Poep in een politiepet

Ik stond vanmorgen tussen de uitgekotste pizza in het bushokje, waar iets was opgehangen dat ik blijkbaar moest zien! Vers van de pers: de aankondiging van het jaarlijkse vuurwerk/carbidfeest. Pal tegenover mijn woning. Dit is 1 van de knelpunten waar de hetze in het dorp mee heeft te maken. Ik behoor tot de klagers. Ik heb geen respect voor de drentse tradities. En dus is het elk jaar sport om zoveel mogelijk de grenzen op te zoeken en uit te dagen. 

Ze worden dit jaar beloond voor al hun inspanningen om mijn leven zuur te maken, met niet 1 maar wel DRIE feesten! Dat is knap onderhandeld! 

Ik denk dat die onderhandelingen afgelopen week hebben plaats gevonden, omdat ik er een droom over heb gehad. Ik schreef er over, hier op de blog. Bijzonder dat de gemeente zo graag onderhandelt met de jeugd. Dat lukt ze blijkbaar beter dan met mij. Ik kan voor het zoveelste jaar achtereen van mijn uitkering een hotel zoeken.

Ik had van dat geld ook kerstcadeautjes voor mijn dochter kunnen kopen! Maar wij uitkeringstrekkers, wij hebben geen gezellige feestdagen nodig. Wij moeten onze BEK houden! 

Van de drie feesten die worden gegeven, is het oudejaarsfeest als enige hier voor de flat. Als vanouds met carbidschieten. Als van ouds is niet helemaal waar, want aanvankelijk werd het carbidschieten elk jaar afgewisseld met een andere plek. In het begin was het helemaal niet zo'n gedoe als het de afgelopen jaren is geworden, omdat men er een strijdpunt van is gaan maken. Het argument van traditie is dus een kulargument, want traditioneel werd het feest oorspronkelijk op een andere plek gehouden en was het ook helemaal niet zo groot. 

De gemeenteambtenaren zijn makkelijk te vermurwen. Vooral als het gaat om een strijd tegen mij. Ik wou dat ik net zo makkelijk tot ze doordrong als de dorpsjeugd doet. Die zich vast met verve in de slachtofferrol hebben gewrongen om er niet 1 maar 3 feesten uit te trekken. 

Ik weet niet wie er met de pet rond gaat voor de dj's, maar misschien kan er ook met de pet rond gegaan worden voor mijn hotel. Want ik ga niet passief zitten afwachten tot ik weer in de wraakacties kom, omdat het oudejaarsfeest maar tot 8 uur mag duren, deze keer. Wat vast en zeker opgerekt gaat worden tot 1 uur 's nachts, omdat er toch nooit ergens op wordt gehandhaafd. 

BEHALVE ALS IEMAND NATUURLIJK IETS TE MELDEN HEEFT OVER MIJ, DAN HEB IK DE POLITIE MET EEN BREEKIJZER VOOR DE DEUR STAAN!

Het geknal op het aardappelveld vanavond is al een voorbode van wat er de komende weken gaat gebeuren. Ze hebben weer het onderste uit de kan weten te trekken. En nu krijgen we weer het jaarlijkse machtsspelletje met de vrouw (MOI) die in haar boeken ooit heeft beschreven hoe ze op oudjaarsnacht is aangevallen door hooligans van de lokale voetbalclub (Hoogeveen), vermomd met bivakmutsen, die een poging deden mij met mijn 1 jaar oude dochter uit te roken. De politie en de brandweer weigerden te komen. De aanval was die middag aangekondigd. Ik heb 112 gebeld. Er kwam niemand. Sindsdien ontwikkelde ik de eerste ptss-klachten. 

Omdat ik een schrijver ben en publiceer weten ze dat. En nu is de nieuwe drentse traditie: Poking the bear. Net zolang stangen, tot ik reageer. Drentse tradities zijn heilig: Kniepertjes bakken, carbid schieten, westerlingen wegtreiteren. 

Als er ook maar IETS gebeurt, met mij of met mijn huis, komende weken, weet dat ik de grens dit jaar heb bereikt. 

Meer zeg ik niet. Geen deegroller meer.