Mijn ervaringen met de drentse huisartsen sinds 2012

Ik heb de hele voorgeschiedenis voor de leesbaarheid naar beneden verplaatst. Als ik iets schrijf wat onduidelijk is, moet je naar de achtergronden scrollen. 

Toen wij juli 2012 in Havelte kwamen wonen, belandde ik vrij snel op het spreekuur van de Huisartsenpost Havelte, de HAP, met talloze lichamelijke klachten: in enkele maanden tijd was mijn zicht heel plotseling achteruit gegaan, ik was verkrampt, spastisch, klemmen en knarsen, buikpijn, maagpijn, duizelig, kon niet meer in een rechte lijn lopen, vlekken voor mijn ogen….wat niet? Mijn buik was opgeblazen en zat vol lucht dat er uit moest. In de buurt werd ik al heel snel mikpunt. Door de gehorigheid van de huizen, hadden ze meegekregen dat ik last van mijn darmen had. Als ik boodschappen ging halen, hoorde ik achter me vanaf de balkons jongeren die scheetgeluiden maakten.

Havelte is van alle Drentse dorpen waar ik heb gewoond, het ergst. Altijd vernederen, pesten, uitlachen, weghonen. Hoe ziek je ook bent. 

Ik werd door de huisarts met mijn slechte zicht, de darmproblemen en de spasmes verwezen naar de POH-GGZ. Ik wist niet waarom, maar ik ging erheen. Zonder mij te bevragen naar mijn lichamelijke klachten en wat we meegemaakt hadden, vroeg de onsympatieke vrouw tegenover me waarom ik mij niet op liet nemen in Beileroord. Ik weet niet wat ik geantwoord heb. Ik ben nooit van de verbazing bijgekomen en nooit meer naar die heks terug gegaan. 

Ik zat bij dokter B en B nam niks serieus. De vraag was wanneer ik weer ging werken. Hoe moet je werken als je niet meer slaapt, als je kind met verlatingsangst bij je in bed ligt, als je niet meer in een rechte lijn kunt lopen van uitputting? Iemand? Ergens? Hoe? Ik hoor het graag. 

De chronische pijn die ik had overgehouden aan de stalkingperiode in 2008 was verergerd met een factor 20. Ik had al mijn hele leven fysiotherapeuten afgelopen. Maar nu was ik een wandelend lijk geworden. Onderzoeken werden geweigerd. Dokter B vermoedde een beenlengte-verschil. En ja hoor! Na dertig jaar vond dokter Bulten in haar spreekkamer op de Drentse hei het hele euvel: mijn ene been was langer dan de andere. Ik vroeg wat we er aan gingen doen. ‘Dit moeten we pragmatisch oplossen.’ Zei ze. Ik moest maar naar de hakkenbar voor een zooltje. Ik heb daarna nog serieus gedacht hoe die hakkenbar-meneer dan moest weten hoe dik dat zooltje moest worden. Maar na een belletje met de patientenfederatie werd me duidelijk dat ik geen hakkenbar nodig had. Maar een andere huisarts. 

Daarna is er nog een meningsverschil geweest over de merkmedicatie. Ik slikte medicatie tegen de allergieën. Ik heb onlangs van een lotgenote gehoord dat zij dezelfde medicatie heeft geslikt als ik (ook sinds de bevalling) en dat ze er leverproblemen aan heeft overgehouden. Ook ik heb inmiddels een lever die niet goed werkt. Misschien toeval. Dit terzijde. B zei dat deze medicatie niet meer vergoed werd en dat ik de goedkopere variant moest slikken. Ik had echter al meermaals ervaren dat die niet werkte. Elk jaar probeerde ze het opnieuw en stelde zelfs dat zij uit eigen zak mijn medicatie moest betalen. Dat vond ik wel erg. Dus ik belde weer met de patientenfederatie, die uitlegden dat dit niet waar was. En dat ik een andere huisarts moest zoeken. 

Het is op het platteland niet mogelijk om een andere huisarts te vinden, omdat de afstanden te groot zijn. Je kunt alleen binnen diezelfde praktijk van huisarts veranderen. Maar die huisartsen zullen elkaar niet afvallen en jou dus blijven behandelen conform de bestaande beeldvorming, wat die ook geweest moge zijn. Ik denk dat jeugdzorg daar een rol in gespeeld heeft. Plus de oplichter (zie mijn ervaringen met de GGZ over Gijs Meijer) en voorgaande huisartsen zoals de beruchte dokter F. Mensen die iets te verbergen hebben en dat doen door karaktermoord op je te plegen. (voor de achtergronden omlaag scrollen!) 

