Beschaamd vertrouwen keert niet terug

Het is bijna 2 weken geleden dat ik het laatste gesprek had met het sociaal team. Ik heb daarna niets meer gehoord.

Ze probeerden mijn vertrouwen te winnen, waren aardig. Ik probeerde hen te vertrouwen en legde uit dat ik dat moeilijk vind, maar geen keuze had. 

Na weken piekeren heb ik hen toevertrouwd waar ik graag heen wilde verhuizen. En waarom dat zo kwetsbaar voelt. Het was de enige plek waar ik me als kind veilig heb gevoeld. Ik wil er dus eigenlijk ook helemaal niet naar toe, omdat ik dat plekje wil houden zoals het is. Ik wil het beschermen. Zoals het mij heeft beschermd. Toegeven dat ik daar misschien gelukkig zou kunnen worden, tegenover een instantie die mij al 12 jaar het leven totaal onmogelijk maakt, die me verdacht hebben gemaakt, aan de beeldvorming hebben bijgedragen en de hulpeloosheid, voelde beangstigend. Ik heb ook uitgelegd waarom: bang dat ik daar ook weer vervolgd ga worden. Bang dat de stalking zich daarheen verplaatst. En dat ik dan het enige veilige plekje kwijt ben. 

Er was heel veel moed voor nodig om deze mensen in vertrouwen te nemen, nadat mijn vertrouwen 12 jaar alleen maar is beschaamd. 

Nadat ik thuis de lullige brief van het VIK vond, wat een klap recht in mijn gezicht was, wetende dat het wijkteam en de politie met elkaar contact hebben, heb ik van niemand meer wat gehoord. 

Ik weet niet wie waarmee bezig is. Maar ik heb natuurlijk wel mijn vermoedens. Vooral met die rare politie-helikopters en het treiterachtige gedrag als ik de blauwe familie om hulp vraag. Toch denk ik vooral aan de lokale politiek, die ik ook al 12 jaar tevergeefs om hulp vraag. 

Mijn eigen links.....