Psychopathie & oude patronen. Update.

Mijn vader belde: er is een haatbrief onderweg van mijn moeder. 

Hij wilde me waarschuwen. 😞

Alweer. Een haatbrief. 

Ik heb sinds 2012, sinds ik aangevallen ben door jeugdzorg met valse beschuldigingen, een fobie voor de brievenbus. Maandenlang kreeg ik alleen maar bagger over me uitgestort, met wat er allemaal niet aan mij deugde als mens en als moeder. Dus het is erg fijn als iemand van te voren aangeeft dat er weer intimidatie mijn kant op komt, dan kan ik het ongelezen weggooien. 

Ik heb in mijn boeken geschreven over mijn jeugd. Het ontbreken van steun, van een netwerk, van een veilige familie. Alleen bij mijn oma was ik veilig! Ik schrijf in mijn boeken over wat jeugdtrauma doet met de ontwikkeling van de chakra's en hoe patronen zich blijven herhalen. Waardoor mensen gezondheidsproblemen ontwikkelen en daardoor ook uit het arbeidsproces kunnen raken. 

Niet omdat IK iets fout doe, maar omdat die energie zich herhaalt en blijft herhalen als mensen je niet helpen om in een andere energie te komen, waarin je kunt rusten en herstellen. Ik heb toen de theorie van Rupert Sheldrake gebruikt om dat uit te leggen wat ik eigenlijk zelf nog zo moeilijk kon bevatten. Waarom dingen zich herhalen. Omdat het trauma dat verankerd ligt in je eigen energieveld, steeds dezelfde soort mensen en ervaringen aan blijft trekken, als je niet hele sterke en liefdevolle mensen om je heen weet aan te trekken die om je heen gaan staan om je te beschermen. 

Ik heb dat wel heel even gehad! Toen ging mijn leven heel snel in een andere, meer positieve richting. Ik ben dat in Drenthe kwijtgeraakt. En omdat ik heb geschreven over trauma-psychologie, weten de stalkers en oplichters precies hoe ze mijn ontwikkeling stil kunnen zetten: door oude trauma's te blijven triggeren. Daardoor lijk ik het probleem en niet zij.

Ik heb mijn vader gezegd dat ik de brief niet zal lezen, omdat ik al zoveel haat over me heen krijg en erg uitgeput ben. Dat begreep hij. Hij heeft het er zelf ook moeilijk mee. Hij zit er namelijk elke dag in. Ik niet meer. Ik ben op mijn 16e weg gelopen van huis. Dat is me destijds door de hele familie en al mijn vrienden kwalijk genomen, omdat niemand wist wat er bij ons aan de hand was. Nog steeds is het een taboe. Ik mag er niet over praten. Ik wil er ook niet over praten.

Ik wil alleen maar naar rust, herstel en veiligheid. 

Haal me alsjeblieft hier uit. Mijn leven is zo'n HEL geweest. Mag ik alsjeblieft weg van al die haters, in het dorp, maar vooral bij woonconcept en de politie. Mensen die hun eigen onvrede, frustraties en sensatiebelustheid afreageren op de zwaksten in de samenleving, op mensen die alleen staan (door hen zelf zo gecreëerd), die ziek zijn en die geen mogelijkheden of middelen hebben om het alleen op te lossen. 

Ik kan niet meer! Ik zit al 12 jaar in een gevecht. Ik wil alleen maar RUST! 

Er is nog 1 ding wbt mijn familie: iedereen is op het verkeerde been gezet. Ik ben tot zondebok gebombardeerd, maar heb jaren therapie nodig gehad om dat te boven te komen waaraan ik ben blootgesteld als kind. Mijn moeder wekt overal de indruk dat IK het probleem ben. Dat deed ze al toen ik nog klein was. Ik kreeg de schuld van alles wat er mis ging. Ik ben beschuldigd van haar gezondheidsproblemen, van haar huwelijksproblemen, van de pogingen tot zelfdoding van een ander familielid. Een kind kun je daar niet verantwoordelijk voor stellen! Ook al zal ik heus niet altijd het braafste meisje zijn geweest, onder die omstandigheden. Ik heb moeten leren dat wat bij ons vroeger gebeurde niet normaal was en dat het NIET mijn schuld was. Dat ik niet verantwoordelijk was voor alles wat er bij ons thuis mis ging. Terwijl ik zelf het hardst mishandeld werd. Ik heb daar nauwelijks over kunnen praten, omdat de meeste dingen destijds door mijn geheugen geblockt werden. Het was te erg. Mondjesmaat kwamen met de jaren wat herinneringen terug. En kon ik gaan schrijven over wat ik als kind meemaakte. Maar summier. Omdat ik veel heb weggedrukt. En nooit zonder in een depressie te belanden van maanden. Zo zwaar was het om mijn boeken te schrijven. En daar ben ik dan ook nog in tegengewerkt. Terwijl mijn hele leven in het teken heeft gestaan van coping en healing. 

