Hordelopen, een hulpvraag.

Nieuwe week. Opgesloten in huis. Ik had gehoopt dat ik in december hier eindelijk weg zou zijn. Maar dat hoop ik al 12 jaar. Dus ik heb de kerstboom maar weer opgetuigd. 😞 Wat een feest.

Ik ben 12 jaar gleden in dit huis gedonderd onder bedreiging van UHP van mijn dochter. Het zou tijdelijk zijn. Ik noem 12 jaar niet tijdelijk. Eerdere pogingen om weg te komen, zijn tegengewerkt door de gemeente westerveld. Maar men deed ook niets om mijn levenskwaliteit hier te verbeteren. Het voelt alsof ik eerst open gereten ben en daarna bloedend in een bak met piranha's ben gehangen. Tegenspartelen wordt afgestraft met amk-meldingen, zorgmeldingen, politie-intimidatie, valse beschuldigingen. 

12 jaar is elke melding van MIJN kant over overlast, pesten en intimidatie genegeerd. Ik ben door deze gemeente doelbewust tot mikpunt gemaakt in een toxisch dorp! Ze kunnen er geen genoeg van krijgen om me kapot te maken. Zelfs 8 jaar huisartsenzorg weigeren terwijl je doodziek bent, vindt men normaal. Ik heb nog steeds geen excuus gehoord.

Paar maanden geleden kwam de wijkagent met de oplossing: ik moest verhuizen. (alweer?) Ik werd verwezen naar de gemeente westerveld. Naar het team dat jarenlang hulpvragen weigerde en niet luisterde naar wat ik zei. Afschuiven, dat is de specialiteit in drenthe. Ik draai al 12 jaar rondjes tussen woonconcept, politie, welzijnswerk en gemeente. Niemand is verantwoordelijk. Ook en vooral de pesters, de stokers en de agressors niet. 

Maar ik ben gegaan. Ik heb nu twee gesprekken gehad met dat sociaal team. Ik vind dat heel erg inspannend. Ik heb van te voren nagedacht wat ik wilde bereiken. Maar de nood is zo hoog, dat de pragmatische insteek me beter leek dan vasthouden aan mijn gelijk, aan mijn behoefte aan gerechtigheid en naamzuivering, waarheidsvinding en een excuus. Ik wil alleen maar weg. 

Ik vond ze heus aardig. Ik had het gevoel dat ze probeerden om vertrouwen te wekken. En ik heb ook gedacht: misschien zijn ze wel door iemand misleid, dat ze er niks aan kunnen doen dat ze me 12 jaar zo rot behandeld hebben? Ik ben altijd erg goed in anderen een excuus verlenen, een alibi. Maar ik zit wel met de schade. En ik schommel heel erg tussen wantrouwen en angst enerzijds. En hoop en verlangen, het goede in mensen willen zien, de wens dat alles nu snel voorbij is anderzijds. Maar het voelt als hordelopen. 

Ik heb het gevoel dat ik van mijn kant meer moeite doe en ook moet doen om het doel te bereiken. En dat de andere kant niet ziet hoe ziek ik werkelijk ben. En dat ze ook niet zien hoe acuut de situatie is. Hoe hoog de nood. Ze zien me met een rood aangelopen gezicht waarschijnlijk vriendelijk lachend en uiterlijk in tact tegenover zich zitten. Dat die rood aangelopen kleur van inspanning is, van angst, van een stijgende bloeddruk, van een uitgeput lichaam dat al meer dan 15 jaar in de overlevingsstand staat, dat ik last heb van steken bij mijn hart omdat dat lichaam de aanhoudende druk en spanning niet meer aan kan, dat ik van pijn niet eens meer mijn yoga kan doen, dat ik met bloedingen en inwendige ontstekingen loop....

....Dat zien ze niet. En zolang ik in het weekend nog op de trein kan stappen en musea bezoek, zal het allemaal wel meevallen. Maar het valt niet mee! Ik ben alleen maar bezig met selfsoothing om vol te houden wat ik 17, 18  jaar geleden al niet meer volhield. 

Pesten. Groepsstalking. Extreem-rechtse plattelandshaat. 