Ik ben trouwens in 2013 nog bij reumatologen geweest die een chronisch pijnsyndroom vaststelden. Hier kwam ik pas in 2018 achter, via een uwv-keuring. Omdat de huisarts dit nooit met mij gecommuniceerd heeft. Alleen maar bleef aandringen op werk. Is dat niet raar, dat zoiets van je weggehouden wordt???? Sinds wanneer gaan huisartsen over werk?

Nog iets merkwaardigs: zowel ik als mijn dochter hebben last van haaruitval. Bij mij is dat nooit reden geweest om mij te verwijzen naar een dermatoloog voor onderzoek. Mijn dochter werd wel verwezen. De dermatoloog ontdekte een B12 tekort. B12 tekort is een aanwijzing voor o.a. spasmofilie. Als moeder en kind allebei haaruitval hebben, moet je als arts verder gaan kijken naar de oorzaak, omdat het iets erfelijks kan zijn. Dit is nooit gebeurd. Mijn dochter kreeg een tijdje injecties, maar is nooit op controle gebleven. En ik ben al helemaal niet onderzocht! 

Omdat ik niet weg kon, ben ik bij dokter V gekomen. Een ontzettend aardige vrouw. Kan niet anders zeggen. Ik was inmiddels levensmoe, gebroken, uitgeput van alle weerstand, hulpeloosheid, bonken op dichte deuren, smeercampagnes, intimidatie van instanties. Ik had helse pijnen. Hield me alleen nog maar voor mijn dochter overeind. Ik sprak met de dokter over euthanasie. Dat werd een steeds dringendere vraag. Eind 2016 kwam ik huilend op het spreekuur, omdat ik 1) niet meer kon. En 2) even ervoor door haar collega op straat belachelijk gemaakt was, nadat ik iemand van de plantsoenendienst erop had aangesproken dat ik het niet fijn vond dat zij met een bladblazer alle fietsen, waaronder de mijne, onder het stof spoot. Ik werd weggehoond door een arts die inmiddels met pensioen is, waarvan ik de naam niet onthouden heb. Hele nare man. 

V kalmeerde me en stelde me gerust en verwees me tijdens dat consult naar de levenseindekliniek. Opgelucht dat er zoiets bestond. Dat ik niet voor een trein hoefde te springen, ouzo. Ik heb haar verwijzing ook niet raar gevonden. Pas achteraf, toen eenmaal bleek dat ik echt ziek was geweest, heb ik mij afgevraagd hoe ze dit hebben kunnen missen. En waarom ze me wel naar de levensiendekliniek kon verwijzen, maar niet naar een specialist. 

Ik meldde mij nog diezelfde week opgelucht aan bij de levenseindekliniek. Het einde van de misere was nu in zicht. Ik schreef er hoopvol over op mijn blog, die vermoedelijk door de huisartsen in de gaten werd gehouden. Ik heb die kerst met tranen de kerstboom opgetuigd, terwijl mijn dochter op school zat. Wetende dat het 1 van de laatste kerstmissen zou worden. Twee weken later lag er een onpersoonlijk briefje in de bus van de levenseindekliniek, dat mijn aanvraag afgewezen was, omdat geld geen reden kon zijn voor euthanasie. 

Mijn verzoek om het traject in te mogen, had helemaal NIKS met geld te maken. Ik was ziek. En ik was helemaal kapot van de valse beschuldigingen van jeugdzorg, hoe ik overal neergezet was als een gek, als een idioot. Terwijl ik zelf als kind zo beschadigd ben, wat nooit iemand had gezien. Ik zou mijn leven geven voor een kind! En in plaats daarvan werd ik in Drenthe weer afgemaakt als een potentiele kindermishandelaar. Ze hadden me niet erger op mijn ziel kunnen trappen. Het leven had sindsdien zijn waarde volledig verloren. Daarbij had ik helse pijnen en een ondraaglijke moeheid. Niet wetende dat mijn darmen, mijn lever en mijn alvleesklier het niet meer deden en dat mijn brein vol toxines zat. Want de huisartsen hadden alles weggewoven als ‘psychisch’ en aanstellerij. 

