Politie & pesten

 Ik heb aangifte gedaan. Van inbraak zonder braaksporen en vernieling in mijn woning. In Zwolle. Omdat ze in Meppel niet normaal met mij om kunnen gaan. Maar het punt is dat iemand iets in het systeem heeft gezet over mij. En dan maakt het niet uit waar je aangifte doet: zodra ze mijn naam invoeren, zie je dat er iets boven komt drijven en dan komen steevast dezelfde rare vragen dan wel opmerkingen. Dan gaat het NOOIT over wat ik meemaak in dit dorp en de wijde omgeving. Hoe ik al jaren overal op straat word lastig gevallen of uitgescholden. Bijvoorbeeld. Nee, dan gaat het over mijn blogje. En waarom ik geen huisarts heb. 

De politie is razend geïnteresseerd in de vraag waarom ik geen huisarts heb. Want ze willen me steeds afschuiven naar een huisarts. Maar een huisarts gaat niet over structureel achtervolgd en obsessief in de gaten gehouden worden, mensen die zich constant op een vervelende manier aan je opdringen. Dingen die in mijn brievenbus gestopt worden. Decennia lang van alles tegen de ramen krijgen. Elk jaar lastig gevallen worden met vuurwerk. Stelselmatig gestoord worden in je slaap.....En het probleemgedrag wordt steeds ernstiger ook. Wat ooit begon met een plagerijtje, is nu dus inbraak met een sleutel en vernieling in mijn huis. Dat is pure intimidatie! 

"Intimidatie is een gevoel. Daar kunnen wij niks mee."

En zo ging het een uur lang.

"Pesten is niet strafbaar. Daar kunnen wij niks mee."

In de hal van het bureau hing een bord van 1 bij 1 m met het gedicht van Fleur Bloemen, namens de Fleur Bloemenstichting. Het gedicht dat ze schreef voor ze voor de trein sprong, omdat ze zo gepest werd in Meppel. 

Ik kwam aangifte doen, maar moest vragen beantwoorden alsof IK ter discussie stond. Alsof ik hier de boef ben. Alsof IK mensen elke dag lastig val voor hun ramen of in hun tuin! De deur achter de twee agenten stond open. En daar liepen steeds agenten langs die de boel in de gaten hielden, bij ons. Alsof ik ook nog verdacht werd van agressie. Ik werd onmiddellijk in de hoek gedrukt met vragen over mijn blog en over een huisarts en waarom er geen hulp is. Ik heb me zitten verdedigen door uit te leggen dat ik door klachtenprocedures niet meer welkom ben. Dat ik overal om hulp heb gevraagd. 

"Als ik naar u luister, dan ligt het allemaal aan de ander. Maar nooit aan uzelf."

Dat is een zinnetje dat circuleert in het hele drentse zorgnetwerk. Elke keer als ik probeer uit te leggen dat ik gedupeerd ben door misdiagnose en zorgfraude (corruptie dus!), dan word de suggestie gewekt dat ik 1 of andere narcistische gek ben die met iedereen ruzie maakt en niet op zichzelf kan reflecteren. Ik heb 5 jaar ambulante psychotherapie gevolgd.  Al mijn opleidingen gaan over healing en introspectie. Ik ben altijd in al mijn boeken en mijn hulpvragen eerlijk geweest over waar mijn eigen beperkingen en valkuilen zitten. Ik heb me NOOIT heiliger of onschuldiger voorgedaan dan ik ben. JUIST omdat ik weet waar mijn zwaktes zitten, vroeg ik om hulp! En al was ik een criminele narcistische TBS-er: dan heb ik NOG recht op medische zorg of hulp!!! Maar ik ben geen crimineel en ik ben geen narcist ook. Mijn boeken getuigen van iemand die heel veel zelfinzicht heeft en ook inzicht in groepsdynamiek. Mijn uitgever loofde me daarom. Dat ik staat was om zowel kritisch naar mezelf te kijken, als de systemen. De politie hoeft niet op de stoel van een psycholoog te gaan zitten om te oordelen over mijn persoonlijkheid! Want ik WAS bij de psychiater! En ik heb gevraagd: wilt u mij onderzoeken en wilt eens kijken naar deze rapportages. Ik wil graag uw stond opinion. En die man veegde zo de hele beeldvorming van tafel en probeerde tevergeefs hulp voor mij te regelen via de gemeente westerveld. Later is die man ook tegen mij opgestookt door de huisartsen van het spectrum. Niemand legt me uit waarom. En wat ik dan verkeerd heb gedaan.

