Over mij:

Ik word door de Drentse instanties steeds weggezet als gek en als iemand die dom is, ongeletterd, onontwikkeld. Niet goed bij haar hoofd. Iemand die niets wil, niets kan, nergens moeite voor wil doen. Die niks afmaakt, die geen verantwoordelijkheid wil nemen, die niet kan reflecteren op zichzelf. 

Ze hebben nooit interesse getoond in wie ik ben en wat mij dreef. Waar mijn interesses liggen, mijn passie. Wat me drijft. Ik sta ze na 12 jaar nog steeds dingen uit te leggen die ik al 100 keer heb uitgelegd en waar ik 8 boeken over heb geschreven. Zo goed luisteren ze! En als ik dan geïrriteerd raak, heb IK het gedaan. Niet zij. Zij zijn per definitie onschendbaar en onschuldig. 

Ze roepen dat alles bij mij draait om geld. Gratis geld! Maar ik ben altijd een idealist geweest die geen donder gaf om geld of om status. Ik heb zelfs een tijd geprobeerd om te leven zonder geld en goed. Omdat ik vond dat geld deze wereld kapot maakte. 

Waar halen mensen in godsnaam de arrogantie vandaan om zo over iemand te oordelen die ze niet kennen? Hoe komen ze erbij? Ze hebben nooit met me gepraat. Echt gepraat. Vanuit interesse, ipv oordeel. Mijn boeken lezen ze ook niet. Dus waar haal je dat dan vandaan, met je HBO en je doctorandus? 

Ik ben een oud-vredesactivist. Dat activisme is ingegeven door jeugdtrauma. Daar gaan mijn boeken over, waar niemand in was geïnteresseerd! Het trauma wakkerde al heel jong mijn rechtvaardigheidsgevoel aan. Ik ben jaren actief geweest in de vredesbeweging. Rotterdams- en Haags vredesplatform. Woensdrecht. Ik heb even in de Rotterdamse kraakbeweging gezeten. Daarna ben ik terug naar school gegaan en mijn eigen leven op gaan bouwen. 

Ik heb een diploma voor leidster kinderopvang. Althans, die had ik. Ik heb zoveel ellende met kinderen meegemaakt sinds ik in drenthe ben komen wonen (kinderen die volwassenen pesten ipv omgekeerd, wat ik al tamelijk ongelooflijk vind) dat ik nooit meer iets met of voor kinderen zou willen doen. Maar ik heb in Rotterdam als vrijwilliger veel met kinderen gewerkt: kindervakantiespelen, kindertelefoon en kinderopvang. Daarna nog creatieve cursussen ontwikkeld voor kinderen en die in Rotterdamse buurthuizen gegeven: Een cursus sterrenkunde en een griezelclub. Beide waren heel succesvol. 

Ik heb een MBO diploma voor sociale dienstverlening. Mijn stage liep ik bij de kindertelefoon en een wijkveiligheidspost. Heel even meegelopen in een daklozenopvang voor jongeren. Hevig teleurgesteld over het soort mensen dat werkzaam is in de hulpverlening en de enorme egotripperij die vaak ten koste gaat van cliënten, besloot ik niet door te leren voor maatschappelijk werk. 

Ik ben na mijn Mbo vrij snel als uitzendkracht aan het werk gegaan en klom al snel op van datatypiste tot behandelaar bij het ministerie van VROM. Dat was vlak voor de dramatische verhuizing naar Drenthe, dat het einde was van mijn leven. Ik had mezelf beter gelijk op kunnen hangen. 

In mijn Rotterdamtijd volgde ik lessen aan de SKVR. Dans, maar vooral schrijven: Korte verhalen 1, 2 en 3. Prentenboek schrijven, kinderverhalen schrijven, column schrijven. In het weekends was ik te vinden op zondichtmiddagen waar ook altijd een open podium was. Ik heb kort na mijn verhuizing naar Drenthe columns geschreven voor radio Schiedam en RTV Drenthe. Maar bij RTV Drenthe vonden ze me al snel te kritisch. Ik had iets geschreven over de woningnood, waar ik zelf met mijn pasgeboren baby onder leed, en kon gelijk vertrekken. Als je niet van piratenzendermuziek houdt en geen Drents proat dan moet je hier eigenlijk gewoon niet zijn. 

