Bewijsstukken van oplichting

Hieronder staan een aantal bewijsstukken die onderbouwen wat ik in deze post beschrijf. Namelijk dat ik te maken heb gehad met een zwaar gecorrumpeerd zorgnetwerk en al jaren in de afrekeningen zit, omdat ik deze zwendel aan het licht heb gebracht. 

Ik heb het hele schandaal verplaatst naar deze blog, omdat ik de andere heb gesloten. Omdat ik mijn focus verleg naar mijn tekenwerk. Maar zolang ik niet vrijgepleit word, blijft dit alles gepubliceerd. Als je mij publiekelijk aan de schandpaal nagelt met valse beschuldigingen, heb ik het recht mij publiekelijk te verdedigen. Het zijn anderen die ons beschadigd en in de steek gelaten hebben. Maar ze gaven MIJ van alles de schuld! Terwijl ik gevochten heb als een leeuw. Voor mij dochter. Voor ons samen. 

De behandeling in 2012 door de beroepsgroep die mijn collega's hadden kunnen zijn, had verschillende ontwrichtende gevolgen voor zowel mijn leven, als dat van mijn dochter en in het bijzonder onze relatie samen:

- Ik ben 2012 (na een dramatische remigratie vanuit Duitsland) gedwongen om een huis te accepteren in een dorp waar ik niet wilde wonen, nooit zou willen wonen en waar ik ook helemaal niet tussen pas. In plaats van ons te helpen om ons hier thuis te voelen, zijn ze 12 jaar bezig geweest om me weg te treiteren. Waarom moest ik hier dan wonen? Dat is ziek en ziekmakend! En ziek werd ik. Het heeft me in een heel groot isolement geplaatst en ik denk dat dat ook de bedoeling was. Om me als schrijfster en activiste alle wind uit de zeilen te nemen. 

- Door de lasterlijke beeldvorming die ontstaan is in 2012 kon ik niet meer zonder gevaar het werk doen waarvoor ik ben opgeleid. Als je zo kapot gerapporteerd bent, ben je aangeschoten wild. Prooi voor de volgende machtsmisbruiker. Ik ben geen sado-masochist. Gevolg: ik heb nooit meer iets kunnen doen met mijn opleidingen in zowel de hulpverlening als de alternatieve, spirituele richting. Tegelijkertijd wordt me kwalijk genomen dat ik niks doe! Ja, hóe dan????

- Alle trauma's waarover ik in mijn boeken schreef om openheid te geven over de relatie tussen geweld en armoede, zijn doelbewust herhaald om mijn ontwikkeling (persoonlijk en spiritueel) af te breken en mijn leven stil te zetten. Waarom? Geen idee. Omdat het kan? Omdat het 'leuk' is iemand te zien lijden? Als straf omdat men vond dat ik 'teveel kritiek had'? Het gevolg is dat mijn gezondheid slechter is geworden. Mijn vertrouwen in mensen is zo erg geschonden, dat ik geen echt, dieper contact meer aan kan gaan. Ik trek me terug. Dat heeft niet alleen mij, maar ook mijn dochter eenzaam gemaakt en maakte me opnieuw tot mikpunt voor nog meer pesterij en intimidatie.

- Het intimideren door huisartsen maakt dat ik zo bang ben geworden voor huisartsen, dat zelfs als ik nog welkom zou zijn bij een huisarts (ze beschermen elkaar allemaal), ik er niet meer heen durf. Ongeacht de enorme hoeveelheid lichamelijke klachten en ook echt PIJN! Fysieke pijn. 

De voorgeschiedenis: 

Ik heb in 2012 tijdens mijn remigratie vanuit Duitsland een valse amk-melding gekregen van een niet-reguliere opvangvoorziening waar wij onder gebracht werden, omdat de reguliere hulpverlening ons niet toeliet. 

Wat is AMK en wat is een valse melding? 

