Brief over uiterst merkwaardige politie-inval

Dag,

Op zaterdag 13 januari besloot u, gemeente Westerveld, samen met de politiechef van bureau Meppel, dat de politie met geweld mijn huis binnen moest vallen. Gelukkig was ik niet thuis. 

Toen ik thuis kwam die avond, van een dagje winkelen met een vriendin, ontdekte ik pas wat er gebeurd was. De politie had een briefje op de deur gehangen bij wijze van groet of afzender. In het briefje stond de mededeling dat ik de sleutels van het nieuwe slot op kon halen op het bureau van Meppel. Gelukkig had hometeam een sleutel in de brievenbus achtergelaten van het nieuwe slot, anders had ik niet eens mijn huis in gekund. Het was ‘s avonds vrij laat. Zoals u weet heb ik geen auto. En rijdt de bus maar 1x per uur.

Nog diezelfde avond, nadat ik mijn bevindingen op linkedin had gedeeld, dat u blijkbaar erg goed volgt en beter leest dan mijn emails aan u, stonden er 2 agenten voor de deur om uit te leggen waar ik deze inval aan had te danken: de agent die blijkbaar de leiding had, had geprobeerd mij te bellen of was aan de deur geweest, maar ik had niet open gedaan of opgenomen. En de gemeente westerveld, legde hij uit, was ZO bezorgd, dat zij en de politiechef het bevel afgegeven hadden om bij mij de deur in te breken. Want: ik moest gered worden. De agent zelf had er een ander gevoel bij gehad. Maar hij moest doen wat hem opgedragen werd. Duidelijk. 

Ik heb een aantal vragen en aanmerkingen over het hele geval, die ik hier graag bij u neer wil leggen. 

1) Als u zo bezorgd bent over mij en meent dat ik gered moet worden, waarom weigert u dan al 12 jaar hulpvragen, reageerde de afgelopen 2 maanden niemand op mijn emails, worden hulpverleners en zorgverleners tegen mij opgezet zodat ik geisoleerd ben van hulp en zorg en weigert ook het maatschappelijk werk hulpvragen te beantwoorden?

2) Ik had die dag mijn mobiel bij me. Ik heb dat nummer enkele dagen ervoor achter gelaten bij de politie voor een terugbelverzoek mbt een aangifte die men weigerde op te nemen. Waarom ben ik niet eerst gebeld?

3) Ik ben die ochtend om half 12 met mijn boodschappenwagentje naar de bushalte gelopen. Het hele dorp door. Iedereen houdt elke stap die ik zet in de gaten. Ik ben onderweg naar de bushalte en bij de bushalte door meerdere intriganten gezien (en nagestaard). Ik zag er niet uit alsof ik me op wilde hangen aan mijn boodschappenwagentje. 

4) Ik neem aan dat de aanleiding mijn scheldtirade die ochtend was. Maar eigenlijk weet ik dat niet eens zeker, want niemand heeft het me uitgelegd. Ik was die nacht weer (het was de achtste week geloof ik) op een zeer gewelddadige manier in mijn slaap gestoord. Ik was uitgeput en wanhopig. Ook omdat niemand mij serieus neemt. Hoe slecht schelden ook mag zijn, schelden en wanhopige razernij kan geen reden zijn om zomaar bij iemand met geweld in huis te vallen. Er zijn bij mijn weten altijd nog tussenstappen voor je overgaat tot geweld. En ook snap ik niet waarom er VIJF agenten nodig waren om een deur open te breken die uberhaupt niet veel voorstelt. Want hij is 2 keer ingetrapt door kwaadaardige buren zonder breekijzer. Maar dat terzijde.

5) Als u zo goed mijn linkedin-pagina volgt, heeft u de afgelopen maanden kunnen lezen waar ik last van heb. Ook kon u lezen dat ik herhaaldelijk schreef NIET suicidaal te zijn. Als er met mij wat gebeurt, zal het never nooit suicide zijn. En gaat er onderzoek komen naar de daders.

Waarom kiest u er dan toch voor om vijf man uit te laten rukken om mijn deur met geweld te forceren en denkt u dat deze actie mijn positie in dit treiterdorp verbetert?

