Huiselijk geweld

Ik zie verschrikkelijk tegen de nacht op en snap niet waarom ik al een jaar smeek of iemand me hier uit wil halen en dat desondanks niemand iets doet. 

Soms doet hij alsof hij er niet is en waan ik me even veilig. Maar net als je denkt dat je kunt ontspannen, gaat dat apparaat weer aan. Dat kan op elk willekeurig moment. Op elke plek in huis. Hij weet precies waar ik mij bevind. Zelfs als ik heimelijk mijn matras naar een andere kamer verplaats. Hij weet het. Hoe hij het weet, weet ik niet. Maar hij lijkt alles te zien. 

Zijn auto staat er niet. Dat is onderdeel van zijn spelletje om mij gek te laten lijken. Want ik heb het apparaat al gevoeld. Hier. Achter de pc. Ik voel dat het eerst aan de druk op mijn oren. Die toeneemt. En mijn hart. 

Dit is een pro. En het is een psychopaat. Een psychopaat die een kat en muisspelletje speelt en zich heel zeker van zijn zaak voelt. Hij kan hier alleen mee doorgaan, omdat hij weet dat hij back-up heeft. Dus er zijn meer mensen bij betrokken. Bij de politie. 

Het is niet de eerste keer dat ik me met de dood bedreigd voel. De doodsangst ken ik mijn hele leven al. Psychopathie ook. Het begon als kind. Met een zeer agressieve en onberekenbare moeder. Er waren zo vaak momenten dat ik dacht dat ze me zou vermoorden. Met een jaar of 9 zat ze me achterna met het broodmes. Dat soort dingen. Ik schrijf er weinig over, omdat de familie altijd moet worden beschermd. Veel is ook verdrongen. Bovendien betracht ik vergeving, omdat ik vermoed dat ze zelf getraumatiseerd is. Maar alles wat ik doe om mijn familielijn te helen lijkt voor niks, elke keer als de haat weer in de brievenbus valt. Wat ik ook zeg of doe, het is nooit goed! Ik had allang geaccepteerd dat mijn moeder niet op zichzelf kan reflecteren en dat er voor mijn jeugd en alle verwondingen die zijn toegebracht nooit een welgemeend excuus zou komen. Daarentegen heb ik zelf eindeloos mezelf verontschuldigd voor alles wat ik denk dat ik zelf fout heb gedaan, vooral in het hele proces van het loskomen van die familie. Mijn hele leven brand ik kaarsjes voor de familie in elke kerk waar ik kom. Bruno, Braco, reiki, helende tekeningen....niks helpt. 

En dat is nog niet het ergste, maar het geweld uit mijn jeugd lijkt zich steeds te herhalen in andere situaties. Twee gewelddadige exen. Waarvan 1 net zo gevaarlijk en net zo agressief als mijn moeder. De andere meer een geslepen manipulator die op andere manieren je leven kapot maakt. Maar ook in andere situaties komt mijn moeder voorbij in een andere gedaante. De hospita in Duitsland. Bijvoorbeeld. Zeer agressieve en manipulatieve mevrouw. Die Anja uit de Wonne, in 2012. Extreem toxische dame. Maar verborgen achter een schijnheilig, religieus masker. Iedereen trapt erin. Zoals ook niemand ooit geloofde wat ik meemaakte met mijn moeder. Omdat ze naar de buitenwereld zo hartelijk is. Ze kan zich aardig voordoen. Maar ze is zo vals als een gifslang. En je moet in haar aanwezigheid altijd op je tenen lopen, om te voorkomen dat er een bom afgaat. ZO heb ik mijn jeugd doorgebracht. 

Die vent beneden is een factor tien van mijn moeder. Mijn moeder is zichzelf verloren. Die lijkt de verbinding kwijt met haar eigen wezen, waardoor er iets anders doorheen komt. Maar deze man is een bewuste psychopaat die echt in staat is om door te gaan tot de dood er op volgt. En het zou me helemaal niet verbazen als hij al andere mensen op dezelfde manier of op andere manieren....omdat dit zijn werk is. Hij heeft hier voor doorgeleerd. Dit gaat zo geraffineerd. Dit is geen gewone pester, geen asociaal of iemand die de weg kwijt is. En dat is het meest beangstigende eraan. 

Waarin het lijkt op de situatie met mijn moeder, is dat er een schijn, een illusie omhoog gehouden wordt. Alsof hij een doodnormale meneer is met een normale baan. Maar dat is hij niet. En niemand ziet het. "John, dat is zoooooo'n aardige man!" 