Om bij dat sociaal team te komen moet ik heel veel horden nemen die heel veel van me vergen. Het gaat te langzaam en ik heb het gevoel dat ik onevenredig veel moeite doe, terwijl ik deze situatie NIET heb veroorzaakt! Ik verdien echt beter dan dit. 

De laatste horde die ik er nog bij kon hebben was dat ze iemand anders in de gesprekken hebben gezet, omdat de persoon die ik volgens de wijkagent moest hebben, Marielle S. een andere baan heeft. En die nieuwe is iemand van hetzelfde jeugdzorg dat mij op onrechtmatige wijze als moeder en als mens kapot heeft gemaakt. Dat is een horde teveel. 

Er ligt nog steeds een jeugdzorgrapport hier, waarvoor ik jarenlang gevraagd heb om rectificatie op grond van feiten, bewijzen en getuigenverklaringen. Er staan leugens in dat rapport en valse beschuldigingen waartegen ik mij nooit heb mogen verweren. Zoiets zou in de rechtbank nooit stand houden. Maar men weigerde me zelfs aan te horen. En vervolgens stuurden ze elk jaar de politie op mijn dak, om me verdacht te maken. Ik zou pas met rust gelaten worden als mijn dochter 21 werd. En toen heeft de gemeente westerveld bedacht dat ze me verder verdacht konden maken als 'verwarde burger'. Terwijl ik al jaren als schrijfster waarschuw dat die meldlijnen misbruikt kunnen worden door pesters en narcisten om mensen kapot te maken. 

En met zo iemand, die daar aan meewerkt, moet ik dan in gesprek. Smekend of ze me willen helpen aan andere woonruimte. Ik heb nu meermaals uitgelegd dat ik pas weg kan als zij beloven dat ze het OGGZ en jeugdzorg niet meer tegen mij gebruiken als een wapen, om hun eigen falen in de doofpot te houden! Omdat als die beeldvorming mee verhuist, ik nooit meer ergens een nieuw leven op kan bouwen. En daar probeerden ze zich in de laatste email ook weer onder uit te lullen, door te doen alsof ze van niks wisten. Maar het OGGZ werkt nauw samen met het sociaal team, dus ze weten dondersgoed waarover ik het heb. Zoals ze bij de gemeente ook dondersgoed weten dat ik al 12 jaar als patiënt word tegengewerkt bij de huisartsen. 

Want ze hebben zelf voor de beeldvorming gezorgd!

Ik was een werkweigeraar, ik zou iemand zijn die niks wil doen, ik zou ziekte simuleren om niet te hoeven werken. En ik werd uitgelachen toen ik vertelde wat mijn vroegere werkervaring was en dat ik bij een ministerie op kantoor had gezeten. 

Ik kan het niet meer. Ik ben te kapot om over zoveel horden heen te springen: laster, valse beschuldigingen, karaktermoord, secundaire victimisatie, mijn werk als schrijfster en als participatiekunstenaar tegenwerken en bagatelliseren. (terwijl ik in mijn boek uit 2014 dezelfde boodschap deelde als een binnen de politie werkzame socioloog in zijn boek van 2017!) De verwachting op een excuus, op waarheidsvinding en gerechtigheid loslaten zijn nog drie horden die ik niet meer nemen kan. 

Ik ben nu 4 jaar structureel in mijn slaap gestoord, waarvan afgelopen jaar zo agressief dat ik bang ben dat ik hersenschade heb opgelopen. Dus zelfs al zou ik mijn eigen waardigheid opzij zetten om met deze dames het gesprek aan te gaan, zelfs al zou ik over elke grensoverschrijdende actie van het sociaal domein van de gemeente westerveld heen stappen alsof het niks is, dan zit ik nog met een kapot zenuwstelsel dat moeilijk kan concentreren. Ik ben ontzettend chaotisch in mijn hoofd geworden. Het lijkt wel soep, wat onder die hersenpan zit. Het is ongefocust. Slechte coördinatie. Ik laat veel uit mijn handen vallen. Ik heb problemen met mijn gehoor en zicht gekregen. Die deels er al waren maar verergerd zijn, afgelopen jaar. 

