Een bijzonder weekend

 Ik had weer een heerlijke dag in het westen. 😊

Groningen met zijn wierden en prachtige dorpjes (gisteren het museum van Ezinge) is mooi. De stad Groningen is berengezellig. Maar thuis kom ik in het westen. Dat zijn mijn eigen soort mensen. Dat praat makkelijker. Dat beweegt makkelijker. 

De dag begon met een heel mooi gesprek in de taxi. Want ik ben met de bus op zondagmorgen gestopt. Dankzij de Rova-stalkers. Dat hebben ze dan toch weer mooi voor elkaar. Het was nog donker toen ik vertrok. En ik had twee nachten niet geslapen. Dus dat is dan best pittig. Maar een goed gesprek over de schoonheid van de donkere dagen voor kerst is toch een prachtig begin van de zondag. In de trein koffie gedronken en ontbeten. Heerlijk kalm kunnen mediteren. Want alleen in de trein ben ik blijkbaar nog veilig. 

Ik heb de oudere dame opgezocht waar ik vorige week een kerstster voor de deur had achter gelaten. Ze verkocht vroeger de sigaartjes aan mijn opa. Omdat ze de kerkdienst niet wilde missen, ben ik eerst koffie gaan drinken in 1 van de inmiddels vele kattencafé's die dit land telt. Ik was nog nooit in een kattencafé geweest. Het was er heel huiselijk en gezellig. Overal was plek gecreëerd waar de 5 café-katten zich lekker konden nestelen. Ook als ze al dat publiek dat maar steeds wil aaien helemaal zat zijn. (dicht tegen het plafond aan!) Het was nog vroeg, maar het stroomde langzaam vol met gezinnen met kinderen die koffie kwamen drinken en tegelijkertijd van de gezelligheid van de katten wilden genieten. De omgeving was ZO katvriendelijk dat het zelfs voor een katachtig mens als ik ontspannend was: ze laten namelijk niet teveel mensen in 1 keer toe. Het is er dus niet TE druk. En de muziek staat niet te hard. Er komen alleen maar kattenmensen. Wat andere mensen zijn hondenmensen. Dus je zit daar gewoon GOED! 

Een kopje thee drinken kost je wel een lieve duit, want je wordt geacht om mee te betalen aan het onderhouden van de katten. Dus je betaalt ipv 1 kopje thee of koffie, twee. Maar dat had ik er wel voor over, deze keer. Is niet iets wat ik me elke dag zou kunnen permitteren. Maar aangezien ik de hele week opgesloten zit in huis....

Daarna ben ik op bezoek gegaan bij de dame van 96. Wat een vief, scherpzinnig en taai mens was dat. Haar huisje leek wel een tijdcapsule, met nog het originele keukentje van ruim 100 jaar geleden en een prachtig gestuct plafond met sierlijke ornamenten. Verder ademde de inrichting de degelijke sfeer zoals ik die nog ken van mijn opa en oma. Dat kom je bijna nergens meer tegen, omdat de nieuwe generatie ouderen opgegroeid zijn met Ikea en het design van Breuer, Wanders en de Bouvrie. Alsof de tijd daar al decennia stil staat. Een huis is een afspiegeling van de mens die erin woont. Maar sinds mensen alles uit woonbladen halen, weet je het eigenlijk niet altijd meer. 

Ik had op het station in Utrecht nog even kleurige kerstkoekjes gehaald bij Hema en die kwamen nu op tafel, met een kopje koffie en een theelepeltje van de provincie Drenthe met Bartje op z'n klompjes. 😅Toen wilde ze weten wat ik helemaal vanuit Drenthe daar kwam doen. Dus dat heb ik uitgelegd. 

Boodschappen. Enzo. 

Dat vond ze gek. Of ik geen vrienden had, waar ik woon. Om dingen mee te doen. Ik heb gezegd dat ik liever niet praat over het dorp waar ik woon. Heb me ervan afgemaakt met dat ik import ben. Dus niet goed genoeg. 

Wat had ik anders moeten zeggen, tegen iemand van 96 die ik helemaal niet ken? Dat ik een tot paria gebombardeerde klokkenluider ben die in represailles zit van een stel bobo's uit het drentse establishment? Wat advocaten, wat politie-hotemetoten en huisartsen die op de pik getrapt zijn omdat ik ze heb aangeklaagd wegens machtsmisbruik en wanprestatie?  Dat kan niet. Dat kun je niet zeggen tegen iemand die je net ontmoet. Tegen niemand kun je dit zeggen. Dit is absoluut een slecht begin van nieuwe contacten. Die ik dus ook niet heb. Mijn levenssituatie, helemaal de nachten met die vent onder mij, kun je aan geen enkel normaal mens uitleggen zonder dat de ander naar zijn voorhoofd gaat wijzen. Dus ik leef een dubbelleven: doordeweeks leef ik in de hel. In het weekend ontvlucht ik de hel en ben ik weer even een paar uurtjes de Sabine die ik ooit was. Alleen dan heel erg uitgeput, met een rare, uitgeholde, lege en vermoeide blik in haar ogen. 