Ja, zeiden ze van mijn moeder ook: 'Dat is zooooooo'n hartelijke vrouw." 

Ik word door mijn familie al jaren gedwongen mijn mond over dingen te houden. Wat ik grotendeels ook doe, maar niet als het mijzelf betreft en mijn ervaringen met haar. Want als ik mij niet uitspreek, doe ik mezelf tekort en dat staat mijn eigen proces in de weg. ZIJ zit in de slachtofferrol en ze wordt beschermd door de slachtoffers die ze zelf maakt. En ik snap niet waarom. ZIJ vindt dat ze het recht heeft om zich te uiten. Maar wij moeten onze bek houden. 

Ik kon daar vroeger al niet tegen en dus raakte ik gebrouilleerd met de familie. Ik was het zwarte schaap, omdat ik de vuile was buiten hing. Schaamte. Dus omdat de ander zich niet wil schamen, moet ik het? Voor wat? Voor wat ik ben geworden, omdat ik mijn hele leven al in geweld zit te overleven en niemand in staat is het te stoppen? 

Ik heb helemaal geen normaal leven gehad. Ik ben alleen maar bezig geweest te vluchten, van de ene geweldservaring naar de volgende. Therapie, therapeutische opleidingen, steeds weer in elkaar donderen en dan jaren jezelf als een bouwdoos bestaande uit losse stukjes weer in elkaar zetten. Terwijl je ondertussen ook nog een kind groot moet brengen en iedereen tegen je aantrapt omdat ik niet kan wat anderen kunnen: aangepast in de rij achter de schapen aanlopen. 

Daarvoor is mijn bouwdoos gewoon niet compleet genoeg! 

Daar schreef ik over in mijn boeken, zodat ik niet 100.000 keer aan jan en alleman het hele verhaal hoefde uit te leggen, met alle gênante details over 'de medische onderzoeken'. In het bekkengebied, waar de stalker onder mij 's nachts zijn trillingen-apparaat op richt, bijna alsof hij het leuk vindt om een vrouw te verkrachten met een kille, steriele techniek waar je niet van weg kunt vluchten. Tenzij ik op straat ga slapen. Op een bankje.

DAT is wat er achter zit: mij opnieuw dakloos maken. Vanwege mijn boek. Uit wraak. Voor de kritiek op het systeem. En omdat ik niet in die kak-clique van de VVE pas. 

Hij heeft mijn boeken gelezen. Hij van beneden. Hij weet waar de trauma's zitten, want daar schrijf ik over in minstens 1 van die boeken. Het wordt bewust herhaald. Alle oude trauma's waarover ik heb geschreven, om het lot van lotgenoten te verbeteren, worden doelbewust herhaald om mijn proces stil te zetten en me opnieuw te beschadigen. Misschien in de hoop dat ik de hand aan mezelf sla. 

Dat zal ze wel vies tegenvallen, dan. 

Ik moet kapot. Voor het spreken van mijn waarheid. Voor het spreken van dat wat verborgen moest blijven. Omdat de daders altijd moeten worden beschermd. 

De mensen die opgeleid zijn en betaald worden om mensen als ik te beschermen, politie en hulpverlening, bleken het meest gevaarlijk en het meest onbetrouwbaar. Ik heb nog liever mijn moeder, dan al die drentse machtsmisbruikers die te plat zijn om het kaf van het koren te kunnen scheiden. En alleen maar de eigen soort beschermen. 

Al een jaar geef ik aan dat ik helemaal kapot ga. Ik WAS al kapot! Hoeveel kapotter wil je iemand dan nog maken en wanneer grijpt iemand in? Hoeveel doden moeten er nog vallen, door pesten en verschillende vormen van huiselijk geweld? Want ook dit is huiselijk geweld. Het is geweld. En het is in mijn huis. En ik kan er dus niet van weg! 

Stop deze man! Of haal mij deze nacht nog uit dit huis! 

p.s. ik sprak vanavond iemand die ik afgelopen zomer ontmoette. Ik herkende in haar de emotionele verwaarlozing in de liefdevolle gevoeligheid naar anderen. Vanavond deelde ze me iets mee dat dit vermoeden bevestigde. Maar ik had het allang al door: iemand die alles geeft aan anderen. Maar zelf niks terug krijgt. Ik ben blij dat we elkaar hebben ontmoet. Ik wil er nog even zijn voor mijn dochter en voor haar. Kijken waar ik nog wat steun kan bieden. Steun die ik zelf zo gemist heb.