Als je kritiek hebt op mij: dan moet je eerlijk zeggen wat ik verkeerd heb gedaan. Dat heet: feedback geven. Maar niemand zegt mij wat ik verkeerd heb gedaan. Dus hoe moet ik dan weten waarom ik nergens welkom ben????? 

Dit soort suggestieve opmerkingen vind ik ongepast, onbeschoft en vernederend. Ik kom daar omdat er in mijn huis iets is vernield door een vreemde. Niet om behandeld te worden als een verdachte of een ontspoorde narcist. 

Ik heb geprobeerd haar zo goed mogelijk uit te leggen dat in het verleden er valse amk-meldingen zijn gedaan. Dat ik nooit van die beeldvorming afgekomen ben. Dat geen advocaat mijn belangen wilde behartigen. En dat iedereen die ooit met jeugdzorg te maken heeft gehad, weet hoe de ketenpartners met elkaar een front vormen tegen de burger! Iedereen weet hoe smerig dat jeugdzorg in elkaar zit. En toch blijven ze elkaar steunen. Mijn boeken gingen allemaal over kindermishandeling en huiselijk geweld. Waarom? Omdat ik de ervaringsdeskundige was lang voordat dat hele woord bestond! 

Ik zei tegen haar: "Als u zou weten hoe mensen met mijn soort jeugd zich ontwikkelen, dan zou u begrijpen dat ik altijd de eerste ben die denkt: God, wat doe ik nou weer verkeerd? Want mensen als ik kampen hun hele leven met schuldcomplexen. Wij zijn niet als de pesters en de aso's die hun frustraties botvieren op anderen. Wij zijn juist altijd bezig met zoeken hoe we dingen beter kunnen doen of beter kunnen maken. En daarvoor heb ik hulp gevraagd. DIE NIET KWAM!!"

En dan nog wat: een narcist zoekt geen hulp voor zijn of haar eigen zwakheden of problemen. 

Toen ik vroeg of ik een afspraak kon maken met iemand die gespecialiseerd is in stalking, zei ze: dat ben ik. Ze was gespecialiseerd in kindermishandeling, huiselijk geweld en stalking. Ik val niet gauw stil. Maar nu zakte mijn bek open. "Dus u bent gespecialiseerd in.....maar u herkent niet het slachtoffer?" 

Vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar voor het eerst in mijn leven lukte het om een aangifte op te laten nemen. Niet toen ik mishandeld werd, misbruikt, gechanteerd werd, vals beschuldigd in rapportages (smaad). Maar wel van inbraak met vernieling. Ook al zouden ze er niets mee doen. Ik zei dat de inbraak onderdeel is van een groter probleem. Dat ik ook gehackt ben. En dat er nog veel meer gebeurt. Zoals dat achterna gezeten worden door steeds dezelfde figuren. Maar dat was allemaal niet relevant en niet vast te stellen. Ook moest ik het filmen, als ik lastig gevallen werd. Ik zei dat ik als iemand je probeert aan te rijden, dat je dan niet met een mobieltje op de weg gaat staan om te filmen dat je aangereden of bijna aangereden wordt. Als iemand je lastig valt, dan ga je weg. Ik kan onderhand niet meer de straat over zonder filmcamera. Maar ik ben geen documentairemaker! 

Er was eerlijk gezegd geen normaal gesprek te voeren , met deze vrouw. Op alles had ze een antwoord en alles wist ze beter. Dat ik inmiddels heel erg uitgeput en overbelast ben en dat het me na 20, 25 jaar niet meer lukt om zoveel problemen te managen, zonder steun, zonder netwerk....nee, dat begreep ze niet. Immers: het zit allemaal tussen mijn oren en het ligt allemaal aan mij. 

Nog even over die standaard vragen over mijn blog en over de ontbrekende huisarts of mijn gebrekkige zelfinzicht:

- Die blog is het enige wat ik nog heb om stoom af te blazen en om om HULP te schreeuwen! Ik ben meermaals gestopt met bloggen, om ruimte te bieden aan mensen om me hier uit te halen. Maar elke keer als ik stop, worden de aanvallen erger! 

- Waarom geen huisarts mij wil helpen? VRAAG HET DE HUISARTS! Hoe moet ik dat weten??? Maar ik hoef geen oplichter aan mijn lijf! Dat kan ik je wel vertellen!