Ik wist dat deze belachelijke reden, dat alles bij mij om geld ging, van B afkwam. We hoeven alleen maar te kijken naar hoe ze zelf woont en hoe ze omgaat met merkmedicatie voor chronisch zieken, om te weten dat het bij HAAR allemaal om geld draait. Ik had de levenseindekliniek gevraagd om te wachten met het opvragen van mijn dossier tot V weer terug was van zwangerschapsverlof. Dat hebben ze niet gedaan. Ze waren dus bij die B terecht gekomen. In plaats van met mij een persoonlijk intakegesprek aan te gaan, zijn ze blind af gegaan op Bulten en hebben iemand die helemaal kapot was, afgepoeierd met een lullig, onvriendelijk en zakelijk briefje, waarna ik weer voor weken instortte en uitgeput op de bank lag. 

Na een paar dagen kwam er zo’n woede in me omhoog dat ik een woedende, ziedende brief naar de HAP gestuurd heb en daar nooit meer in de buurt ben geweest omdat ik bang was dat ik niet voor mezelf in zou staan. Ik heb ze aangemeld bij het tuchtcollege met een hele lange brief over hoe ik al jaren daar behandeld werd en dat ik geen strafvervolging wenste, alleen maar dat iemand mij aan een goede arts hielp en dat ik eindelijk geholpen zou worden. 

Ik kreeg geen advocaat toegewezen. Die zij wel hadden. Ik was bovendien te ziek om de afwikkeling van de zaak aan te kunnen en had dit ook uitgelegd in mijn lange brief en in het contact met het secretariaat. Ik wilde alleen meer geholpen worden. Het secretariaat heeft van mijn verhaal iets heel anders gemaakt en op grond daarvan heeft het tuchtcollege de klacht tegen de huisartsen van havelte, die mij legitiem lijkt, ongegrond verklaard. Vreemd genoeg wilden deze huisartsen dat ik weer terugkwam in de praktijk. Immers: alles lag aan mijn stoornis, dat ik het allemaal niet meer zo helder zag en in het wilde weg klachten indiende. Het is niet normaal dat je na een tuchtzaak terugkeert bij de aangeklaagde arts, omdat er sprake is van vertrouwensbreuk en je dan niet meer objectief gezien kunt worden. Wat ik toch al niet werd. Ik was hierna bij geen ene huisartsenpraktijk meer welkom. Alle huisartsen vormen met elkaar een front als 1 van hen aangeklaagd en bedreigd wordt. Ze beschermen elkaar. Je komt er niet doorheen. Dus ik was heel ziek. En nergens meer welkom. Ik mocht aanvankelijk nog wel naar Vledder, waarmee de HAP nauw samenwerkt. Maar Vledder is voor mij te ver fietsen, uit de richting ook vooral en er rijdt geen OV naar toe. Dus dat was geen optie. 

Ondertussen kwam ik er via het reformhuis in Steenwijk achter dat mijn darmen ziek waren. Ik kreeg dieetadviezen die ik direct opgevolgd heb, waarna al een snelle verbetering merkbaar was. Zodoende kwam ik ook in contact met natuurartsen/coaches die allen onafhankelijk van elkaar zagen dat lever en darmen niet goed werkten. 

In 2017 heb ik DSW om hulp gevraagd, omdat ik wilde dat op zijn minst mijn dochter weer ingeschreven kon worden bij een nieuwe huisarts. In het jaar waarin ik zonder huisarts kwam te zitten, liet een oud-fysiotherapeut mij weten dat hij bij mij spasmofilie herkende. Hij stuurde een link naar een website en stuurde me een boek toe dat Celstraf heet. Geschreven door een ervaringsdeskundige die voor spasmofilie behandeld was in Parijs. Ik herkende alles wat in het boek beschreven werd. Het was een eye-opener. Ik dacht: als ik dit heb, dan is de kans groot dat mijn dochter het ook heeft en voorkomen is beter dan genezen. Er zijn testen voor spasmofilie. Ik was zelf inmiddels het vertrouwen kwijt in huisartsen, maar wenste voor mijn dochter dat zij niet zelf het wiel uit hoefde te vinden en dat zij getest zou worden. Het was belangrijk dat we weer in het systeem zouden komen. Na overal weggestuurd te zijn met leugentjes als; de praktijk zit te vol of de afstand is te groot, heb ik contact opgenomen met mijn verzekeraar. DSW zorgde er voor dat wij helaas weer in de praktijk van de beruchte dokter F. (zie achtergronden hieronder) terecht kwamen. Dat was maar van korte duur! Hier gebeurden nog veel raardere dingen dan ik bij de HAP had meegemaakt en wel in hele korte tijd. Ik vind dit ook het zwaarst om te beschrijven. Dus ik ga daar korte, feitelijke beschrijvingen van proberen te geven, om te voorkomen dat ik emotioneel word, het me leeg trekt en ik weer dagen van slag ben. 

