Erin geluisd. Het getreiter gaat door.

Ik vrees dat ik de kans niet krijg om in rust met mijn gezondheid bezig te zijn en mijn blog af te sluiten. Dit is TE belangrijk: Ik had gisteren al een boodschap gehaald en toen viel mij hier op de gang al de penetrante afvallucht op. Dit is geen flat met galerijen, maar met binnengangen waaraan de appartementen liggen. Net als in een bejaardenhuis. (wat het ook is. Een huis vol roddelende bejaarden)

Hoewel ik geen fijne buren heb, maar pesters en stokers, is het geen asoflat en ik heb hier in de 12 jaar dat ik hier woon, nooit viezigheid meegemaakt. Niemand gooit hier afval neer of dat soort dingen. Op 1 na. Dat was een mevrouw die de luiers van haar baby op de gang donderde, zodat ze zelf niet in de stank zat. Maar die wist zich bij iedereen ongelooflijk populair te maken en is inmiddels pedicure in Meppel. 

Het is deze week voor het eerst dat ik die rottige, weeïge afvallucht ruik en die komt zeer beslist niet uit mijn huis, want ik ruim elke week heel netjes mijn afval op. Ook al doe ik dat misschien ietsje anders dan anderen. Wat te maken heeft met het pesten en stalken van de rova!

Mijn huis ruikt naar wierook en eten. Niet naar afval. 

Ik open vanmorgen mijn voordeur en er kwam gelijk een walm van rottend afval binnen. Omdat ik geen asoburen heb, alleen pesters (wat op een andere manier ook aso is), vermoed ik dat ze me erin willen luisen bij rova of handhaving. Die twee partijen worden door de pesters gebruikt met verdachtmakingen naar mij. Ik denk dat een buur of buren hopen door hier een afvallucht te creëren op de gang, de politie weer een inval zal doen. Wetende hoe kapot ik ben van de volkomen irrationele inval vorig jaar waar nooit een verklaring of excuus voor is gekomen. Niet van de politie. En niet van de gemeente westerveld, die opdracht gaf. 

DIT is de mentaliteit, waar ik in mijn eentje en ziek tegen op moet boksen.

Er is meer. Maar dat publiceer ik straks op Facebook. Helaas is het nodig. Ik zou het liever afsluiten, maar dat wordt mij niet gegund. Poking the bear is veel leuker. Kijken hoe ik reageer. Zowel locals, als instanties. Waaronder de politie. 

Ik vat nog 1 keer samen hoe mijn afspraak vorig jaar met de wijkagent is verlopen:

De wijkagent vroeg of het niet een idee was als ik terug ging naar de randstad. Dat was nou het beste idee dat ik in jaren heb gehoord!  Maar toen ik er zelf mee kwam, mocht ik niet. Want dan kreeg ik jeugdzorg weer in mijn nek hijgen.

Volgens de wijkagent moest ik contact opnemen met het sociaal team van de gemeente. Ik legde uit daar slechte ervaringen mee te hebben. Hij gaf een naam door en zei dat ik die persoon moest hebben. IK geloof dat de naam Marielle was, uit mijn hoofd. Ik begreep niet waarom hij me naar haar verwees, maar hij zei het met nadruk. Hij had er goede ervaringen mee. Ik wilde het nog een keer een kans geven. Dec derde keer dat ik het sociaal team een kans gaf. Marielle bleek inderdaad een meelevend type te zijn en bleek bovendien in Rotterdam gewerkt te hebben. Maar ze kwam niet alleen. Er was nog een vrouw bij. En die zit daar al zolang als ik hier woon, maar deed alsof ze van niks wist en stelde voor dat ze een onderzoek in gingen stellen. Hoe het komt dat ik al die jaren niet ben geholpen. Daar was ze toch zelf bij? Dat is net zoiets als de slager die zijn eigen vlees keurt. Daar heb ik geen vertrouwen in. Ook heb ik daar met mijn gezondheid helemaal de tijd niet voor. Ik wil alleen maar weg.

Er werd aangeboden dat ik elke maand even ergens een paar nachtjes bij mocht tanken. Ik nam dat aanbod dankbaar aan. Maar eigenlijk moet ik gewoon met spoed weg. We hebben afspraken gemaakt. Ik heb me aan die afspraken gehouden. Maar van de andere kant kwam eigenlijk niks. Marielle was al heel snel weer vertrokken. En in haar plaats wilden ze nu iemand van jeugdzorg zetten. Toen was het prille vertrouwen weg en heb ik de stekker eruit getrokken. Vooral omdat ze vonden dat IK maar bij het oggz uit moest gaan zoeken wat daar eventueel over mij ligt te stinken. Terwijl de gemeente zelf in dat overleg zit.  Onzin, dat het sociaal team niet openheid van zaken kon geven. Ze zitten in dat overleg!  Ondertussen had ik me volgens afspraak ingeschreven bij woningcorporaties. En zoals verwacht was de beeldvorming daar eerder dan ikzelf. Dus het zoeken naar een huis ligt weer stil.

Het heeft me alleen maar geld en energie gekost, die ik niet meer heb. Want mijn gezondheid gaat achteruit door het slaaptekort. 

De gemeente wil heel graag van mij af. Woonconcept ook. Omdat ze bang zijn om aansprakelijk gesteld te worden voor mijn gezondheidsschade die het gevolg is van 12 jaar mij laten lopen met talloze gezondheidsproblemen en het weigeren van hulp. Ze willen de hete aardappel heel snel over de heg gooien naar een andere gemeente, maar zo dat niemand hen ooit iets zal verwijten en de beeldvorming (dat ik gestoord ben) in tact blijft. Op die manier ontspringen zij de dans van schadeclaims. DAT is hoe die mensen denken. Die denken alleen maar aan geld. Terwijl ik alleen maar mijn leven en liefst mijn gezondheid terug wil. 

Ik accepteer het niet meer hoe de gemeente westerveld, woonconcept en de politie met mij omgaan. Maar wat moet ik dan doen? Ze hebben me volkomen in isolement gedreven. Ik kan niks, helemaal niks doen. Behalve steeds verder kapot gaan.

Ik ben vandaag 2 uurtjes in het westen geweest. Voor boodschappen. Ik was te uitgeput. Dus ben na de boodschappen weer terug naar huis gegaan. Zeven uu in het OV voor 2 uurtjes vrij zijn. Weg uit de beklemming. De mensen zijn daar zo aardig. Als ik daar aankom word ik overal vriendelijk begroet. Mensen spreken me aan voor een praatje. In mijn eigen dorp word ik alleen maar uitgedaagd. Als ze hier gedag zeggen, is het met een valse rotkop alsof ze je recht in je bek staan uit te lachen. Ze denken hier echt dat ik dom ben. Dat is een projectie. Dat je mij behandelt alsof ik dom ben, zegt meer iets over de ander dan over mij. Maar ik ben het verschrikkelijk zat!! Vooral nu ik weet dat elders in het land mensen wel aardig tegen me kunnen zijn. 

P.s. mijn cyberstalker knoeit nog steeds met mijn blog. Succes, eikel!