- Zelfinzicht: ik heb nooit gezegd dat ik het fijn vond om in boeken of op blogs te koop te lopen met mijn nood. Ik heb heel erge behoefte aan privacy, aan veiligheid. Zodat ik tot rust kom en kan herstellen. Maar als jullie mij blijven belasteren in politie- of zorgsystemen, dan heb ik het recht mij ergens te verdedigen en mijn waarheid tegenover jullie leugens en het besmeuren van mijn karakter te zetten!!

Ik heb de afgelopen 20, 25 jaar steeds met iedereen de samenwerking gezocht. Ik heb altijd alle adviezen opgevolgd. En de adviezen die ik krijg, of dat nou is van belangengroepen, patiëntengroepen, advocaten of juristen, maken mijn leven steeds moeilijker en hebben me alleen maar in een steeds groter isolement gedreven. Omdat de instanties die mij benadeeld hebben, ook de instanties zijn waarvan ik afhankelijk ben. En als je daar klachten tegen indient, hoe terecht ook, dan krijg je als burger te maken met represailles. En dat, die tegenwerking omdat je tegen hen klachten indient, wat ieders goed recht is, dat heet ook wel: netwerkcorruptie. 

Als instanties met elkaar samenheulen om stinkende zaakjes in de doofpot te houden en daarvoor jouw karakter besmeuren en valse getuigenissen afleggen of laster over je verspreiden: dat is netwerkcorruptie. Voor mij gelden dezelfde rechten en plichten als voor ieder ander mens. Artikel 1! Hij hing in de hal van het politiebureau, naast het gedicht van Fleur Bloemen: dat ieder mens gelijk behandeld dient te worden. Maar ik word niet gelijk behandeld. Voor mij gelden andere maten, dan voor anderen. 

Ik heb recht op zorg, recht op hulp, recht op rechtsbescherming en op veiligheid. Ik heb hier op de blog met brieven en bewijsstukken aangetoond dat de beeldvorming die men al 12 jaar overeind probeert te houden, niet klopt. Maar de politie en de gemeente westerveld blijven maar doorgaan! Meermaals is me beloofd dat het allemaal zou veranderen. Er is nooit iets veranderd. Mijn hele leven is voorgoed kapot. De jeugd van mijn dochter is kapot. En mijn gezondheid is kapot. 

En de politie maakt de zaak alleen maar onveiliger door me aan het lijntje te houden en te behandelen als iemand die in de ggz hoort. Want de pesters in het dorp zien dat ook, dat ik overal bot vang. Dus dat is kat in het bakkie. En lekker door treiteren. Gesteund door bureautje Meppel. 

In Meppel is jaren geleden een man letterlijk de dood in getreiterd. De daders waren bevriend met de politie. De zaak is toegedekt en stil gehouden. Maar op straat werd er over gepraat. En die politie heeft op het hoofdbureau van Zwolle in de hal het gedicht hangen van Fleur Bloemen..... 

Komt er ook een gedicht van mij bij, als ik er vandaag of morgen niet meer ben en de zaak wordt toegedekt en afgedaan als: mevrouw neutefleut had een klachtenstoornis. Het lag altijd aan iedereen, behalve mevrouw Neutegreut. Mevrouw Neutepeut was een zorgmijder. Een sneu type met een blogje. Ze heeft het over zichzelf afgeroepen. 

Maar, hoe kut het ook allemaal weer was: de aangifte is opgenomen. Daarna kreeg ik nog de flauwe opmerking dat ik klachten over een functionaris in kon dienen bij het VIK. Met andere woorden: we weten dat jij klachten indient en dit is wat wij er van vinden: we hebben er maling aan!

Lekker volwassen! 

Ik heb nog de titels achter gelaten van mijn laatste boeken. Over Kindermishandeling, huiselijk geweld en stalking. "Oh, dat is de opleiding die ik heb gevolgd." zei ze. Ja. Maar jullie begrijpen niet dat de kinderen die jullie willen redden, op een dag groot zijn en dat hun leven moeilijker verloopt dan van anderen. Zij hebben jullie steun en bescherming extra nodig. Niet jullie oordeel! 

Als je mijn aangifte kunt seponeren omdat er niks is om onderzoek naar te doen, dan heb je je ook te weerhouden van oordelen over mijn leven. Want je weet niet wat ik heb overleefd. En nog steeds zit te overleven! 

Deze blog is het enige wat ik nog heb om uit te reiken naar de wereld:

HAAL MIJ IN GODSJEZUSCHRISTUSNAAM HIER UIT! 

IK VERDIEN HET OM OP MIJN BIJNA 56E EINDELIJK EENS EEN KEER MET RUST GELATEN TE WORDEN EN UIT DE OVERLEVINGSSTAND GEHAALD TE WORDEN.