Mijn moeder heeft waarschijnlijk de hulpverlening die af en toe bij de familie werd betrokken (zonder enig succes) een verhaal op de mouw gespeld om zelf elke verantwoordelijkheid te ontlopen. Die hulpverlening heeft NOOIT met ons allemaal gesproken. In ieder geval niet met mij! Ik denk dat het verhaal waar het meest naar wordt geluisterd, het verhaal is van mijn moeder. En die liegt. Het ergste van alles wat er vroeger bij ons gebeurde, vond ik de leugen. Terwijl je zelf niet wordt gehoord. Door niemand. Ja, komt bekend voor, hè???

Trauma's herhalen zich. Omdat het energie is. Gestolde energie die steeds meer van hetzelfde aantrekt. 

Volgens de geconsulteerde arts zou ze slechts gevoelig zijn. Maar overgevoeligheid maakt iemand niet agressief of manipulatief! Gevoeligheid maakt juist dat mensen mededogen hebben met de ander. Dat mededogen met anderen en het vermogen om te reflecteren op zichzelf is er 0,0. Daar lijdt mijn hele familie onder. Maar ik ben degene die de schuld kreeg. En de situatie waarin ik mij nu bevind, is mede het gevolg van een totaal ontbreken aan steun gedurende mijn hele leven. 

Dat je het dan als hulpverlening zo af laat weten, dat je iemand zo laat spartelen, terwijl weet dat iemand al zo belast is, is onmenselijk. Drenten zijn de meest onmenselijke mensen die ik ooit heb ontmoet. En ze zijn onmenselijk omdat ze zelf getraumatiseerd zijn, omdat het leven op het platteland waarschijnlijk van oudsher heel zwaar is geweest. Alleen beschadigde mensen beschadigen andere mensen. 

Deel 2. Dat waarover nooit gesproken mag worden. 

Nog voor de eerste zin staat,  hyperventileer ik al. 

Ik weet niet waarom de vader van mijn kind een kind wilde. Het was in eerste instantie zijn initiatief. Ik ben er schoorvoetend in meegegaan. Niet omdat ik niet van kinderen houd en ze daarom niet zou willen. Maar vanwege mijn eigen jeugd. Ik heb duidelijk gecommuniceerd dat ik geen stabiele familie heb, wat een kind wel nodig heeft. Ik heb ook gezegd dat ik zo bang was om te worden als mijn eigen moeder. Dat kun je echt geen kind aandoen!!! Hij pushte en manipuleerde net zolang tot ik overstag ging met valse beloften die nooit waar gemaakt zijn. Het was in een uiterst instabiele fase in mijn leven. Ik heb mij verlaten op de verkeerde persoon. Steun gezocht bij iemand die dat niet kon geven. Oude angsten uit mijn jeugd, mbt mijn eigen ouders, maakten dat ik in oude patronen stapte met mensen die qua gedrag heel erg lijken op de mensen uit het verleden. Dit zijn ingewikkelde psychologische mechanismes die ik al wel vaker had uitgediept in therapie en zelfhulpgroepen, maar op zwakke momenten toch ineens weer de kop op konden steken. Johan leek niet uiterlijk, maar in zijn gedrag als 2 druppels water op mijn moeder. Niet mijn vader. Mijn moeder. Dezelfde agressie en dezelfde manipulatie. 

Ik ben net als vroeger gevlucht voor het gevaar omdat ik wist dat ik in levensgevaar was. ZO erg was het. En niemand zag het! 

Ik heb het mezelf zo kwalijk genomen. Toen ik eenmaal moeder was. Ik vond mijn kind meer waard dan ik ooit mezelf waard had gevonden. De liefde voor haar was groter dan de liefde die ik ooit voor mezelf had gevoeld. En ik was zo stom geweest om het meisje dat ik mijn hele leven al in dromen had gezien, te verwekken met uitgerekend die man! (maar het moest waarschijnlijk wel zo zijn)

Toen ik uit zijn klauwen was ontsnapt, uit de dreigingen en de intimidatie, kwam de angst. Dikke vette verlatingsangst, angst voor het alleen zijn, angst voor de dood, angst voor alles. Het waren oude angsten uit mijn jeugd. Ik moest helaas stoppen met de academie antropodynamica, maar ik had daar in 3 jaar veel geleerd en dat begon ik nu in praktijk toe te passen. Op mezelf! Ik heb mezelf maandenlang door de angsten heen geademd. Gebruikmakend van de reiki. Zo overkwam ik de diepste angsten die ik ooit heb gevoeld. 

Nu zit mijn dochter in dat proces. 