Voor ouders die daar nog nooit mee te maken hebben gehad: prijs u gelukkig. Maar juich niet te vroeg. En kijk goed uit wie u in vertrouwen neemt. Het amk: anoniem meldpunt kindermishandeling. Nu heet dat veilig Thuis. Toen het AMK rond 2003 of 2004 werd opgericht, heb ik er als schrijfster en als gediplomeerd hulpverlener al gewaarschuwd dat burgers dit tegen elkaar zouden gaan gebruiken als wraakmiddel. Dat ik daar zelf slachtoffer van zou worden, had ik nooit bevroed, want ik was met heel mijn hart moeder! Ik heb altijd de zorg voor mijn dochter voorop gesteld. Boven mijn eigen belangen. Dat wil niet zeggen dat ze een rooskleurige jeugd heeft gehad. Maar dat heeft andere oorzaken. Daar heb ik op tijd hulp bij gevraagd. Die niet kwam. 

Door stalking en relationeel geweld is ons leven op drift geraakt. Ik heb meermaals om hulp gevraagd. Zowel voor mezelf als voor mijn kind. Het kwam niet. En de daders gingen altijd vrij uit, want zij zijn beter beschermd dan hun slachtoffers! 

De amk-melding is gedaan uit wraak, omdat de niet-professionele opvang moeite had met een mondige client die zelf ooit stage had gelopen in een daklozenopvang voor jongeren. Dat ik door de bureaucratie mijn eigen land niet meer in kom, betekent niet dat ik me door jan en alleman hoef te laten koeioneren. De behandeling in de Franciscaanse opvang was zo slecht en men voelde zich zo bedreigd door mijn assertieve (NIET agressieve!) optreden, dat men eerst geprobeerd heeft mij te intimideren. En daarna, toen ik dat pand wist te ontsnappen, hebben ze me monddood gemaakt door mij bij het amk te beschuldigen. Waarvan zij mij hebben beschuldigd, is nooit met mij gecommuniceerd. Maar na vele maanden ontving ik een onderzoeksrapport van jeugdzorg, waarin valse beschuldigingen stonden, waartegen ik mij ook nooit heb mogen verweren. Tot op de dag van vandaag weigert bureau jeugdzorg elke vorm van communicatie of rectificatie op grond van door mij verzamelde bewijsstukken en getuigenverklaringen die het verhaal ontkrachten. 

Helaas werkt familie van de gewelddadige verwekker van mijn dochter op een hoge positie binnen datzelfde jeugdzorg. En zij hebben er belang bij dat al die bagger, waar ze mogelijk zelf aan hebben bijgedragen, in het systeem blijft staan. Zodat ze zelf hun handen in onschuld kunnen wassen. 

In het verhaal met de amk-melding speelt ook nog een zorgoplichter een rol, die zich in het zorgnetwerk heeft voorgedaan als mijn behandelaar en voor 13.000 euro de verzekering tilde, maar totaal NIETS voor ons heeft gedaan. Hier zijn getuigen van. Ook hij had er belang bij mij ongeloofwaardig te maken. Het stigma dat in 2012 is gezet, is een eigen leven gaan leiden in het hele Drentse zorgnetwerk. Zodat ik ook bij de huisartsen nooit serieus ben genomen. Dat had weer tot gevolg dat ik heel erg ziek ben geworden maar zonder huisarts ben komen te zitten. 

Een van de beschuldigingen die ik heb gekregen van jeugdzorg, de enige eigenlijk, is dat ik mijn kind verwaarloosd zou hebben omdat ik teveel was verhuisd. Ik ben nooit voor de lol verhuisd. Ik ben verhuisd omdat ik bedreigd of lastig gevallen werd en omdat ik nergens hulp vond! Ik werd niet eens geloofd, als ik mij meldde bij de mensen die mijn eigen collega's hadden kunnen zijn! Want ik ben zelf opgeleid in de hulpverlening. Hierover heb ik meerdere boeken geschreven, die me zo kwalijk zijn genomen door het Drentse establishment, dat men daarna vond dat men ons helemaal niet meer hoefde te helpen. Maar dat deden ze dus toch al niet.

