Kinderen

Ik ben 3 dagen ziek geweest van uitputting van het weekend. Echt heel ziek. Vandaag kon ik dan eindelijk weer wat boodschappen halen, want aan het eind van de maand zijn de kastjes toch wel erg leeg. Het was mooi weer. Er was weer geld, dus bij uitzondering naar Meppel voor boodschappen. 

De zon leek vandaag wel goud. De blaadjes kleuren zo mooi. Maar ik voelde me nog steeds erg slap. Bij de bushalte een klein groepje raddraaiers. Ze waren niet vervelend naar mij, maar naar elkaar. Vluchtelingenkinderen. Ik kende deze nog niet. Op de terugweg kom ik ze weer tegen. Nog net zo opstandig en recalcitrant. Vooral de jongste kreeg er van langs. Die leek te worden gepest. Ik raakte met ze aan de praat. Zoals meestal met die groep, omdat ze mijn button  met de Palestijnse vlag zo mooi vinden. Ik vroeg of ze pas in het dorp woonden. Nee, ze waren alleen maar op bezoek bij familie. En de jongste, die was geadopteerd. Zijn ouders waren dood. We zaten inmiddels met z'n allen op de stoeprand. En het pesten hield door ons gesprek even op. Ik riep uit hoe verschrikkelijk dat voor hem moet zijn. Toen vertelden ze dat hij drie was toen soldaten het huis binnen vielen en zijn ouders doodschoten. Drie jaar. Je ouders doodgeschoten zien worden. Ik stuurde de jongen een luchtkus toe. Hij lachte zijn wisselende gebit bloot en zei: "dank je wel."

De bus kwam. Een bus vol blanke kinderen uit de dorpen. Scholieren. Paar jonge brugsmurfen. Opgegroeid onder veilige omstandigheden. De vluchtelingenkinderen staken er zo erg bij af. Qua uiterlijke verzorging. Kleding. Houding en gedrag. De jongste van het stel werd echt heel erg uitgedaagd door zijn oudere neef en nichtje. Hij bleef echter lachen om zich een houding te geven. Met veel bravoure stompte hij zijn zakje chips tegen de rugleuning in elkaar. Ik heb heel zachtjes zitten bidden. Niet tot Jezus, maar de profeet Mohammed. Die kent ze misschien beter. 😉

Ik denk dat ze zich zo gemeen naar elkaar gedragen omdat ze vertrouwd zijn met en aan elkaar. De rest van de wereld is vreemd en bedreigend. Vaak zijn het juist de mensen die het dichtste bij staan, op wie trauma wordt afgereageerd. Niet omdat ze elkaar haten, maar omdat het het meest veilig is. Vreemd genoeg. Als er voor deze kinderen, in het bijzonder het kleine jongetje, geen hulp komt, zullen ze zich mogelijk ontwikkelen op een niet wenselijke manier. Dan missen ze kansen in hun leven, kansen om hun talenten te ontwikkelen. Zelfs om talenten te ontdekken. 

Toen we uit de bus stapten, bleek mijn mand zo topzwaar dat ik hem er niet uitkreeg. De grootste raddraaier stak uit zichzelf de helpende hand toe. 😊