Full circle

Vanmorgen hadden we stalker Robert S van de Rova van de gemeente Westerveld weer voor de bus rijden. Heel langzaam. De bus bijna op z'n speelgoedbumpertje met '45 km' op de nep-kentekenplaat. Fijn spelend dat hij belangrijk is. Hij had een telefoon in zijn hand en hield via zijn achteruitkijkspiegel de bus in de gaten, die eigenlijk wel graag doorgereden had, om op tijd bij de volgende halte aan te komen. 

Ik ben naar voren gelopen en heb gevraagd of de buschauffeur getuige wilde zijn. Ik legde uit waarvan. Hij zei: "Ik vond het al zo vreemd, hoe die vent de bus in keek. Alsof hij iets zocht." Ja. Dat iets dat ben ik. 

Ik mocht van de buschauffeur het busnummer doorgeven aan de politie. Maar wat heb ik daaraan? Ik heb vrijdag nog met iemand zitten praten op het bureau die 'gespecialiseerd' is in stalking. Ze sprak me aan alsof IK hier het probleem ben. En volgens haar collega moet ik naar de rijdende rechter. Hoezo? Gaat die achter de stalker aan rijden, dan? 

Zie je het voor je? Zondagmorgen om half negen. Een bus die het dorp uitrijdt. Daarachter stalker Robert S en daarachter de rijdende rechter. 

Een lol dat ze hier in het dorp hebben! Ze vinden zichzelf zo grappig! 

Ik heb foto's gemaakt, filmpjes, ik heb twee klachten ingediend bij de rova, gesproken met een leidinggevende, gesproken met de wijkagent. Mij is beloofd dat het zou stoppen. Maar het gaat gewoon door. En morgen heb ik zijn collega's weer om de flat. En dinsdag en woensdag en donderdag en vrijdag. Met de poepkar, met de maaikar, met de veegkar, met de zuigkar......Even een paar rondjes om de flat en dan gaan ze weer. Zonder dat er ook maar iets van behoorlijk onderhoud in de wijk wordt gepleegd. 

BIZARRE gemeente dit! Bizar dorp. 

Na een hele fijne, liefdevolle dag kom ik weer terug. Aan de Ruijterweg zit een gezin aan tafel in de tuin te eten. Alsof je nagestaard wordt door koeien. Koeien maken ook altijd van die malende bewegingen, terwijl ze je wezenloos aanstaren vanuit de wei. Ik heb terug gestaard. Maar toen voelden ze zich toch wat ongemakkelijk. Zelf vinden ze dat ze alles mogen doen, maar als je hetzelfde terugdoet, dan ineens gaan ze raar giechelen of draaien hun hoofd weg. Dat zijn ze niet gewend, blijkbaar. Om geconfronteerd te worden met hun eigen lompe gedrag. 

De fijne energie van een mooie dag is al vervlogen nog voor ik mijn eigen buurt in loop. Terug naar de hel van 4 etages waar ik weer 5 dagen opgesloten zit. Wachtend tot het weer weekend is. 

Vandaag heb ik een heel nieuw en gaaf kunstenaarsproject bekeken. Nog wat boodschappen gehaald. En thee gedronken in de tuin bij mijn oude buren. Het fijnste en veiligste plekje van de wereld met fijne, warme herinneringen. Waar bloemen bloeien en vlindertjes ronddartelen. Waar thee is en troost. 

"In die kruiwagen heb ik Roos nog rondgereden." Lacht de buurman als hij naar de kruiwagen in de hoek wijst. 

Verteld hoe het met mijn dochter is. Dat we elkaar vanmorgen hebben ontmoet in een park in Meppel, omdat mijn eigen huis oorlogsgebied is. Dat we daar als daklozen (weer!) op een bankje thee en koffie gedronken hebben die ik zelf had meegenomen en hebben gepraat over wat er de afgelopen 2 weken allemaal is gebeurd. Ook hoe erg ik het vind dat ik na 24 jaar nog steeds mijn dochter geen veilig, rustig, stabiel thuis kan bieden, omdat ik overal word opgejaagd en weggepest. Dat ik niet het logeerbed op kan maken om haar de rust te geven die we allebei inmiddels zo hard nodig hebben! Dat ik niet haar lievelingseten kan maken om haar te troosten. Dat ik eigenlijk nog steeds een dakloze ben. Maar dan 1 met een huis.

12,5 jaar geleden kwamen we precies op die plek aan, in een met sneeuw bedekt catharinapark, met temperaturen van -20, om aan ons nieuwe leven in eigen land te beginnen. Ik kan niet meer op 1 hand tellen hoe vaak wij opnieuw moesten beginnen. Zonder hulp, zonder opvang, zonder steun. Niemand die ons hielp om te verwerken wat we hebben meegemaakt. Na 12,5 jaar zitten we weer daar op een bankje. Allebei kapot. Het park niet wit van sneeuw en ijs. Maar weelderig groen met koddige ganzen die heel nieuwsgierig steeds dichterbij kwamen. Achter ons de B&B waar we het eerste weekend in eigen land doorbrachten. Voordat welzijn-mensenwerk ons wegstuurde, de bittere kou in. Om een half jaar als illegalen in eigen land rond te moeten zwerven. 

Ik vergeef het ze NOOIT meer. Ik vergeef het niemand die destijds bij ons was betrokken. We zijn nooit meer thuisgekomen. Ik overleef aan een dun draadje in het volgende haatdorp. En mijn dochter vlucht van zichzelf en alle verdriet met verre reizen, als een rusteloze ziel die niet meer weet waar ze hoort.

Met dank aan al die sportschoolintriganten, al die jaloerse drentse gifslangen, al die sensatiezoekers en lijkenpikkers die ik al achter me aan heb sinds ik prinses Minima schreef. Blij te weten dat ik dus al die jaren niet de enige was en dat het dus NIET aan mij ligt: "Wij worden ook gepest."

********

(p.s. hij, die van de nachtelijke spelletjes, is niet alleen. Zijn vriendin is medeplichtig. Zag haar net wegrijden. Er moeten er dus TWEE gearresteerd worden. Dat u er even rekening mee houdt, als u de boerenwagen stuurt)