Ik wilde in die tijd nog steeds euthanasie en daarvoor had ik een psychiater nodig, was me gezegd. Alleen een psychiater kon dat beoordelen. Daarom nam ik opnieuw contact op met de psychiater die ik in 2012 had geconsulteerd voor een second opinion en die me toen nog in alles gelijk gaf. Hij was in 2017 met sabbatical, dus ik moest wachten tot 2018. Hij herkende mij niet meer en was inmiddels al op het verkeerde been gezet door de huisartsen. Daarvan liet hij me zelfs het bewijs zien in zijn computer. Wat al heel vreemd is. Het was een fragment van een brief van dokter A van praktijk het S, die liet weten dat wij eigenlijk helemaal niet welkom waren in het S. Waarom niet? De reden heb ik nooit mogen vernemen. Van niemand. Terwijl ik toen nog in de veronderstelling was geweest dat we in goed overleg en met wederzijdse goedkeuring (tussen de artsen en DSW) door DSW ondergebracht waren bij deze praktijk. Ik was verbouwereerd over de toon van de brief en dat de ene arts de andere tegen een patient opstookt. Ik had de Meppelse huisartsenpraktijk het S niks misdaan. De psychiater hoorde mij op een nare manier uit over de seksuele ontwikkeling van mijn dochter, die net als ik helemaal geen jongensgek is. Het woord seks viel bij ons niet eens. Zoenen vond ze vies. Ik was er achteraf echt van streek door dat iemand, bij wie ik kwam om over euthanasie te praten, me op zo’n geraffineerde manier had geprobeerd uit te horen over iets wat niet eens ter zake deed. Blijkbaar werden wij nu ook al verdacht van iets ‘seksueels’. Maar wat? Dat heeft nooit iemand gezegd. 

Dat alleen al: dat je constant van iets verdacht wordt en in de verdediging wordt geduwd, maar je weet niet waarom of wat er over je rondgaat. Alleen daar werd ik al overspannen van. En dan een psychiater! 

Over mijn euthanasiewens hebben we het nooit meer gehad. Hij zei dat ik moest verhuizen. Dat ik hier nooit meer een kans zou krijgen. Hoezo niet? Wat had IK dan misdaan?? Ik wil best verhuizen, maar ik wist dat ik van de ene ellende in de andere zou komen. En dat de dossiervervuiling mee zou verhuizen. Verhuizen had geen zin, zolang de misstanden in Drenthe niet opgelost werden. Maar het was duidelijk dat de geneesheren en dames van het hete hangijzer afwilde en het probeerde af te schuiven naar een volgende gemeente met ‘zorgplicht’. Ondertussen had ik al jaren geen zorg gezien. 

Het mag duidelijk zijn dat ik bij hem vertrokken ben. Dit kostte alleen maar energie. 

Chronologisch klopt mijn verhaal trouwens niet helemaal. Want voor ik bij deze psychiater kwam, was mijn dochter tijdens een consult door dokter A uitgehoord over haar verwekker, op een manier waaruit we de conclusie konden trekken dat ik nu ook nog beschuldigd werd van ouderverstoting. Terwijl die vent zelf geweigerd heeft het kind te erkennen. Omdat de psychopaat al jaren bezig was het zorgnetwerk tegen me op te stoken (wat ik ook langs paranormale weg gezien had) en steeds een voet tussen de deur probeerde te krijgen in mijn gezin, heb ik meermaals geprobeerd aangifte tegen hem te doen. Wat steeds geweigerd wordt door de politie. Toen al en nu nog steeds. Ik heb Arts hier op aangesproken. Hij reageerde alsof het om iets onschuldigs was gegaan. Geen transparantie, geen eerlijkheid. 

Op mijn verzoek om inzage in mijn dossier, kreeg ik als antwoord dat artsen dat niet hoeven te geven, als zij denken dat het voor de patiënt niet goed is!

