Toen ik tussen 2013 en 2015 teveel invloed begon te krijgen met mijn kritische en voorspellende mening over de participatiewet (en had ik niet weer gelijk?), kreeg ik die shadowbans en verloor mijn invloed. Eerst werd ik aangevallen door hordes trollen en de aanhang van extreem rechts. Daarna kwam de shadowban en werd ik volledig onzichtbaar gemaakt. Geen likes meer, geen volgers. Niks. 

Ook op Pinterest, waar ik niet met maatschappijkritiek maar met kunst bezig ben, kreeg ik een ban. Sindsdien blijft het aantal volgers ongeveer gelijk, net onder de 1000. Op dat moment dat die ban werd ingevoerd, werd ik ineens gevolgd door een aantal beroeps-stylisten. Toen dacht ik nog: "Goh, wat leuk zeg, dat beroepsstylisten mij hier volgen!" Alsof ze kwamen om mijn stijl te waarderen! 😞 Sindsdien is alles op mijn borden trending geworden. De folkloristische en historische kleding die typerend waren voor de vrouw die altijd belachelijk gemaakt werd met haar bonte bohemien-smaak, hangt nu bij C&A in de rekken. Ik kan op talloze webshops de kleding bestellen, die ik zelf tot mode heb gemaakt, zonder er het krediet of de centen voor te krijgen. Kijk ook eens naar mijn moodboards met kleurenthema's. Vooral het emerald green. En de violette vlam. Opvallend, niet? 

Op straat lopen mensen voorbij in kleren die regelrecht van mijn moodboards afkomen. Terwijl op mij wordt neergekeken. Ik ben al 25 jaar de dorpsgek. Maar net goed genoeg om na te doen. Precies als vroeger, toen ik nog op school werd gepest. 

Laten we ook de hype van het tiffanylampje niet vergeten. Nadat ik daar vrij veel aandacht aan had besteed op mijn socials. Ik ben altijd gek op Tiffany geweest en had twee vrij unieke modellen, waarvan er aan 1 een bijzonder verhaal vastzat. Die is gestolen is door de vriendin van een ex. Iemand die ook niet vies is van wat geroddel. (mevrouw Kerkhof: "Komt uit Rotterdam, maar voelt zich nu Meppelse". Je past inderdaad prima tussen die drenten. Je bent net zo vals en hebt hetzelfde IQ!)

Sabine is ZO stom! Maar we doen alles na waar ze over schrijft! 

Kabouters: hoe erg werd ik vernederd in de tijd van de sportschool, met in de leidende hoofdrol types als Ilonka Brouwers en John Leijssenaar, toen ik onder de grote linden van de Lindenhorst natuur-monumentjes bouwde. Nog voor ik het mijn dochter van 6 had kunnen laten zien, was het door Christa Holtrop al vernield. Wij mochten daar niet komen. Ik mocht wel van voren en van achteren geneukt worden door haar man. Die er ondertussen heimelijk al jaren nog andere sletten op na hield. Maar verder moest ik mijn plaats kennen, als bijstandsmoedertje. Nu kom je op Pinterest talloze foto's tegen van mensen die allerlei kleine kunst-monumentjes maken, gerelateerd aan de natuurwezens. Mandala's van dennenappels, kransen van takken en bloemen, kunstige patronen van steentjes tussen de wortels van bomen. Maar IK was al die jaren gek! 😠

Als ik ergens koffie ga drinken in de stad, zit er een kabouter van triplex op mijn tafeltje. Maar IK was gek toen ik voor mijn dochter van een oud poppenhuis een kabouterhuis maakte! 

"Hahahaha!!! Sabine gelooft in kabouters! Wat een trut!" Toch, mevrouw Brouwers? Met uw Tarotkaarten en gedweep met de Wicca?

HET MIDDELEEUWS REENACTMENT: Oh, wat was ik een stomme trut, in mijn middeleeuwse jurken! Ik was een uitslover, iemand die op wilde vallen, een narciste! Zodra ik Meppel uit getreiterd was, deden ze alles na. Op die vervloekte Lindenhorst.😒Met hun 'fantasia'. Als het die mensen niet ergens aan ontbrak, was het wel fantasie. Ze kopieëren alleen maar wat ze bij anderen zien, zonder te begrijpen waar het over gaat!