Ik heb in Drenthe het straattheater weer opgepakt, waar ik als vredesactivist ook al mee bezig was geweest. Won zelfs een paar prijzen op straattheaterfestivals. Via een act als waarzegster kwam ik uit op de handanalyse. Daar had ik altijd al belangstelling voor gehad, maar het bleek me zo goed af te gaan, dat ik een opleiding besloot te volgen voor vedische handanalyse en transpersoonlijke therapie aan de academie antropodynamica. Ik heb die opleiding na drie jaar moeten afbreken, omdat ik een alleenstaande moeder werd. 

Ondanks ernstig mishandeld en misbruikt te zijn door de 'v' (verwekker, kan dat andere woord niet uitspreken), ondanks de gezondheidsproblemen, heb ik geprobeerd om door te starten in Drenthe. Omdat er in Rotterdam ook niks meer was om op terug te vallen. Ik ben gelijk bezig gegaan met een toekomstplan maken, waarbij werk centraal stond. Omdat ik mijn dochter niet op wilde voeden vanuit een uitkering. Er was een tekort aan leraren Duits en ik wilde wel het onderwijs in. Ik was al Duits aan het leren. En werd ook aangenomen op een post-HBO waarmee ik vervroegd voor de klas had kunnen komen, maar de sociale dienst van Meppel werkte het hele plan tegen en met het ontnemen van mijn laatste strohalm en toekomstperspectief stortte ik in. 

Ik had er inmiddels jaren van tegenwerking, hulpeloosheid en geweld opzitten. Want wat ik nu in Havelte meemaak, dat heb ik ook in Hoogeveen en in Meppel al meegemaakt. In Hoogeveen was het zo mogelijk nog erger dan hier. Met vernieling, brandstichting en doodsbedreigingen. Steeds zijn het dezelfde groepen mensen: locals, autochtonen. Rechtse mensen die een hekel hebben aan 'uitkeringstrekkers' en westerlingen. Hun kinderen en jongeren. Vaak verbonden aan voetbal. 

Ik had inmiddels de symptomen van PTSS. Hulp werd toen al geweigerd. Ik moest werken! Maar ik kon steeds minder. Ik belandde in een depressie en probeerde me daar uit te schrijven. Zo ontstond mijn eerste boekje: prinses minima. De fysiotherapeut stuurde me voor de rugklachten naar een sportschool. Daar was kinderopvang, dus ik kon daardoor eindelijk ook weer eens wat buitenshuis doen. Maar ook dat werd me al snel kwalijk genomen: dat ik ging sporten ipv werken. 

Ik werkte in die tijd mee aan onderzoeken van de FNV-vrouwenbond, de steungroep vrouwen in de bijstand. Ik had daar graag als vrijwilliger actief willen zijn, maar ook dat mocht niet. Omdat ik in de kaartenbak zat van de FNV vrouwenbond voor het te woord staan van de media over bijstandsproblematiek, had ik vrij vaak contact met journalisten. Ook dat werd me in het drentse kwalijk genomen en de sociale dienst legde een archief aan van krantenknipsels waarmee anderen tegen me werden opgestookt. Ik mocht als uitkeringstrekker geen kritiek hebben. Het was al erg genoeg dat ik mijn handje ophield. 

Door die contacten met de media, kreeg mijn boekje al snel media-aandacht. Meer dan ik ooit had verwacht. Ik zal al snel in alle grote studio's, reed met mijn dochter naar Hilversum voor radio-interviews, werkte mee aan een televisieprogramma en zat thuis aan tafel met journalisten van oa de Telegraaf. En de Telegraaf, geloof het of niet, schreef ooit het meest respectvolle stuk over ons. En drukte een mooie foto van ons af op de voorpagina, samen met prinses Maxima. Op zaterdagmorgen, ik herinner het me nog goed, lag die krant overal in de winkels. Ik haalde met mijn dochter boodschappen, zoals altijd met onze bontgekleurde bolderkar. Overal stond mijn foto op de voorpagina. En iedereen zweeg. Niet 1 iemand is naar me toe gekomen die dag, om te zeggen: Hee, Sabien! Je staat in de krant! Op de voorpagina! Wat een leuke foto van jou! En je dochter....wat een leuk stukje!

Niemand!

Daarna ging het los. Een hetze waarvoor ik in 2008 met spijt in mijn hart mijn dochtertje van school plukte om te vluchten naar een andere provincie. In de hoop de rust en de hulp te krijgen die we nodig hadden. 

