Roofdieren

Nee, dat valt niet mee. Om vier uur in je slaap gestoord worden en dan helemaal total loss toch weer de deur uit. Ik heb nog wat geslapen in de trein. En een superfijne dag gehad in de plaats van mijn opa en oma, waar ik in gesprek raakte met mensen die mijn familie kenden! 😊

Genoten van het mooie weer, van koffie op de markt en mijn hart opgehaald aan de mooie jeugdherinneringen.

Ik kom aan in het dorp, zie het tuig al staan, stap uit, gris nog snel mijn telefoon uit mijn tas om direct 8844 in te toetsen en daar begin het weer. Nagroepen worden, uitgescholden worden, achterna gezeten worden. Zodra ze zien dat ik de telefoon aan mijn oor heb,  taaien ze af. 

Het vervelende is alleen dat ik nu al een paar keer zo bevroren was van de stress op het moment dat ik met de bus aankom in het dorp, dat ik black-outs krijg en dan niet meer weet of ik wel heb uitgecheckt. Omdat ik gewoon een moment even niet meer weet waar ik ben of wat ik aan het doen ben. Dus dat kan wel eens een duur ritje geworden zijn.😖

Dus..... ik heb nu niet alleen op zondagmorgen die rova-gast achter me aan. Maar sinds 3, 4 weken word ik ook opgewacht bij de bus en uitgejouwd door dorpsjeugd die Robert S even komen steunen. 

Goed bezig, meneer Rova, wijkagent en sociaal team. Goed bezig. Ik heb in totaal 3 gesprekken hieraan gewijd. Exclusief de gesprekken met 112 en 8844. En een stuk of drie, vier klachten ingediend. En ik blijf lastig gevallen worden. ABSURD en abnormaal. Het geeft aan hoeveel schijt de lokale autoriteiten aan mij hebben. Het interesseert ze geen MOER hoe ik me voel als ik elke keer met angst over straat moet. Hoe beklemmend het is om niet normaal over straat te kunnen. 

Thuis gekomen brandde er licht bij de benedenbuurman. 1 gordijn was open en daar heb ik even uitgebreid door naar binnen staan staren. Omdat ik nu wel eens wil weten hoe meneer erbij zit. Waar hij zit. Wat hij daar doet. Aangezien het dus altijd muisstil onder me is. Echt abnormaal stil voor een gehorig huis. Tot ik naar bed ga. Dan begint de aanval. Het huis was poepchique ingericht, maar er zat niemand. In de garage zag ik zijn gloednieuwe wagen staan. Duurder dan de vorige. Vandaar, dacht ik! Vandaar dat ik zijn auto al een tijdje niet onder de carport heb zien staan. Hij heeft een gloednieuwe wagen. Nadat hij dit jaar ook al een gloednieuwe motor, type nep-harley, heeft gekocht. Normaal gesproken boeien zulke dingen me echt geen zak. Maar als iemand je elke nacht in je slaap stoort en elke dag aan huis is, dan vraag je je wel af waar hij al die dure dingen mee verdient. Want als je 's nachts mij op uiterst agressieve wijze in mijn slaap stoort, dan kun je er volgens mij niet nog een baan bij hebben. Overdag. Want hij zal zelf toch ook wel een keer moeten slapen, lijkt me. Hoe komt hij dan aan al die dure spullen? Wie betaalt hem, voor wat hij doet? 

Sinds een jaar krijg ik dus het onbekende apparaat op me gericht dat trillingen uitzendt, waardoor mijn oren zijn 'geplopt'. En hij heeft dus een ding dat hoge signaaltonen uitzendt. Wat de gehoorschade heeft veroorzaakt, weet ik niet. Maar ik denk dat dat apparaat ermee te maken heeft. Het ging soms gepaard met enorme druk. Ook raakte ik een paar keer statisch geladen. De politie lacht me recht in mijn bek uit, als ik hen probeer duidelijk te maken wat ik meemaak en hoe erg ik eronder lijd. Maar dat wat ik in dit huis ervaar, ervaar ik nergens anders. Het is een techniek. Ik weet niet wat voor techniek. En het is een aanval. En die aanval duurt nu een JAAR! Daarvoor werd ik op andere manieren aangevallen. Maar luisterde er ook niemand! 