Ik heb weer even 3 nachtjes mogen slapen van de buurman. Maar dat duurt nooit lang. Ik merk wel dat ik van 3 nachtjes slapen al iets begin te herstellen. Maar onvoldoende. Ik vraag het nu al TWAALF JAAR!! Ik heb 12 jaar op talloze blogs, op twitter, op linkedin en op Facebook de vraag neergelegd en ik doe het nu weer:

ik moet dringend hulp hebben. Want ik moet vanwege mijn gezondheid en veiligheid echt weg hier! Ik heb iemand nodig die voor mij de gesprekken aangaf met de gemeente westerveld, zodat ik niet steeds opnieuw in de stress gejaagd word door die mensen. 

Er is sprake van serieuze gezondheidsproblemen: een chronische somatoforme stressstoornis, kapotte darmen, een slecht werkende lever, bijnieruitputting, chronische pijn en chronische vermoeidheid (wat bij de darmproblemen hoort) en mogelijk speelt lyme (neuroborreliose) ook nog een rol. Ik ben op grond van de darmen en de chronische pijn afgekeurd en op mijn 43ste in een Wajong gezet. Ik heb niet het inkomen om zoveel door hoofdzakelijk anderen veroorzaakte problemen op te lossen! Zeker niet als er een hele rits nieuwe bezuinigingen aankomt. Ik ga het niet lang meer redden. 

Als ik niet door professionals geholpen word die verstand van zaken hebben, blijf ik te maken houden met de stuurlui aan wal, de leken en de dorpsautochtonen die zich allemaal met mijn leven bemoeien zonder er een drol van te begrijpen of hun eigen aandeel er in te erkennen. Ik krijg ongevraagde adviezen die behalve grensoverschrijdend ook nogal dom zijn. Want met alle geweld en intimidatie die ik nu 24 jaar lang over me heen heb gehad, zal ik nooit meer in staat zijn om normale relaties met mensen aan te gaan, die gebaseerd zijn op vertrouwen. Het is ook zwaar uitputtend om 12 jaar lang steeds dezelfde hulpvraag te moeten stellen en eindeloos uit te leggen waarom. Ik was 20 jaar geleden al zo moe van steeds de oude trauma's oprakelen, dat ik dacht: als ik het nou opschrijf in een boek, dan hoef ik het niet steeds te herhalen. Maar na 20 jaar sta ik nog steeds hetzelfde riedeltje te verhalen. 

IK-KAN-NIET-MEER!😢

Ik kan ook moeilijk mensen vertrouwen. Bijna helemaal niet. Ook niet als ik sporadisch mensen ontmoet, ermee afspreek of zelden iemand die voorbij komt een 'vriendin' noem. Ik vertrouw niemand meer. Ik vind het gezellig om mensen te ontmoeten. Maar zodra mensen zich aan me gaan opdringen of blijk geven van verwachtingen, laat ik los. Ik zal nooit meer een normale baan kunnen hebben, want ik zweer je dat ik binnen een week weg loop. Ook een nieuwe woonplek zal vragen om begeleiding in de vorm van een vertrouwenspersoon waarbij ik terecht kan voor gesprek. Maar hoe moet ik begeleiding vragen als mijn vertrouwen in hulpverleners alleen maar beschadigd is? 

Ik heb dringend iemand nodig die professioneel genoeg is om dit te begrijpen. En mensenkennis genoeg heeft om te zien dat ik niet onwelwillend, onzelfstandig of onverantwoordelijk ben, maar beschadigd en wantrouwend. Als er niet snel hulp komt, is er een grote kans dat ik er binnenkort niet meer ben.

Ik ben NIET suïcidaal. Als ik het niet overleef is het geen natuurlijke dood. 

Nogmaals:

Ik drink niet, ik heb geen verslavingen, ik rook niet, ik eet bewust, leef bewust. Ik heb geen schulden. En dat wil ik graag zo houden! Ik ben zelf in staat doelen te creëren en mijn leven zin te geven. Ik ben geen afhankelijk type. Integendeel, ik heb erg veel moeite om de eigen regie uit handen te geven. Maar ik heb wel hulp nodig! Ik kom hier alleen niet meer uit!