Het was geen foutje. Het was een bewuste keuze.

Vanmorgen schreef ik al iets op Facebook over uitspraken die 12 jaar geleden door de lokale politie zijn gedaan, wat bewijst dat ik opzettelijk ben tegengewerkt. Uitspraken als" U heeft teveel kritiek op de hulpverlening. Daarom help ik u niet." Dit was een jeugdagent. En de wijkagent, die toen regelmatig in vol ornaat onaangekondigd voor mijn deur stond: 

"Wij lezen jouw boeken niet, want jij hebt niet gestudeerd." (huh?)

Als je mijn boeken niet hebt gelezen, hoe weet je dan of ik kritiek heb op de hulpverlening? 

Ook kwam hij mij in mijn eigen huis vertellend at ik moest werken. Zijn collega: "waarom werk jij niet."

En dat ik niet mocht bloggen.

Dat ik al die jaren met helemaal niets serieus genomen ben, of het nou ging om het pesten in de buurt, overlast, lastig gevallen worden door een ex of vrijgezellen in het dorp die hier geen voet tussen de deur kregen, mijn gezondheid of praktische hulpvragen, was een bewuste keuze! 

Het was een keuze om mij niet te helpen. Om niets te geloven van wat ik zei. Met alle gevolgen van dien. Voor mijzelf en mijn dochter. 

Ik wil dat graag nogmaals benadrukken. Het was geen foutje. Het was expres. 

Het sociaal team heeft uitnodigingen geweigerd om bij de destijds geraadpleegde psychiater aan te schuiven voor gesprek. En men zei niets voor mij te willen doen, zolang ik niet eens zelf iets ging doen. IK WAS DOODZIEK. Ik kon niks doen. 

Klachtenprocedures zijn allemaal gesaboteerd. Zowel die tegen de huisartsen als tegen de politie. Ik zou aan een 'klachtenstoornis' leiden. Iets wat later door een advocaat op linkedin naar het rijk der fabelen werd verwezen, omdat dit alleen maar een manier was om mij monddood te maken. 

Ik ben door linkedin geblokkeerd. Ik mag er ook niet meer op. De reden is onduidelijk.