Klokkenluidersbehandeling. Een overzicht van tegenwerking & pesten

Ik heb de afgelopen maanden brieven gestuurd naar de hoofdofficier van justitie, naar journalisten, advocaten. Ik heb gesmeekt om hulp bij allerlei instanties. Er komt niks.

Als er hier 1 dezer dagen ongelukken gebeuren, weet dan dat ik overal ben geweest. Dit is 1 van de bijlagen die ik meestuurde als ik ergens om hulp vroeg. Deze bijlage heb ik vandaag (7 okt) aangepast en aangevuld voor nieuwe hulpvragen elders in het land. 

Hier staat in grote lijnen de achtergrond, wat ik meemaak en wat mijn wensen zijn. Ik heb wegens mijn gezondheid dringend hulp nodig, veiligheid en rust. 

De problemen die ik ervaar:

– Inbraak zonder braaksporen, waarbij dingen in huis vernield worden of verdwijnen. Maar nooit dingen van waarde. Er wordt op subtiele en soms minder subtiele manieren een dreigend soort signaal afgegeven.

– Pestgedrag uit de buurt: van alles tegen de ramen gooien. Maar ook poging om vuurwerk naar binnen te gooien. Of met lichten naar binnen schijnen. Hinderlijk en overlastgevend gedrag rond mijn appartement. Ook ‘s nachts. Constant uitlokken. Op dit moment net weer even rustig….maar dat duurt nooit lang. Want als de ene pester weg is, komen er nieuwe voor terug die het overnemen. En dat rouleert. Al bijna 12 jaar. 

– Ik heb een stalker die voor de gemeente westerveld werkt en me lastig valt bij de bushalte, onderweg als ik naar het station ben of op de fiets. (ik kom al bijna mijn huis niet meer uit omdat ik zo vaak lastig gevallen word op straat) 

– 12 jaar wordt elke vorm van hulp geweigerd. Elke hulpvraag die ik doe, bij gemeente of maatschappelijk werk.

– Medische zorg wordt ook al 8 jaar geweigerd.

– Klachtenprocedures tegengewerkt of gesaboteerd.

– Pestgedrag van de politie die eenzijdig negatief dossier tegen me opbouwen maar omgekeerd niets serieus lijken te nemen van wat ik met hen deel over pestgedrag vanuit de buurt en stalking. Er wordt geen hoor en wederhoor gepleegd. De rollen steeds omdraaien: doen alsof IK lastig ben. (wat ik soms ook wel ben, als reactie op) Vervelende, kinderachtige bejegening, als: dat is die mevrouw die klachten indient. En daar lacherig over doen.

– Ik word naar de rijdende rechter verwezen als ik melding maak van het onophoudelijk lastig gevallen worden. (vernieling, inbraak, stalking, gehackt worden) 

– Rare dreigbrieven van de gemeente. Zelfs van de burgemeester. De vorige burgemeester. (zelfs de wijkagent vond de inhoud van de brief vreemd, dus dat wil wat zeggen!)

– Een politie-inval in mijn woning, waar geen zuivere reden voor wordt gegeven. Men was ‘bezorgd’. Maar ondanks de zorgen is er daarna geen hulpaanbod gekomen. En ook op hulpvragen komt geen reactie. Ik ervaar de inval niet als zorg, maar wederom als intimidatie. Dit gedrag van de politie is koren op de molen van de pesters in de buurt. Het ene versterkt het andere.

– ‘s nachts elke nacht gestoord worden in mijn slaap. Na jarenlange luidruchtige feestjes onder me, kwam er iemand wonen die begon met 'klopgeluiden' of tikgeluiden onder mijn slaapkamer. Daarna kwam de 'techniek'. Hoge signaaltonen mijn slaapkamer insturen. Het gebeurt op een manier die geen getuigen oplevert. Er wordt gebruik gemaakt van een techniek die mij onbekend is, waarmee trilling door mijn bed gestuurd wordt. Die trilling gaat in je lichaam, in je spieren zitten. Ik ben er in 10 maanden heel erg ziek van geworden. Ik word er soms ook 'statisch geladen' door. Ik heb een stralingsmeter gekocht en meet hele hoge stralingswaarden ‘s nachts in mijn bed.

– als ik dit meld bij de instanties, word ik uitgelachen. Maar ik heb het op film vastgelegd.

– Ik ben gehackt op alle mijn sociale media, op mijn computer en mijn smartphone. Op mijn computer werkt steeds minder. Ik heb de smartphone opgezegd omdat ik er bang van werd, wat daarop allemaal gebeurde. Shadowbans en blocks op mijn blogs. Vreemd genoeg niet deze, maar wel die van mijn tekenwerk. 