Maar A had wel een oplossing voor mijn gluten- en lactosevrije dieet, dat van een uitkering wat kostbaar werd: de belastingdienst! Ik hoefde alleen maar even een formulier te downloaden en dat zou hij dan wel even invullen en ondertekenen. 

Onderweg naar mijn afspraak met de belastingdienst bleek dat hij niets had ingevuld. Alleen maar zijn naam en zijn stempel eronder had gezet. Hoe moest de belastingdienst nou weten wat ik voor dieetkosten had? Ik begreep totaal niets van de ingewikkelde namen op het briefje en kruiste aan wat het ongeveer moest zijn: lactose- en glutenvrij. Ik heb bij de belastingdienst alles uitgelegd en zij hebben er toen hun ding mee gedaan. 

Later, in de klachtenprocedure met deze dokterspraktijk, werd er ineens doorgevraagd op die dieetkosten en was men er nogal op gebrand dat mijn medisch dossier vernietigd zou worden. Zogenaamd om MIJ weer een nieuwe kans te geven, die ik nooit gekregen heb. Het duurde nog maanden voor ik de puzzelstukjes zelf bij elkaar vond. En dat die dieetkostenverklaring van dokter A daar een rol in heeft gespeeld.

Ik had deze dokter A, een uiterst vindingrijke man, helemaal aan het begin ook verteld van het vermoeden dat de fysiotherapeut had geopperd. En hij was toen gekomen met een polikliniek voor neurologie in Leeuwarden, waar op de website iets stond over onderzoek naar spasmofilie. Er werd voor mijn dochter een afspraak ingepland. Halverwege die afspraak bedacht ik mij dat ik eigenlijk toch ook wel graag onderzocht wilde worden. En dat het dan handiger was als we er samen tegelijkertijd terecht konden. Zodra ik ook een afspraak maakte, werd ik gebeld door A dat de neurologen uit Leeuwarden hadden laten weten dat wij niet welkom waren voor onderzoek, omdat er helemaal geen onderzoek gedaan werd naar spasmofilie. Ik zei: ‘Maar je hebt me zelf die website laten zien.’ Ja, legde hij uit, dat was een verouderde website die ze nog weg moesten halen. 

Ik hing verbaasd op. Ik voelde nattigheid en belde op met een andere naam. Als mevrouw de Boer. Ik weet nog precies waar ik zat toen ik dat gesprek voerde. Ik heb het secretariaat uitgevraagd: of spasmofilie bekend was? Of de neurologen hier onderzoek naar deden en of er behandeld werd? Ik kreeg op alle vragen ja. Ik kon terecht voor een afspraak. 

Ik had inmiddels al zoveel meegemaakt aan tegenwerking, dat niets me meer verbaasde. Ik dacht: okee, dan moeten we slimmer eten. Zorgen dat we meer van die stofjes binnen krijgen die spasmofielen missen. Met name calcium, magnesium en B12. Door ziekte had ik echter heel weinig energie voor het koken gehad. Ik besloot een dietiste te raadplegen voor voedingsadvies. De dietiste die verbonden was aan praktijk S. Herkende een D-tekort. Op haar aandringen is daar nog op getest. Mijn D was 21. Extreem laag. Ik zat toen bij dokter D, omdat ik die A waardeloos vond. Dokter D bood zijn excuus aan dat het niet eerder was gezien. Geen probleem. Konden zij ook niet weten, dat ik al jaren met de symptomen van een lage D rondliep. Maar, zei ik, als mijn D zo laag is, terwijl ik in de overgang zit, wil ik wel een botonderzoek. Ik had namelijk ook ontzettend zere botten. Dat werd geweigerd, zonder argumenten. Ik kreeg wel een hele hoge D-kuur die het herstel van de natuurartsen in 1 klap ongedaan maakte. Men weigerde dat te erkennen. We hadden nu een meningsverschil over 1) het botonderzoek en 2) de D-kuur. En dat meningsverschil was voor dokter Dam reden om mij in januari 2018 de praktijk weer uit te zetten.

Dit was de tweede keer dat ik een praktijk uit werd gezet omdat ik een andere mening had dan een arts. En het was dezelfde praktijk, de praktijk met dokter F. 