6) Als u zo goed mijn artikelen en berichten leest, waarom leest u dan niet mijn emails en waarom gaat u niet gewoon met mij in gesprek over datgene waar ik een probleem mee heb? U luistert niet naar wat ik zeg. Maar u leest wel alles wat ik schrijf. U stookt iedereen tegen me op die ik om hulp vraag. Maar als ik na al die jaren 1 keer mijn geduld verlies en eindelijk een keer begin te schelden, dan bent u ineens bezorgd?

7) Als u zo bezorgd bent, waarom kon de afgelopen 2 weken dan niemand vragen hoe het met me ging? Of ik misschien iets nodig had? Ik ben hierna volledig aan mijn lot overgelaten met een deur die onveilig is, terwijl ik me al zo onveilig in dit huis en in dit dorp voel.

8) Opnieuw is er eenzijdig een zwaar gekleurd en door u verzonnen verhaal in het politiesysteem gezet, zodat ik nu nog meer beeldvorming tegen me heb. Het stempel dat ik al 12 jaar probeer aan te vechten nog groter geworden is. Ik nooit meer ergens anders een kans krijg op een onbevangen behandeling. Als ik met de politie bel, word ik op een betuttelende, belerende, neerbuigende manier aangesproken. Als iemand die verdacht is, iemand die het niet op een rij heeft, iemand die dingen verzint. U ensceneert zelf de drama’s en creeert met uw beeldvorming al 12 jaar alleen maar een selffullfilling prophecy omdat ik alleen maar in de verdediging gedrukt wordt. U maakt van mij een mikpunt en als er dan conflicten ontstaan hierdoor, heb IK het gedaan!

Ik ga hier niet mee akkoord. Ik ben nog nooit door een door mij geconsulteerde specialist op het gebied van geestelijke gezondheidszorg gediagnosticeerd met iets anders dan depressie en chronische stress. Ik ben een zwaar beschadigd mens dat bijna een halve eeuw geweld, stalking en pesten achter haar kiezen heeft. Ik heb om hulp gevraagd. Maar die hulp komt niet of de hulpverlener wordt door u tegen mij opgezet met rare verhalen waarover u weigert transparant te zijn. En vervolgens doet u alsof IK een zorgweigeraar bent.

Uw manipulatieve spelletjes om uw eigen fouten in de doofpot te houden, samen met die handlanger van bureau Meppel, werken niet meer. Ondanks dat u ervoor heeft gezorgd dat elke klachtenprocedure werd gesaboteerd, ondanks dat u de nationale ombudsman tegen me heeft opgezet en ervoor heeft gezorgd dat geen enkele advocaat mijn belangen wil behartigen. U heeft overal de systemen vol met lasterlijke informatie over mij gezet, zodat er nergens meer een deur open gaat. Een ander had allang zelfmoord gepleegd. Maar ik sta nog. En hoe harder u tegen mij vecht, hoe strijdbaarder ik word. Hoe kapot ik geestelijk en lichamelijk ook ben. 

U wilt mij nu via Woonconcept afschuiven naar de volgende drentse flutgemeente, met hun recalcitrante boer en burgeraanhang. Want dan bent u van de hete aardappel af. Met alle beschuldigingen over mij als ‘verwarde burger’ bent u verplicht om het sociaal domein van de volgende gemeente op de hoogte te brengen. Het stempel zal eerder aankomen dan ikzelf. En de hele ellende begint van voren af aan. En als het dan weer misgaat, dan heb IK het gedaan. Want ik ben ‘gek’.

Ik ben niet zo gek als u denkt. U gaat deze situatie oplossen zoals dat hoort. Ik blijf dapper overeind staan, hoe hard u ook blaast. Al wordt het mijn dood. U mag deze brief behandelen als een klacht, maar ik weet inmiddels hoe u met klachten omgaat. Dus bespaar u (en mij) de moeite van een fake-behandeling! Wat ik wel eis is dat deze brief opgenomen wordt in mijn dossier bij het sociaal wijkteam dat al jaren alleen maar klachten over mij verzamelt maar niet klachten van mij serieus neemt. Ook wil ik dat deze brief opgenomen wordt in het dossier over mij bij de politie. Ik EIS het! 

Ik wil ook dat deze brief in het dossier opgenomen wordt van de GGD. 

Zoals de nationale ombudsman zegt: Het is tijd voor de burger. 

En om te spreken met het instituut voor publieke waarden: kan niet, bestaat niet!

Met minder vriendelijke groet,

S. Neuteboom