– Ik word tegengewerkt in alles wat ik ontplooi. Ik ben 100% afgekeurd en men beklaagt zich er voortdurend over dat ik niet werk. Maar ik ben echt ziek. Er is geen medische zorg. Alleen het UWV zag dat ik echt ziek was. Dus die keurde me af. Ik ben een schrijver en een tekenaar, maar alles wat ik nog wel kan en doe wordt tegengewerkt:

– Mijn boeken ( ik schrijf over huiselijk geweld, psychotrauma en hulpverlening) worden onzichtbaar gemaakt. Ik ontvang geen enkel krediet voor mijn werk. Ik word nooit gevraagd voor een lezing of wat dan ook. Mijn tekenwerk: daar heb ik shadowbans op. Zowel op instagram als op mijn zelf aangemaakte website/blog. Ik mag niets delen van wat ik maak. Daar steekt iemand steeds een stokje voor. Net alsof ik niet succesvol mag zijn in iets.

– Ik heb een stichting opgericht om mezelf actief te houden. Maar ook die stichting wordt tegengewerkt. Ik kreeg kort na oprichting rare telefoontjes van mensen die zich voordeden als de bank. Ik kon geen zakelijke rekening krijgen. Ik werd verhoord alsof ik verdacht was van iets.

– Er gebeuren rare dingen met mijn telefoon en telefoonverkeer. Ik durf niet te schrijven wat. Misschien kunt u het raden?

– Iedereen die ik om hulp vraag, wordt tegen me opgezet. 

Mogelijke motieven:

Ik ben een oud-vredesactivist. En het is blijkbaar ineens oorlogstijd. Misschien ben ik een bedreiging? Ik ben so wie so wat activistisch ingesteld: ik kom al mijn hele leven op voor minderheden. Zat als 12 jarig meisje al bij de lokale amnesty-groep. De afgelopen 20 jaar ben actief geweest voor de bijstandsmoeders en mijn lotgenoten die te maken kregen met jeugdzorg. Ik heb daar veel over gepubliceerd in mijn boeken en op blogs. Voorheen ook wel op twitter. 

Ik heb in 2012 te maken gehad met valse amk-meldingen en een zorgoplichter die daar de hand in heeft gehad. Hij heeft zeer waarschijnlijk ook voor de beeldvorming gezorgd, met zijn advocaat. Om klachtenprocedures van zich af te houden. Nadat hij mijn verzekering had getild voor 13.000 euro met een bij elkaar verzonnen dbc. Sindsdien ben ik overal waar ik aanklop als patiënt of als hulpvrager aangeschoten wild. 

Ik heb me jarenlang met hand en tand tegen de aantijgingen verdedigd, maar men wilde geen kennis nemen van de feiten en bewijzen. Dus ik blijf achtervolgd worden door de beeldvorming. De enige manier waarop ik me kan verdedigen is door erover te blijven schrijven. Dat neemt men mij kwalijk. 

Als ik ECHT een ontaarde moeder zou zijn: waarom hebben ze dan wel het kind aan mij overgelaten en hebben ze 12 jaar iedere hulpvraag genegeerd? Ik zou dan toch op zijn minst zo’n moeder hulp aanbieden, in het belang van het kind. Maar dat gebeurde vreemd genoeg niet. Kind ontwikkelde zich goed. Er was hier nooit sprake van onverantwoordelijk gedrag: we gingen niet uit, geen problemen met drank, drugs of onverantwoordelijk omgaan met geld. Geen overlast. De rollen worden eigenlijk steeds omgedraaid. Want ik heb dus last van mensen die wel dit probleemgedrag vertonen. Maar die worden beschermd door de gemeenschap. En mijn dochter heeft die laatste jaren thuis alleen maar zitten studeren voor haar gymnasium-diploma. Dus WAT DEDEN WIJ DAN VERKEERD?????

Dat AMK-rapport is dus mede tot stand gekomen door een zorgoplichter die NIET mijn behandelaar was. Hij heeft ook zijn handtekening onder dat rapport gezet. Ik heb vooraf geen inzage gehad in het rapport en ben me naderhand rotgeschokken. De vogel is gevlogen. Het fraude-team van zilveren kruis heeft een onderzoek ingesteld en het onterecht opgestreken geld terug gevorderd. Maar ik ben met alle laster blijven zitten die deze man verspreid heeft. Hij had niet eens diagnosebevoegdheid. En niemand is OOIT transparant geweest over wat er achter mijn rug over mij besproken en beoordeeld is. Maar vanaf dat moment is er een wielklem om mijn leven gezet. Achtergronden met bewijsstukken van het jaar waarin dat gebeurde, staan hier.