Ik ben gestopt met de D-kuur en overgegaan op een plantaardige vitamine D van het reformhuis in Steenwijk. Het herstel zette echter onvoldoende door en ik besloot dat ik nu echt een echte dokter nodig had, maar 1 buiten het reguliere circuit. Dus 1 die onbesmet zou zijn. Die vond ik in Lelystad. Een ontzettend goeie ayurvedische arts die opgeleid was voor arts, maar met natuurlijke medicijnen werkt. Bovendien aardig en zeer behulpzaam. In 5 minuten herkende hij lekke darmen. Een darmtest wees uit dat mijn zonuline niveau 10 keer hoger was dan TE hoog. 1246. 

‘Je moet gelijk opgenomen worden.’ Zei hij. Maar ik zat alweer in de volgende klachtenprocedure met de huisartsen en ik was nergens meer welkom. Dus opnemen kon niet en bovendien was ik het vertrouwen in de medische wereld inmiddels echt helemaal verloren. Ik vroeg hem mij te behandelen, geheel voor mijn eigen risico. Ik was immers toch al levensmoe. Dus wat maakte het nog uit? Ik ben heel langzaam maar zeker gaan herstellen. Tot het niveau waarop ik nu al een paar jaar blijf hangen. Het is niet optimaal, maar beter dan het was. 

Deze arts heeft nog een brief geschreven aan praktijk S. Dat er sprake was van lekke darmen, dat dit alle symptomen geeft die ik had. Ook de ‘psychische’. Het heeft niet mogen baten, de diagnose werd niet erkend. Ondanks dat het gewoon feitelijk meetbaar is, ondanks dat de behandeling aansloeg, ondanks dat het hele internet vol staat met informatie over leaky gut en het in Duitsland wel al erkend wordt. 

De huisartsen hadden er belang bij dat de beeldvorming over die lastige mevrouw Neuteboom in stand gehouden werd, zodat niemand kon twijfelen aan hun deskundigheid. En zo is het altijd gebleven, tot op de dag van vandaag. 

Men blijft mijn psychologiseren, men blijft mij in de GGZ-hoek kijken. Ik heb tot op heden geen huisarts. 

Ook het contact met de aardige dokter bleef niet. Nadat hij de experimentele vaccins goed begon te praten, heb ik afscheid van deze natuurarts genomen. 

Het gedoe met huisartsenpraktijk S in Meppel kreeg nog wel een lastig staartje. Want ondanks dat ik in januari de praktijk uit was gezet, hield men mij tegen mijn zin en mijn uitdrukkelijke wens in, ingeschreven. Dus: ik stond wel ingeschreven bij het S. Maar ik was niet welkom voor onderzoek of behandeling. Ik kon voor onderzoek ook niet naar een andere huisarts, OMDAT ik ingeschreven bleef staan bij S. Ik heb de emails waarin ik vroeg om uitschrijving en de bevestiging ervan bewaard. Evenals het briefje waarin staat dat ik niet meer welkom ben. 

Hoe raar is dat? Dat je een patient eruit schopt, ingeschreven houdt en weigert uit te schrijven? 

Dus ik kon alleen nog terecht op de spoedeisende praktijk bij het ziekenhuis, buiten de normale tijden. Dan legde ik daar de situatie uit, dat ik niet meer welkom was bij de huisarts. En dan keken zij in het systeem en zagen dat ik gewoon nog ingeschreven stond. Stond ik weer voor lul. Mijn vader opperde het idee om bij de nieuwe verzekeraar op te vragen bij welke huisarts ik ingeschreven stond en wie er voor mij geld betaald kreeg. Via de Friesland kwam ik erachter dan een arts in Giethoorn mij ingeschreven had en dat deze arts ook consulten declareerde, terwijl ik 1) helemaal niet op consult was geweest (behalve in Lelystad) en ik 2) nooit bij een huisarts in Giethoorn was geweest. Later bleek dat het het prive-adres was van dokter Arts, die mij op die manier stiekem ingeschreven hield. En voor mij geld bleef ontvangen van mijn verzekeraar, terwijl ik dus als patient helemaal niet meer welkom was. Ook zijn er consulten gedeclareerd in een periode dat ik daar allang niet meer als patient kwam. 

In de klachtenprocedure via de SKGE hebben dokter A en dokter D voor elkaar lopen liegen dat het gedrukt staat, gesteund door de SKGE, die weigerde om mijn klacht voor te laten komen bij de onafhankelijke klachtencommissie. Het enige wat ze hebben gedaan was mijn dossier vernietigen. Een idee dat zogenaamd van Zorgbelang afkwam, en zogenaamd bedoeld was om mij een nieuw begin te gunnen. Men bleef vasthouden aan de oude beeldvorming, zei men. En ik hoefde alleen nog op spoedeisende hulp te rekenen in geval van nood. 

