Oprotten deel 2

Verschrikkelijk dit....er komt een woning vrij. Vlakbij het station, zodat mijn dochter me makkelijk kan bezoeken. Ook vlakbij de plek waar ik heb gesolliciteerd. (voor vrijwilliger) En ik mag niet reageren op de woning. Ik weet niet waarom, waarschijnlijk omdat ik onvoldoende punten heb? 

Dus ik schrijf me in en betaal. En mag vervolgens niet eens op een woning reageren die qua inkomen volgens mij passend is. Want ik betaal in mijn huidige huis voor minder veel meer!!!

Ik heb in het westen van het land al meerdere huizen gezien die veel meer bieden dan deze woning en die 100 tot 200 euro GOEDKOPER zijn!

Ik wil best oprotten, maar HOE DAN?????

Nu de oplossing dichterbij komt, de uitweg, de veiligheid, wordt de paniek groter. Het is alsof ik 12 jaar door een woestijn loop en de oase in zicht komt. Het gevoel dat ik zo dichtbij ben en er nog steeds niet bij kan....

Dit is psychisch zwaarder dan gegijzeld worden in een situatie en denken dat je er nooit meer uit komt. Ik heb te lang berust in dat het nooit meer goed komt. Maar nu wil ik eruit. En ik kan nog steeds niet weg. Dit is zwaar. Veel zwaarder dan het opgeven....

😢😢😢😢

Wat ik OOK heel pijnlijk vind: solliciteren voor vrijwilligersbanen en dat mensen enthousiast reageren. Laten blijken dat ze mij in hun organisatie willen, vanwege mijn achtergrond en kennis.😟

Waarom kon dat al die jaren in drenthe niet?????
Waarom ben ik hier 12 jaar lang alleen maar verdacht gemaakt?
Waarom heeft niemand in mij gezien wat anderen wel in mij zien?
Met je #inclusie en je #participatie!
Ik hoef geen antwoord op die vraag hoor. Het zijn retorische vragen. Ik ken het antwoord:
Mensen moesten mij zien als iets dat niet deugt, omdat anderen dan weg konden komen met hun eigen wangedrag!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Theehuis.

Zeepokken

Dorpspispaaltje van Havelte