Ik heb al een paar keer beschreven dat ik soms de nacht uit kom met het gevoel van een hersenschudding. En sinds die hersenschudding voelt het in mijn hoofd een soort van numb. Dof. Zombie-achtig. Alsof het denken niet wil. Heel erg niet-helder. Wat ik wel altijd was. Ik had een helder en supercreatief brein. Nu voelt het als een hele erge griep. Met geheugenverlies. Kan niks onthouden. Ben steeds woorden kwijt. Namen. Duizelingen. Een gesprek voeren is uitermate vermoeiend. Ten eerste omdat ik erg slecht hoor, maar ook het praten maakt me moe. Die oorstoornis, werkt door op mijn stem. Het is niet (alleen) psychisch. Want ik heb het ook als het over leuke dingen gaat. Gewoon zitten in stilte, dat kan ik eigenlijk net aan. Het voelt echt als hersenschade. 

Maar ik raakte dus in gesprek met een gepensioneerde architect die met mijn oom op voetbal heeft gezeten. En wiens schoonvader met mijn opa vanuit Schiedam naar de nieuwe stad was verhuisd, toen de fabriek werd overgeplaatst. Ze hebben elkaar dus gekend! We hebben verhalen uitgewisseld over vroeger. Ik vind dat heel leuk. Omdat het me weer een beetje verbindt met mijn roots. Maar ik merk dat oude mensen het ook echt heel erg leuk vinden om te praten over vroeger. Ik werd door hem naar de historische vereniging gestuurd, waar ik met rode wangen van inspanning in de kaartenbak met oude foto's ben gedoken. De oude dame die dat daar beheerde was zo blij dat er eindelijk iemand kwam, een jonger iemand, die interesse toonde. Ze kwebbelde er lustig op los over vroeger. Maar mijn hoofd kon dat helemaal niet meer aan, nadat ik al ruim een uur met de architect had gesproken. Op de bovenverdieping heb ik twee foto's opgevraagd van de straat van mijn opa en oma. Heel gaaf. Er was 1 dame, die was een beetje vinnig. Maar toen ze hoorde dat mijn oma bij een brand in dat huis is omgekomen, veranderde haar houding. Gek, vond ik dat. Ik ben er inmiddels aan gewend, dat dat vreselijke ongeluk is gebeurd. Ik kan nu ook vrij makkelijk door die straat lopen. Het raakt me heel erg, maar meer van ontroering dan pijn. Mijn oma voelt heel dicht bij me. Vooral nu. Sinds die vent beneden mij echt heel ernstig aan het beschadigen is. Zij weet het. Niemand gelooft me. Maar ik weet dat zij het weet. En dat ik dus niet alleen ben. 

Ik heb voor mijn moeder wat kaarten uitgezocht van plekjes waar ze vroeger heeft gewerkt enzo. Die heb ik ook gelijk gebeld. Ondanks haar haatbrief, onlangs. Ik heb haar verteld waar ik was en dat ik mensen had gesproken (ook bij de historische vereniging) die haar broer hadden gekend. Dat vond ze leuk. Of ze haar ook nog kenden. Ik zei dat ik haar naam wel had genoemd, maar dat deze mensen alleen haar broer herinnerden. Ze zei dat hij ook het meest actief was. De familie is uit elkaar gevallen door het geruzie tussen mijn moeder en haar schoonzus. Maar mijn moeder had meer problemen. En omdat daar niet over gesproken mag worden en omdat ik de zondebok van de familie ben, lijkt het alsof....

Ik heb me dus gedistantieerd van mijn familie toen ik heel jong was. Omdat ik overal de schuld van kreeg, omdat niemand mocht weten wat er echt bij ons aan de hand was. Ik ging eraan kapot. Ik moest me er van distantiëren, anders had ik het niet overleefd. Maar dat heeft me ook gemaakt tot iemand die alleen in de wereld staat. En dat maakt kwetsbaar. Als mensen doorhebben dat je alleen bent, dat er niemand is die voor je opkomt, vallen ze je aan. Mensen zijn roofdieren. Sommige meer dan anderen. Maar in feite zijn ze allemaal, vooral als ze in een groep zijn, roofdieren. 

Ik heb niks met Drenthe. Nooit gehad ook. De familie van de verwekker van mijn dochter was nog erger dan mijn eigen familie. (ja, ik zoek ze lekker uit!) Maar als je dan, zoals vanmiddag, ineens in gesprek raakt met mensen die zeggen: Ja, die naam die zegt me wel wat.....en ik heb hele warme herinneringen aan mijn opa en oma.....dan ineens is de wereld heel even minder bedreigend. 

Ook IK hoor ergens bij. 

Alleen niet hier.