Jugendstil! Dat was ook zoiets waar ik vaak over schreef. Ik ben opgegroeid met de zwierige krullen en bloempatronen, toen iedereen aan 'modern-design' deed. Ik heb er ook boeken over. Die ik in die tijd nog wel eens uitleende aan mensen. (sportschool!) De uitbater van de Lindenhorst (sportschool!), met zijn LBO, nooit enige interesse voor de kunstgeschiedenis, woonde ineens in 'een jugendstilboerderijtje'! Terwijl ik de stad uitgewerkt werd als 1 of andere domme koe. 😔

Ik twitterde de muziek van Buffy Saint Mary en Sandy Denny. Sandy Denny: who know where the time Goes. Herinneringen aan mensen uit mijn jeugd, toen er nog vriendschap en liefde was. Who knows where the time Goes was het lievelingsliedje van een oude jeugdliefde die overleden is. Muziek die iedereen vergeten was en so wie so alleen geliefd werd door een select publiek. Prompt beleefde het een revival in de hedendaagse muziek. Who knows wordt door iedereen gecoverd, tig jaar nadat het geschreven is door Sandy! Who knows where the Time Goes was MIJN herinnering aan Gerrit. 😢

Maar ik werd onzichtbaar gemaakt! Ik mag niet gezien en gehoord worden. Aan mij deugt niets. Mijn thema's, mijn ideeën, de manier waarop ik mijn maatschappijkritiek verwoorde: anderen maakten er goede sier mee en kregen succes. Terwijl ik kapot getreiterd werd in het haatdorp. Ik werd hier zelfs fascist genoemd.

Wat ben ik nou? Een fascist of een linkse hoer? Want allebei tegelijk kan namelijk niet! 🙄

De hippie-vans op pinterest: ik deelde die al voordat het een rage werd, omdat ik vroeger een vriend had die auto-monteur was en zelf zulke auto's bouwde. Met 1 van die bussen zijn we toen naar Zuid Frankrijk gereden. Waar iedereen ruzie met elkaar kreeg en iedereen uiteindelijk zijn eigen weg vervolgde. Want hippies zijn eigenwijze mensen. Niet altijd de leukste. 

Ik kan geen website of blog lezen of de woorden sprookjesachtig, betovering en magie worden me om de oren gesmeten alsof het in de uitverkoop is. Uitgekauwd, verworden, uitgehold. Ontdaan van alles wat sprookjesachtig tot sprookjesachtig maakt. Het doet me gewoon pijn in mijn hart, dat datgene wat mij mijn hele leven in leven hield, niets meer omvat. Het is net zo leeg als die hele plastic Amerikaanse glamour-cultuur die overgewaaid is naar Europa. Disney. Iets dat mensen gebruiken om zichzelf uniek voor te doen. Voor mijn sprookjesboek was nooit interesse. Voor mijn sprookjestekeningen ook niet. 

Het gaat mij er niet om dat ik zonodig vereerd moet worden, maar ik voel me onderhand als een vliegje dat in een web van een hele grote dikke spin is gevangen, 12 jaar geleden. Volgespoten met gif uit zijn gevaarlijke kaken en daarna helemaal leeg gezogen, tot er alleen een leeg omhulsel overbleef.

Dat is hoe ik me voel na 12 jaar in de drentse HEL te hebben geleefd. Er is van mij alleen maar gestolen, genomen en kapot gemaakt! 

Mijn boeken: ik hoorde afgelopen week een verhaal van iemand uit Rotterdam, die weer iemand kent die bij haar in een huiskamerproject zit. Die vrouw is net als ik ervaringsdeskundig op het gebied van huiselijk geweld en heeft net als ik daar boeken over geschreven. ZIJ wordt NIET weggemoffeld. ZIJ wordt gewaardeerd om haar ervaring en doorleefde kennis waarmee ze anderen probeert te steunen. Terwijl ik alleen maar als een dom wijf door alle Drentse instanties op het gebied van veiligheid word behandeld. NOOIT ook maar 1 keer serieus genomen. Vooral de politie in dit deel van het land is een absolute disgrace! Ik zou me doodschamen als ik bij die organisatie mijn brood moest verdienen! 

Het sprookje van het vliegje en de spin is UIT!

Zoek maar eens een ander slachtoffer!