Er kwam wederom niets.

Ondertussen werd ik steeds zieker. De sociale dienst bleef eisen stellen. Ik heb ondanks ziekte in 2009 nog wel de yogadocentenopleiding af weten te maken. Ik was al een TM-er. Dus ik was nu best wel allround opgeleid op het gebied van spirituele hulpverlening met mijn reikigraden, een certificaat voor handanalyse, ingewijd in TM en een diploma voor yogadocent. In Harlingen heb ik nog (ook op eigen kosten, bijna alles heb ik op eigen kosten ontwikkeld) certificaten gehaald voor stoelmassage. Maar ik was zo belasterd en besmeurd door de treiternetwerken van Meppel (waarvan een deel in dit dorp terugkeert) dat werken als therapeut niet meer mogelijk was. Mijn dochter werd depressief. Haar blije, uitbundige lach verdween van haar gezichtje en maakte plaats voor een zorgelijke en verdrietige blik. Ze had heimwee en werd gepest op school. Voor haar heb ik wel hulp kunnen vinden. Maar met de traumatische ervaringen werd niets gedaan en de vrouw werkte ook helemaal niet met mij als moeder samen. Als ik ergens haar hulp bij vroeg, kwam er ook niks. 

We waren stikeenzaam in Friesland en dat werd gezien door vrienden in Duitsland. "We zien jullie elk jaar alleen maar achteruit gaan. Waarom kom je niet naar Duitsland? Dan kun je met ons mee naar de middeleeuwse markten. Dan zijn er weer mensen om jullie heen."

Dat plan werd uitgewerkt. En sneller dan verwacht diende de emigratie zich aan. Er was werk voor me gevonden. Scholing met baangarantie. Als kasteelgids voor de SSG-Baden Wurttemberg. Er zou ook een huis zijn. Maar dat bleek dus niet het geval. De rest staat beschreven op de pagina met de bewijsstukken van oplichting. Ik heb in 2011 3 staatsdiploma's voor de kastelen heidelberg, Schwetzingen en Mannheim gehaald en gewerkt als gids. 

Ik heb de afgelopen 20 jaar meerdere boeken en boekjes geschreven over armoede, bijstand, huiselijk geweld en hulpverlening. Vanuit mijn ervaringsdeskundigheid, mijn opleiding als hulpverlener en mijn spirituele achtergrond. Ik heb nooit een euro gezien, van die boeken. Ik ben na mijn prille prinses-minima-succesje en het prachtige artikel in de Telegraaf alleen nog maar gecensureerd en onzichtbaar gemaakt. Wie er verdient aan mijn boeken weet ik niet. Veel van de thema's waar ik al 20 jaar mee bezig was, zijn door anderen overgenomen. Er worden heel vaak teksten van mij gekopieerd door anderen, zonder bronvermelding. Heb er zelfs wel eens iemand op aangesproken. Dan blijft het stil. Ik heb zelf altijd aan bronvermelding gedaan. Want wij leren allemaal van elkaar. Ik ben dankbaar voor de mensen waarvan ik heb geleerd. Mensen hebben ook van mij geleerd. Maar ik heb er nooit de erkenning voor gekregen.

Ik heb jarenlang met raad en daad (soms met geld of met spullen) klaar gestaan voor lotgenoten. Maar als je zelf niet meer kunt en hulp nodig hebt, is er niemand. 

Het heden:

Sinds 2018 ben ik oprichtster en voorzitster van de stichting voor partYcipatiekunst. Ook daar word ik in tegengewerkt. Door de gebroken nachten ben ik fysiek zo achteruit gegaan, dat ik geen yoga meer kan doen. Ik was weer aan het tekenen. Maar ook dat lukt niet meer.  

Ik heb me de afgelopen jaren, terwijl ik zat te overleven in het grootste isolement ooit, verdiept in  in kunstgeschiedenis. Heb cursussen interieurstyling, kunstgeschiedenis en design gevolgd. Momenteel ligt dat verder stil. In het weekend bezoek ik, als mijn gezondheid het toelaat, musea. Om opgeladen te blijven terwijl mijn leven voorbij gaat in de hel. 

Ik ben sinds mijn verhuizing naar Drenthe meerdere keren verhuisd voor pesten, intimidatie, groepsstalking en vooral gendergerelateerd geweld.