Dat verhuizen was ook voor mij geen pretje. Als alleenstaande moeder (bovendien chronisch ziek) met een jong kind heb je behoefte aan een stabiel thuis. Aan rust. Het heeft me klauwen met geld gekost. De verhuizingen zijn nooit op enigerlei wijze vergoed. Zodat we er steeds armoediger bij kwamen te zitten. Word je daar weer op aangekeken! 

De laatste verhuizingen, de emigratie en de remigratie, die men mij het meest kwalijk heeft genomen, zijn tot stand gekomen in overleg met een psychologe en de sociale dienst. Omdat er sprake was van werk, is mijn hele emigratie bekostigd door de sociale dienst. Ik ben na bijna een jaar voor mijn dochter terug naar Nederland gekomen (had zelf liever daar doorgestart) en krijg dan te horen dat ik iets verkeerd heb gedaan. Als het verkeerd was om te emigreren (en daar waren toen hele legitieme redenen voor die besproken zijn met de psychologe en de dienst), had je me niet met dat kind moeten laten vertrekken. Ik heb zelfs vlak voor vertrek nog aangegeven dat er dingen waren die niet in orde waren, die niet goed geregeld of afgesproken bleken en dat we eigenlijk af moesten blazen. Ik kreeg toen te horen dat ik MOEST gaan, omdat de contracten al waren getekend! 

Ik ben dus geëmigreerd. Tegen beter weten in. De betrokken hulpverlening heeft niet gedaan wat het beloofde bij vertrek. En IK kreeg er zoals gewoonlijk de schuld van omdat de hulpverleners zich hebben ingedekt over MIJN rug, door mij in allerlei rapportages te belasteren en weg te zetten als een gestoord geval. Hoe kun je mij verwijten dat ik heb gedaan wat mij geadviseerd of zelfs opgedragen werd te doen?

Ik ben me ervan bewust dat ik ben beschadigd. Hoe kun je hier niet door beschadigd zijn? Maar ik heb mijn huiswerk gedaan! Ik ben in therapie geweest voor de traumatische ervaringen en al mijn opleidingen staan in het teken van healing en gezondheid. Alleen dat zou genoeg moeten zijn om duidelijk te maken dat ik niet 1 of andere laagontwikkelde snol ben, die je een beetje alle kanten op kunt trappen. 

Bovenop alle geweld dat ik heb ervaren, is de behandeling van professionele hulpverleners wel echt het toppunt van geestelijke mishandeling bovenop alle mishandeling die ik al had overleefd. Ik ben eraan kapot gegaan. Ik heb geen enkel vertrouwen meer in deze beroepsgroep. Verwonde healers: omhoog likken, omlaag trappen. Bemoeiziek en co-dependent. Afhankelijk van de afhankelijkheid van anderen. Met een ongezonde geldingsdrang die het eigen minderwaardigheidscomplex moet compenseren. Zo denk ik over hulpverleners. 

Het staat allemaal een beetje onchronologisch door elkaar. Maar ik leg bij alle bewijsstukken uit wat het is. 

Boven: Ik heb jaren geprobeerd om het jeugdzorgrapport te laten rectificeren op grond van feiten en bewijzen. Men wilde daar geen kennis van nemen. En men wilde ook niet met mij om de tafel. Ook  weigerde men om op verzoek van een advocaat, de enige die ooit bereid is geweest te helpen, het rapport te vernietigen, op grond waarvan ik gemiddeld 1 x per jaar amk-meldingen bleef ontvangen. De enorme sociale druk waaronder mijn dochter en ik moesten leven, heeft onze relatie erg nadelig beïnvloed. 