Zelfs toen ik in oktober 2018 een knobbeltje voelde op een plek waar dat niet hoorde te zitten, ben ik alleen maar afgepoeierd tussen verschillende Meppelse huisartsenpraktijken. Waaronder de praktijk van een arts waar mijn dochter jarenlang kind aan huis was, omdat ze bevriend was met zijn dochter, die ook op het gymnasium zat. 

Al die jaren dat ik ziek was en overhoop lag met de lokale huisartsen, was er geen ondersteuning, ook niet thuis in het huishouden ofzo. Terwijl ik midden in de klachtenprocedures zat te overleven, was ik ook nog eens mikpunt van een aantal roddelende, stokende en pestende buren voor wie ik de sensatie van het dorp was. 

En dan vindt men het gek dat ik af en toe uit de bocht vloog op mijn blogjes. Omdat er niets anders dan een blog was. 

Ik ben sinds de covidcrisis gezondheidscongressen gaan volgen bij een Duitse gezondheidsacademie om zelf te gaan sturen in mijn gezondheid. In die congressen kwam ik erachter dat er ook sprake moest zijn van gebitsproblemen. Die gebitsproblemen houden verband met de darmen en de lever. Tijdens een afspraak bij de tandarts bleek dat ik 17 jaar had rondgelopen met een slecht uitgevoerde wortelkanaalbehandeling, waar dus een chronische ontsteking onder had gezeten. De wortelkanaalbehandeling moest overnieuw, terwijl ik eigenlijk wilde dat de kies eruit ging, omdat ik had geleerd dat dode kiezen een bron van infectie zijn. De tandarts wilde er niets van horen. 666 euro later had ik nog steeds pijnklachten en ben naar een biologische tandarts gegaan om de kies alsnog te laten trekken. 

Het bizarre is dat 17 jaar geleden een tandarts een fout maakt, dat ik er voor bloedt met een slechte gezondheid en vervolgens ook nog voor de kosten op draai. Gelukkig was de eerste rekening van 666 euro overgenomen door een fonds. Maar dan nog. Het blijft raar dat artsen niet aansprakelijk zijn als ze fouten maken. Terwijl ik 17 jaar geleden gezegd heb dat ik pijnklachten hield. Die werden weggewoven. Terwijl dit soort ontstekingen grote gevolgen hebben voor je immuunsysteem. 

Ik heb ook de amalgaamvullingen laten vervangen. Wat de gewone tandarts ook niet wilde doen, terwijl die dingen zwaar giftig zijn. 1 kies is hierna helaas gevoelig gebleven. Dus daar moet nog eens naar gekeken worden. Maar de situatie in mijn gebit is zo sterk verbeterd, dat ik voor het eerst bijna geen tandsteen had. EN mijn chronisch ontstoken lippen zijn niet meer steeds kapot en pijnlijk. 

Verder werk ik met genezing langs geestelijke weg, volgens de leer van Bruno Groning en met behulp van Braco. Dat vraagt om overgave en vertrouwen. Niet mijn twee sterkste kanten, maar ik heb geen andere optie en ondertussen voelt die weg veiliger en liefdevoller dan de wereldse weg van sjaggeraars die zich arts noemen. 

Het leven is eindig. Daar zullen we allemaal vrede mee moeten vinden. Niet de lengte van je leven is belangrijk. Maar de kwaliteit ervan. Het is voor mij waardevol te ontdekken dat ik al die jaren niet gek was, maar dat mijn lichaam moeite heeft om bepaalde stofjes op te nemen, dat het moeilijk ontgift, dat de gezondheidsproblemen zijn te herleiden tot een slechte darmwerking en dat ik daarin kan sturen met voeding en supplementen. De levenseindewens is weg. De levensblijheid nog niet echt terug. Maar ik heb bewezen dat de artsen ongelijk hadden en dat ik gelijk had. Gelijk hebben en gelijk krijgen zijn twee verschillende dingen. Maar ik vertel het in ieder geval nog na. En dat is dus ook wat ik blijf doen. Ook al komt de gerechtigheid misschien pas na dit leven. 

De beruchte dokter F schijnt les te geven aan aankomende huisartsen op de universiteit van Groningen. Heel bijzonder.....