Waarom ik zoveel schrijf en blog

De reden dat ik ben gaan schrijven: Daarover heb ik al uitgebreid geschreven op deze pagina over mijn boeken. Dat ik ben gaan schrijven over psychotrauma en machtsmisbruik van de overheid en binnen de hulpverlening, was helemaal niet de bedoeling. Ik was altijd bezig met kinderverhalen en sprookjes. Ik heb in Rotterdam jaren les gehad aan de schrijversschool van de SKVR omdat ik gewoon van schrijven hou. Creatief schrijven. Niet survival-schrijven! 

Toen het misging, toen ik als mishandelde vrouw met een jong kind in de bijstand belandde, tegen alle verwachtingen en plannen in, ben ik gaan schrijven over mijn leven. Om uiting te geven aan de onmacht en de depressie. En om duidelijk te maken dat mensen niet voor de lol bijstandsmoeder worden, omdat dat wel lekker makkelijk is. Het doel was om de vooroordelen weg te nemen en duidelijk te maken dat er traumatische levenservaringen aan vooraf kunnen gaan. 

Later kwam daar nog een legitieme reden bij: ik was zo uitgeput van het geweld en de intimidatie op het platteland. Ik liep al jaren met mijn pijn en alle spanningen en depressie de deur plat bij artsen, psychologen en fysiotherapeuten voor toenemende lichamelijke klachten. Die werden onvoldoende serieus genomen. Ik ben nooit ergens serieus genomen, behalve bij de fysiotherapeuten die aan mijn lichaam natuurlijk wel voelden met hoeveel spanning ik rondliep.  Ik heb me er altijd over verbaast dat er nooit samenwerking is geweest tussen de artsen, psychologen, fysiotherapeuten en de sociale dienst. Ik heb daar om gevraagd, om samenwerking en coördinatie. Omdat ik jarenlang overal steeds opnieuw met mijn verhaal te koop moest lopen. Maar steeds je verhaal te moeten vertellen, echt heel, heel, heel erge levenservaringen, put iemand heel erg uit. Dat zei ik ook steeds. Ik heb dat vorig jaar ook gezegd tegen mensen die hulp aanboden: Ik kan dat niet meer. Ik kan het niet meer opbrengen om zoveel ellende steeds weer op te moeten rakelen. 

"Ja maar het moet! Het moet nog 1 keer. Dan komt er hulp." Maar er kwam niks en ik heb het contact dus weer beëindigd. Nadat ik dagen ziek op bed had gelegen. ZO zwaar is het om te moeten praten over de dingen die ik heb meegemaakt. Het maakt me letterlijk ziek. 

Dat wist ik zelf natuurlijk al. Dus ik schreef de afgelopen 12 jaar nog 2 boeken waarin ik beschreven heb wat ik meegemaakt heb. Met als doel dat ik niet meer steeds opnieuw mijn levensverhaal hoef te vertellen. Omdat ik daar aan kapot ga. Vooral omdat er dus geen hulp komt! 

Waarom laat de drentse hulpverlening iemand die zo zwaar mishandeld is 24 jaar spartelen? Waarom laat je iemand die jou zo precies vertelt wat er is gebeurd, decennia spartelen? Terwijl er ook nog een kind bij betrokken was! Je stuurt wel jeugdzorg op me af, maar je was er zelf niet al die jaren dat ik jullie hulp en steun vroeg. Met alle gevolgen vandien voor mijn gezondheid en voor die van mijn kind. 

Waarom moet iemand 24 jaar leuren met haar verhaal?  Waarom liet je me al die jaren te koop lopen met mijn sores, dat ik steeds aan jan en alleman de meest vernederende, smerige, schandelijke, dingen moest vertellen. En het zelfs moest opschrijven in boeken en moest tekenen in tekeningen! En dat je dan NOG niks doet!!! Ik kan maar 1 reden bedenken: ik moest kapot. Maar waarom? Wie heb ik dan wat misdaan dat IK kapot moest, terwijl mijn enige doel was om de beste moeder te zijn die ik kon zijn. Omdat ik gek op dat kind was. Daarnaast heb ik me ingezet voor sociale minima. Als schrijfster. Maar ook als energetisch therapeut. Ik heb totaal geen enkele krans gekregen. Niet als moeder, niet als mens, als vrouw, niet als schrijfster en niet in mijn vak. 

Er waren ook andere redenen om te schrijven. De afgelopen 12 jaar ben ik gaan bloggen omdat men het gesprek met mij weigerde over de dossiervervuiling die was ontstaan. Ik kon niet langs normale en legale weg om gerechtigheid vragen. Want ik werd gemeden als de pest. Ik leed verschrikkelijk onder de valse beschuldigingen. Ik heb nergens in mijn leven zo erg onder geleden als de beschuldigingen in 2012. Dus ik besloot om de waarheid naar buiten te brengen op blogs. En dat is helaas wel wat uit de hand gelopen. Vooral toen ik ook aangevallen werd door de locals, die bloed roken.

Omdat ik zo bedreigd werd en lastig gevallen, bleef ik bloggen. Ook al zag ik natuurlijk best dat het bloggen het erger maakte. Maar mijn hulpvragen werden niet beantwoord. En ik was zo bang! Ik heb dat ook heel vaak geschreven: dat ik bleef bloggen om zichtbaar te blijven, omdat zo bang was voor het niet gezien en niet gehoord worden, terwijl ik ondertussen opgesloten zat in een soort gijzelingssituatie in een haatdorp, waar iedereen met mij kon doen wat-ie wilde. Want niemand trad er tegenop. 

Er waren dus heel veel redenen om te schrijven en om te bloggen. Ik heb uit willen reiken voor hulp. Ik wilde waarheid aan het licht brengen. Ik hoopte op deze manier aan hulp te komen. En ik wilde ook bewust maken, dat niet alle mensen in een uitkering luie profiteurs zijn. En dat is heel hard tegen me gebruikt. Ik was al kapot voordat het drentse establishment met me afrekende voor een paar boekjes waar ze over op de pik getrapt zijn. 

De blog met de brieven waar nooit antwoord op kwam, is mijn laatste poging mp een doorbraak te forceren. Ik wil helemaal geen onrust, geen scenes, geen klachtenprocedures, geen gevecht met de overheid. Ik wil alleen maar RUST EN VEILIGHEID. Omdat als dit niet stopt, ik binnenkort dood ga. 

IK SMEEK OF IEMAND MIJ UIT DIT HUIS EN UIT DIT DORP EN UIT DEZE HELE STREEK KAN HALEN! 

Ik hoor hier niet. Ik heb er nooit om gevraagd om hier te wonen. Ik ben hier tegen mijn zin vastgehouden. En alleen maar belast met bakken stront. 

Ik smeek, ik smeek echt op mijn knieën, of iemand mij hier uit kan halen!