Haar zoon heeft met mijn oom op de voetbal gezeten. We hebben wat gepraat over het buurtje waar ze haar winkel had. Over haar gezondheid en kinderen. Over het leven in het algemeen. Maar ze bleef kritische vragen stellen over wat ik nou zoal deed, tijdens mijn treinreizen. Dat iemand een paar honderd km verderop boodschappen haalt of een museum bezoekt, dat bleef ze raar vinden. Maar dat begrijp ik wel. Ik zou het ook niet doen als de situatie anders was. Niet ELK weekend, in ieder geval. Vroeger was het heel bijzonder als je met de trein ging. Ik weet nog dat ik wel eens mee mocht met mijn opa en oma met de trein. Naar mijn oom en tante die twee haltes verderop woonden, wat in mijn herinnering een wereldreis was. Oma in haar bontjas met haar hoedje op. Je trok je nette kleren aan, als je met de trein er op uit ging. 

Na anderhalf uur heb ik weer beleefd afscheid genomen, zodat ze haar middagslaapje ook nog kon doen. Over de brug, langs het huis van mijn opa en oma. Wat ik niet kan zonder dat de tranen langs mijn gezicht stromen. Maar dankbaar voor de herinnering en dat ik heel even veilig over straat kan. Nog een laatste boodschap gehaald en weer vroeg op de trein gestapt. Waarin ik ontzettend lekker heb gemediteerd en in slaap ben gevallen. 

Eindelijk....in slaap ben gevallen. 

Terug in het dorp: onder de arcaden stond weer de hangjeugd. Ik had de mobiel al in mijn hand met 112 onder de knop en mijn duim erboven. Maar het was niet nodig om mijn goede vrienden bij de politie te bellen. Liever niet. Zelfs. Het leek met een sisser af te lopen, maar toen ik via de molen richting de nieuwe Ruiterweg liep, bleek dat ze me wel degelijk hadden gevolgd, want er dook aan het eind van het pad een hele groep op die mij duidelijk in het vizier hadden. Ik had 112 nog steeds binnen hand bereik, maar de groep fietste door toen ze zagen dat ik de mobiel inschakelde. Dan gaat er immers een lichtje branden, dus dat zien ze als het donker is. 

Ik voel sinds vorige week heel duidelijk dat ze weer ergens op uit zijn. Dat er iets gaat komen. Zoals elk jaar rond kerst en oudjaar. En ik mag mij niet verdedigen, want dan heb IK het gedaan. Immers: het corrupte netwerk van politie, huisartsen en advocaten (en laten we niet het OGGZ vergeten, dat hun favoriete machtsinstrument is), hebben de afgelopen jaren een heel dossier tegen me aangelegd waaruit moet blijken dat ik een zorgmijdende verwarde burger ben, die potentieel gevaarlijk is. Er zijn dus heel veel krachten in en rond dit dorp die belang hebben bij escalatie. Omdat ze dan eindelijk de stok hebben, waarmee ze me op kunnen pakken. Zodat hun eigen schandelijke gedrag van de afgelopen 12 jaar, waaronder 8 jaar totale zorgweigering, toegedekt blijft. Voorgoed!

Ik ben bang. Daarom herhaal ik elke dag: ik ben niet suïcidaal. En als er met mij iets gebeurt, dan is het geen ongeluk. Als ik onbeheerst of gevaarlijk zou zijn, had ik de afgelopen 12 jaar allang toegeslagen. Ik ben eerder apathisch en depressief, dan onbeheerst en agressief. Wat niet wil zeggen dat ik niet heel boos kan worden en ook uit kan halen. Maar dan moet je wel zo onnoemlijk over mijn grenzen gaan. Wat natuurlijk ook al jaren gebeurt. Maar ik weet dat dit precies is wat ze willen: dat ik reageer. Omdat als ik reageer en uithaal, ze MIJ op zullen pakken. Niet de stalkers. 

Als je iemand van 56 niet ongestoord uit een bus kunt laten stappen of op kunt laten stappen, zonder hinderlijk om iemand heen te rijden of in de gaten te houden, dan ben je een stalker. Dit dorp is een stalkersdorp. En het is krankzinnig dat IK degene ben die verdacht gemaakt wordt door die hotemetoten in het OGGZ, waar de gemeente deel aan heeft, terwijl niemand in die 12 jaar ooit heeft gevraagd: Sabine, hoe is het met je? Kunnen wat voor je doen? Heb je iets nodig? En elke keer als ik aangeef wat ik nodig heb, komt er niks. Er is niemand in dat hele OGGZ die ooit naar mij toe is gekomen om te vragen: wat is er aan de hand? Of: Wat is JOUW kant van het verhaal? NIEMAND.

