Moordenaarsdorp

Dat ik niet elke nacht beschrijf, is omdat ik bang ben en me echt verschrikkelijk geïntimideerd voel. Het nachtelijk geweld is zo erg, dat ik voor het eerst van mijn leven soms denk: houd je mond. Omdat als ik erover schrijf, het geweld erger wordt. Hij neemt wraak op me als ik beschrijf wat er 's nachts gebeurt. Niet dat het niet gebeurt als ik er niet over schrijf. Maar ik heb de indruk dat het dan iets minder erg is. 

Hij flikt het niet tijdens nachten voorafgaand aan de dagen dat hij (sporadisch) moet 'werken' en zelf vroeg op moet. De smiecht. 

Gisteren kwam hij aanrijden, in zijn gestroomlijnde chique citroen. Als het 'heertje'. Maar ik weet nog hoe hij er uit zag en waar hij mee reed toen hij hier net kwam wonen. Die man is niet wat hij de buitenwereld toont. En ik ben in gevaar.

Als er met mij wat gebeurt, was het geen suïcide en ook geen ongeluk. Ik blijf dat herhalen. 

Ik mag weer het hele weekend tussen dat tuig op een bus wachten om het moordenaarsdorp 2 dagen te ontvluchten en me even een mens te voelen ipv een beest. 

Ik heb mensen nodig die tussen mij en de gemeente gaan bemiddelen. Ik ben te ziek en te uitgeput om zelf zoveel stress op mijn nek te halen. Iedereen die ik 12 jaar tevergeefs om hulp heb gevraagd is medeplichtig als ik het niet overleef.