Mijn dochter haalde op haar 18e haar gymnasiumdiploma (na jarenlang amk-meldingen kon er geen kaartje of bloemetje voor dat kind vanaf!) en studeert sindsdien. Ze heeft alles wat gebeurt is, verdrongen. 

Wat mij nou zo verbaast aan bovenstaande brief is: als je een moeder zo 'labiel' vindt, waarom weiger je dan tien jaar lang praktische ondersteuning aan het gezin en psychosociale hulp, zelfs als moeder daar om vraagt? Wij waren allebei beschadigd en bovendien bleek ik nog ziek ook! 

De bovenste twee zijn de enige, officieel door specialisten gestelde diagnoses die ooit gesteld zijn. 

Geen andere dan een stressstoornis. Waarvoor nooit hulp is gekomen. 

Een stressstoornis krijg je als je veel geweld en bedreiging meemaakt. 

De bovenste twee zijn emails. Deze gemeente-consulent is nl. zonder dat hij het weet, geciteerd in het jeugdzorgrapport, waarin hij een psychiatrische diagnose over mij stelt. Toen ik hem belde, zei hij dat hij nooit met jeugdzorg had gesproken en nooit zoiets gezegd heeft. Hij was bereid dat zwart op wit te bevestigen in een email. Toch blijft men mij tien jaar later nog steeds behandelen als iemand die psychotisch of paranoia is. En dat komt allemaal door dat leugenachtige jeugdzorgrapport.

Dat jeugdzorgrapport is in 2012 tot stand gekomen onder leiding van Gijs Meijer. Gijs Meijer is nooit mijn behandelaar geweest en daarbij heeft hij voor 13.000 euro de verzekering getild met nepdeclaraties. Het jeugdzorgrapport is ook door hem ondertekend, niet door mij. In deze brief wordt dat erkend, wordt dat bevestigd. Zilveren kruis Achmea heeft het onderhands opgelost met Meijer. Maar de schade voor mij, namelijk karaktermoord via dossiervervuiling (jeugdzorg en ketenpartners), is nooit opgelost! 

Ook na deze brief heb ik nooit ook maar een bloemetje mogen ontvangen voor de onnoemelijke schade die in mij en mijn kind veroorzaakt is door Gijs Meijer en zijn vrouw Joshka zwart. 

Bovenste twee bladen vormen een verslag van de basisschool van mijn dochter.

Ook dat laat zien hoe de hulpverlening faalde. 

Nooit ook maar een excuus ontvangen. En al tien jaar persona non grata. Geen hulp om dit trauma te verwerken, zelfs geen medische zorg toen ik ziek werd. 

Ik word al tien jaar aan mijn lot overgelaten door de gemeenten Meppel en Westerveld. 

Bovenste twee bladen vormen een verslag van een super aardige sociaal pedagoog die ik in Duitsland had geconsulteerd voor mijn dochter, om haar te helpen bij en te steunen in het thuiskomen in haar nieuwe land. 

Dit is een email van het fraudeteam van zilveren kruis Achmea, dat nogmaals mijn verhaal bevestigt over Gijs Meijer. Die zich in 2012 overal heeft voorgedaan als mijn behandelaar. Hij had niet eens diagnosebevoegdheid. jeugdzorg en Gijs Meijer pleegden valsheid in geschriften. Maar niemand is bereid om mij met deze zaak te helpen, want volgens de advocaten ben ik besmet. En men wil de handen niet aan mij vuil maken! 

Deze rapportage is mede bepalend geweest voor de keuring bij het UWV en heeft naar alle waarschijnlijkheid ook de houding bepaald van de gemeente Meppel. Door de gemeente ben ik altijd als een probleemmaakster, een querulante behandeld, ipv iemand die terecht verontwaardigd is. Koren op de molen van de stalkers/intriganten voor wie ik nu juist in 2008 Meppel was ontvlucht. 