Het is corrupt. 

Wat ik meemaak is geestelijke mishandeling: dat je iemand 12 jaar elke vorm van hulp ontzegt en tegelijkertijd iemand verdacht maakt. Zonder daar transparant over te zijn. 

Ik had vanmiddag weer zoiets geks op het station. Op een station. Ik moest overstappen en had razende honger. Dus ik had net een vegetarisch saucijzenbroodje afgerekend (met mijn pinpas!) en ik sta dat op te eten, naast de lift tegenover de trap naar het perron waar ik 7 minuten later de trein moest hebben. Ineens komt er een NS-medewerkster op me af, met een scheef gezicht. Afkeuring in heel haar houding. En ze gaat naast me staan. Het voelde alsof ze op me af gestuurd was om me in de gaten te houden. Alsof ik van iets werd verdacht. Ik stond daar alleen maar even iets te eten. Was moe en had het koud. En dan komt er zo'n tante in uniform op je af, met zo'n autoritaire houding, alsof er iets aan de hand was. Ik reageer wat lethargisch, door de gebroken nachten. Ik neem het wel waar. Ik houd haar in de gaten zoals zij mij blijkbaar in de gaten hield. Maar zonder er verder op te reageren en zonder confrontatie te zoeken. Ik ben maar gewoon naar het perron gelopen, waar de trein gelukkig al klaar stond. 

Dit soort dingen maak ik dus heel vaak mee. Ik heb er al eens eerder een blog aan gewijd ook (Die staat ergens verderop, als je even naar beneden scrolt), dat ik sinds 2020, heel toevallig vanaf het moment dat die vent beneden hier kwam wonen, ik gevolgd lijk te worden. Ik heb het gevoel (het gevoel, dat betekent dat ik het niet zeker weet) dat het oggz mij officieel in een soort volgsysteem heeft gezet als 'verwarde burger'. Dat ik een target ben van de veiligheidsregio-autoriteiten. Dat ik ingeschaald ben naar 1 of ander alarmniveau (code rood, waarschijnlijk). Wat betekent dat als ik ergens incheck of pin er direct een systeem in werking treedt dat precies bijhoudt waar ik heen ga of waar ik ben. Eerst werd ik uitgepeild via de smartphone. Tot die weg ging, omdat ik was gehackt op dat ding. Daarna zijn ze het gaan doen via mijn pinpas en OV-pas. 

Als het niet zo is, dan sta ik er voor open om dat te horen en dan wil ik ook graag weten waarom ik 13 januari een politie-inval heb gehad. Want dat heeft mij heel veel schade berokkend. Ik krijg hele heftige fysieke reacties als ik aan iemand sporadisch vertel dat ik een politie-inval in mijn huis heb meegemaakt. En dat niemand daar ooit een goede reden heeft gegeven. Dat ik nog steeds bang ben wat het volgende is. En dan durf ik niet eens aan mensen te vertellen waar ik elke nacht in bed aan word blootgesteld, omdat ik begrijp dat geen hond dat zal geloven. 

De afgelopen 2 nachten was het erger dan erg. Elke keer weet de nachtelijke stalker/agressor zichzelf te overtreffen, met die techniek. En altijd vlak voor of/en tijdens het weekend. MIJN weekend. Mijn poging om om te gaan met de haat van dat afschuwelijke Havelte. Wat een afschuwelijke mensen zijn Drenten. Het is zo'n achterbaks, vals rotvolk! Ik heb er echt geen goed woord meer voor over. Ook al zullen er uitzonderingen zijn. Dat is dan de uitzondering die de regel bevestigt. Want ik heb hier 24 jaar alleen maar de HEL meegemaakt. En er was niemand, niemand die ook maar iets heeft gedaan om mij en mijn dochter te beschermen tegen zoveel geweld en haat. 

Pas als er serieuze en betrouwbare hulp komt, zal ik tot in detail vertellen wat ik hier elke nacht te verduren heb. En hoe ik dat overleef. Maar ik ben heel erg bezorgd om mijn gezondheid. Ik zag vandaag op een foto mijn ogen. En ik dacht: Jezus, ik zie er uit als iemand die hersenschade heeft. Ipv de sabine die ik altijd was. Ik had altijd stralende ogen. Hoe verdrietig ik ook was, in die ogen zaten lichtjes. Dat licht is eruit. Ik maak me echt zorgen om wat er in mijn hoofd gebeurt. Omdat ik elke nacht met mijn schedel in die pulserende trilling of drukgolven lig. 

Als er met mij iets gebeurt, dan was het geen ongeluk.