Wij hebben allebei niet echt een vader gehad. Op verschillende manieren. Zij niet omdat hij niet veilig was. De mijne was meer een soort van emotioneel niet beschikbaar. Hij was met zijn werk bezig, had moeite met zijn eigen emoties vanwege zijn eigen jeugd en wij werden tegen elkaar uitgespeeld door mijn moeder. Tot op heden speelt die de hele familie tegen elkaar uit met haat, met jaloezie, met ruzie zoeken. Ik was lange tijd de enige die dat zag: Hoe ze mij en mijn zus tegen elkaar opstookte door er steeds 1 voor te trekken. (wat ook door anderen is gezien!) Maar ze haatte het ook als ik naar mijn vader trok. Tot op heden hebben mijn vader en ik in het geheim contact. Er mag niet over worden gepraat dat hij af en toe belt of mailt. Dat mag niet van mijn moeder. 

Mijn moeder is ook degene die tegen de hele familie heeft gezegd dat zij van mij haar kleinkind niet mag zien. Ik heb daar over geschreven in 1 van mijn boeken. Dat iedereen dat klakkeloos heeft aangenomen, zonder mij daarover te bevragen. En ik was het zo gewend om verlaten te worden, dat ik nooit meer zelf contact heb gezocht.  Ik had immers in die laatste brief duidelijk geschreven DAT ZE ALTIJD WELKOM BLEVEN, maar graag zonder geruzie! 

Dus mijn dochter heeft dankzij mijn moeder niet alleen geen vader gehad, maar ook geen tante, geen oom en geen open en oma. Ik heb jarenlang bijzondere uitspraken van mijn dochter genoteerd voor later. Meermaals geeft ze daarin aan hoe erg ze een vader mist en een opa en oma. En dan moest ik dus uitleggen dat het niet kwam omdat ze boos op haar waren, maar op MIJ. Met alle gevolgen voor vooral HAAR! 

23 jaar later komt dat stuk in alle heftigheid aan de oppervlakte. 

De hulpverlening lijkt mij de schuld van alles te willen geven. Maar ik probeer al decennia te communiceren dat de gezinsdynamiek veel ingewikkelder is en veel verder terug gaat dan zij denken. En dat het niet te maken heeft met MIJN persoonlijkheid. Maar met een totaal ontbreken aan steun, omdat ik zelf een KOPP ben. Mijn moeder is zwaar gestoord en gevaarlijk agressief. Net als.....

Ik kon moeilijk tegen een kind van 3 zeggen: je papa is een zwaar gestoorde psychopaat. 

Dat heb ik dus ook NIET gedaan! Omdat ik vond dat de weg vrij moest blijven voor haar, om hem te leren kennen als ze 18 was en dus meerderjarig. (al is het maar voor de wet) IK heb met respect gehandeld naar zowel de verwekker als haar opa en oma. Omgekeerd is dat helaas niet gebeurd en omdat hij ons weer lastig begon te vallen toen ik hier kwam wonen, heb ik helaas de waarheid moeten vertellen. Omdat je een kind van 15, 16 jaar niet meer zoet kunt houden met een fabeltje voor een kind van 3.

Zowel deze man als mijn moeder hebben alle alle kansen gekregen. Ik heb overal om hulp gevraagd voor zowel mezelf als mijn kind. Men bleef er van overtuigd dat IK het probleem was, zonder dat men ooit ook maar 1 keer naar mijn ervaringen heeft gevraagd. Er was alleen maar oordeel en verder totale desinteresse bij zowel de politie als de overige hulpverlening voor de situatie waar wij uitkwamen en uit komen. 

Daarom ben ik gaan schrijven. Omdat ik mijn hart moest luchten. Onder andere. 

Ik moedig mijn dochter al jaren zachtjes aan om het andere deel van de familie te gaan ontdekken. Omdat ik denk dat het goed is voor haar ontwikkeling en identiteit. Ook al is het niet zonder risico, omdat die man zeer manipulatief is en schadelijk. Er bestaat een grote kans dat hij haar op zal stoken. Zoals hij zeer waarschijnlijk al 23 jaar iedereen tegen me opstookt. Achter mijn rug. Het zou in ieder geval de tegenwerking verklaren! Ik heb aangeraden om als ze zover is, dat contact te zoeken via zijn zus. Niet dat ik denk dat die erg prettig is. Met haar jeugdzorg-achtergrond en haar vuile spelletjes in 2012, om buiten mij om contact te gaan zoeken met mijn dochter. Waar ze nooit eerder interessant een heeft getoond. Maar ik denk dat ze van die hele familie wel de minst gevaarlijke is. 

Ik schrijf dit niet omdat ik denk dat het handig is. Maar omdat ik voel dat er over mij leugens rondgaan die ik hiermee mogelijk kan ontzenuwen. Want ik krijg nergens anders de kans om mijn kant van het verhaal te delen. 

Ik heb om hulp gevraagd. En ik heb er ook over geschreven in mijn boeken over jeugdtrauma en huiselijk geweld. Ik heb de belangen van het kind steeds in gedachten gehouden. Het waren anderen die in hun haat naar mij, steeds de basis onder ons bestaan kapot maakten.