Met terugwerkende kracht ging alsnog ons leven kapot. 

1 van de stalkers is de verwekker van mijn dochter, die mij al jaren achter mijn rug uitmaakt voor een ouderverstoter. Ik ben de enige van twee families die verantwoordelijkheid nam voor het kind. MET LIEFDE! De verwekker, broer van een hele hoge tante bij de Drentse jeugdzorg (Dubbele petten enzo!), heeft zijn kind wel aangeven bij de burgerlijke stand. Zoals je ziet. Maar niet erkend. 

En dan ben ik een ouderverstoter????

Hoe kan dat jeugdzorgrapport überhaupt ooit rechtsgeldig geweest zijn, als de man die het buiten mij om ondertekende, een oplichter was???

Bovenste twee bladen vormen een verslag van mij, over hoe wij bij daklozenopvang de Wonne terecht kwamen en dat ervoeren. Maar naar mijn mening werd nooit gevraagd. 

Bovenste twee bladen: een getuigenis van een betrokken agent die ook heel raar was geciteerd. Of zelfs helemaal niet. Datum klopt niet. Ik ken die man vanaf 2006. Waarom staat daar 2010?

Dit was ook degene die het zo'n goed idee leek om voor mijn dochter terug naar Drenthe te komen. 

Als het pesten weer zou beginnen (wat ik voorspeld heb), 'zou hij er zijn om ertussen te springen'.

Ik heb niemand gezien, de afgelopen jaren. 😠

Ook de huisartsen zijn goed in creatieve boekhouding.

Hier worden consulten in rekening gebracht, terwijl ik een half jaar eerder al de praktijk uitgezet was omdat ik voor mezelf opkwam. (netjes maar duidelijk!) 

Geluidsfragment huisartsenpraktijk, 2018

Bewijsstukken van misdiagnose. 

Ik was jarenlang echt ziek. En ben alleen maar de GGZ-hoek in gekeken. 

Tot slot nog dit krantenknipsel. 

Toen ik net in Havelte kwam te wonen, kreeg ik te maken met enorme rekeningen van honderden euro's voor servicekosten over een periode dat ik niet eens in de flat woonde. Ook andere bewoners waren niet te spreken over de extra kosten van honderden euro's! 

Ik heb dit als enige uit laten zoeken. Eerst door een journalist. (Die na publicatie is overgeplaatst en trok zijn handen ineens van de zaak af) En daarna door de huurcommissie in Den Haag. Dit is twee keer gebeurd. En ik heb beide zaken gewonnen. De huurcommissie in Den Haag legde woonconcept het vuur aan de schenen over hun corrupte handelwijze. Ook over het plaatsen van minder draagkarachtige huurders in een te dure woning, omdat ze aanvankelijk deze appartementen in de koop niet kwijtraakten. Nadat ik deze twee zaken won, heeft iedere bewoner, van meerdere flats, al het geld terug gekregen. Sindsdien worden al mijn klachtenprocedures tegengewerkt omdat ik 'een klachtenstoornis' zou hebben. En er is in het hele land geen advocaat te vinden die nog mijn belangen wil behartigen. De reden hiervan, daar kan ik alleen maar naar raden. 

Sinds ik in dit dorp woon ben ik gebombardeerd tot paria. Word ik geisoleerd, wordt iedereen tegen me opgestookt, word ik volledig aan mijn lot overgelaten. Hierdoor ben ik doelwit geworden van de lokale tokkies van de carbid- en de voetbalclub. 

Er is nog veel meer.

Maar dit lijkt me genoeg om mijn punt te maken. 

Over onze dakloze maanden schreef ik het boek Dakloos, dat uitkwam bij Gigaboek.

Maar in 2019 kwam er nog een boek uit bij Boekscout, onder pseudoniem. Over de eerste ervaringen met de participatiewet, waarin ik de corruptie en belangenverstrengeling op het drentse platteland beschrijf.