Hierna besluit het hele zorgnetwerk unaniem om me tegen te werken en te pesten. Echt pestgedrag: vernederen, lullig behandelen, hulpvragen weigeren of totaal negeren. Zeggen dat ik ‘een klachtenstoornis’ heb. Alles psychologiseren, me steeds de GGZ hoek in duwen. Ik ben bij een psychiater geweest. Voor een second opinion. Hij was het aanvankelijk helemaal met me eens en doorzag wat er gebeurde. Maar is later ook opgestookt door huisartsen.

Ik ben terwijl ik doodziek was naar een levenseindekliniek verwezen! Op het moment dat ik me daar hoopvol aanmeldde, hebben de huisartsen hun eigen verwijzing weer tegengewerkt. Maar op een uiterst lullige manier: door mij bij de levenseindekliniek weer belachelijk te maken. Bij mij zou alles om geld gaan. En daarom zou ik dood willen. Om geld. Dat wordt dan klakkeloos overgenomen door de volgende ja-knikker in het systeem. Dus mijn laatste strohalm werd me op een onbeschofte manier ontnomen. Ik kreeg niet eens een intakegesprek. Ook zou er geen dossier van mij zijn geweest. Maar ik heb een verleden van misbruik en mishandeling waarvoor ik ook lange tijd in therapie ben geweest. Dus dat is een leugen.

Ik ben hierna ingestort. Heb nog wel het tuchtcollege gevraagd om hulp. Maar ik kreeg voor die zaak geen toevoeging en was te ziek om mijn eigen belangen te behartigen. 

De klacht is ongegrond verklaard zonder te kijken naar wat mijn klacht precies was. En sindsdien ben ik persona non grata in de zorg. 

Kort daarna blijkt dat ik best wel ernstig ziek ben. Ik heb toen op eigen kosten buiten het reguliere circuit wat hulp en coaching ontvangen van alternatief werkende artsen. En ben door het UWV afgekeurd. 

Ik ben volledig geisoleerd. Ik heb geen sociaal netwerk meer. Advocaten zeggen hun handen aan mij niet te willen branden. Ik ben ‘besmet’. Door het pesten kan ik ook niet meer deelnemen aan sociale activiteiten. Sport of recreatie. Vrijwilligerswerk. Een kerk bezoeken. 

Ik kan door mijn uitkering de stijgende kosten voor het bestaan nauwelijks meer opvangen. Ik ben aangewezen op duurdere voeding en supplementen, omdat mijn darmen niet meer goed verteren en ook andere organen aangetast bleken. Er is sprake van chronisch pijn en vermoeidheid, verergerd door de stress van het pestgedrag. Dus ik word eigenlijk alleen maar op kosten gejaagd en steeds verder in de stress gejaagd. 

Mijn wens:

Omdat er al 24 jaar sprake is van pesten en stalking door steeds dezelfde netwerkjes op het platteland, en omdat het lokale establishment eraan meedoet, ben ik hier onveilig. Ik wil graag anoniem verhuizen naar een anonieme plek, waar ik niet meer gevonden kan worden. Zodat ik aan herstel kan gaan werken. En de relatie met mijn dochter, die hier ook onder heeft geleden (wij waren overigens een team voor dit allemaal gebeurde) Mijn dochter is door alles wat we hebben meegemaakt ook beschadigd. Ik kan haar op deze plek geen warm, zorgeloos thuis aanbieden waar ze af en toe even op adem kan komen. Omdat ik zelf zo overspannen ben van het haatdorp. 

Maar niemand wil hiermee helpen. Waarschijnlijk wil vooral niemand de kosten ervan opbrengen. Ik ben vanwege mijn inkomenssituatie afhankelijk van de mensen die deze situatie veroorzaakt hebben. Dus ik draai vast in een cirkel. 

Ze blijven mij voor alles verantwoordelijk stellen. Maar als ik vraag wat ik dan verkeerd heb gedaan, komt er geen antwoord. Men zegt dat ik alleen maar anderen de schuld wil geven. Volgens mijn uitgever ben ik iemand die heel goed op zichzelf kan reflecteren. Dat dat mijn laatste boek ook zo krachtig maakte: dat ik inzicht heb in mezelf en in het systeem. Ik heb altijd de samenwerking gezocht met de hulpverlening. Ik ben in therapie geweest. Ik heb 30 jaar ervaring op het gebied van meditatie en 20 jaar yoga. Zelfonderzoek behoort tot mijn vakgebied. 

Ik wil graag eerherstel en rectificatie van alle valse beschuldigingen. En een oprecht excuus voor 12 jaar behandeld te zijn als het ergste uitschot van de wereld. Zelfs een seriemoordenaar in een TBS kliniek heeft nog recht op zorg. Alleen ik niet! Maar als ik vraag wat ik misdaan heb, komt er niks.