IK VRAAG ZO WEINIG! WAAROM IS HET DAN ZO MOEILIJK?

Ik had, voor ik thuis kwam en de brief van het Vik in de bus vond, het gevoel dat mensen probeerden om mijn vertrouwen te winnen. De bedoelingen lijken goed. Maar anderen zitten de vooruitgang tegen te werken. Ik probeer intuïtief te voelen wat de situatie is, omdat ik geen logische verklaringen meer heb voor wat ik meemaak. Er is een groep mensen die me wel wil helpen. En er is een groep die dat saboteert. Die elke stap vooruit lijken tegen te werken en mij steeds opnieuw uit mijn tent lokken op het moment dat er een doorbraak lijkt te komen.

Wbt de klacht bij de politie: die was maanden geleden al ingetrokken. Een dag of wat nadat ik de klacht had ingediend. Omdat ik dacht: het heeft geen zin, je weet hoe ze 'daar' zijn. Probeer te accepteren dat je door die mensen constant uitgelachen word, blijf netjes, want je hebt ze nu eenmaal nodig. En dan krijg ik na maanden ineens weer zo'n rare brief. Over bureau Emmen. 😟😔

Er is niemand die de leiding lijkt te hebben. Wat ik mis, is iemand die de leiding neemt, die coördineert, die aanstuurt, die zorgt dat iedereen in dezelfde richting werkt. Ik had gehoopt dat nu juist DAAR een sociaal-team voor is. Iedereen zit in deze gemeente in zijn eigen hokje, in zijn eigen bubbel. Het lijkt erop dat de mensen die ik nodig heb om hier weg te komen en die eigenlijk ook willen dat ik oprot, tegelijkertijd de blokkades opwerpen. En niemand treedt daar tegen op, omdat ze elkaar allemaal te vriend willen houden en niemand op zijn strepen gaat staan en zegt waar het op staat! Iedereen verschuilt zich achter procedures, regels, protocol, bevoegdheden of de beperking daarvan. Geen maatwerk, geen uitzonderingen kunnen maken op regels, niet out of de box kunnen denken. En niemand die eisen durft te stellen. Die durft te zeggen: nou is het afgelopen, die vrouw moet gewoon geholpen. Want deze situatie is onverantwoord! 

Ik heb niks aan een website waarop huizen staan. Die ook nog eens 2 keer zo duur zijn dan ik betalen kan. 

Mijn probleem is niet dat ik alleen maar een huis nodig heb. Er is hier sprake van een onvrijwillige, noodgedwongen verhuizing omdat ik weg getreiterd word, omdat ik niet veilig ben en mijn gezondheid daar heel erg onder lijd. Ik heb niet alleen met pesters te maken. Maar ook en vooral met een corrupt zorgnetwerk en onzichtbare volksmenners die zich niet aan mij kenbaar maken, maar wel alles saboteren, iedereen die ik om hulp vraag tegen me opzetten en mijn vooruitgang blokkeren. 

Ik heb de afgelopen 12 jaar alleen maar ingeleverd. En nog steeds lever ik alleen maar in. Ik vraag steeds minder, omdat ik zo erg in nood zit. Ik verwacht niet eens meer waarheidsvinding. Ik verwacht geen excuus meer. Geen objectief, onafhankelijk onderzoek. Geen naamzuivering. Geen gerechtigheid. Geen schadevergoeding. 

Het enige wat ik vraag is: help mij alsjeblieft om hier weg te komen, zodat ik ergens anders me weer veilig kan voelen, kan herstellen en tot rust kan komen. 

Maar niemand wil verantwoordelijkheid. 

Als je 12 jaar zoveel moeite kunt doen om het leven van mij en mijn dochter kapot te maken, dan kan er nu ook moeite gedaan worden om mij netjes ergens anders veilig onder te brengen. Na 24 jaar opgejaagd te zijn op het Drentse platteland. 

Ik wil niet afgescheept worden met een website waar ik niks aan heb. Ik wil ook niet meer horen wat er niet kan. Ik wil alleen nog maar horen wat wel kan. Want ik hoor al 12 jaar wat er niet kan. En voor ik hier weg ga, wil ik de garantie zwart op wit dat de beeldvorming en de jacht van oggz, nctv, de taskforce voor zwaar gestoorde figuren, de narcotica-brigade, de terrorisme-bestrijding, de rampen- en de ongediertebestrijding of wat het ook is dat op mij jaagt, 

...MIJ IN MIJN NIEUWE WOONPLAATS MET RUST GAAT LATEN!!