Met deze heb ik het meeste moeite. Dat je kapot gemaakt wordt door stalkers en intriganten en het hele plattelandspatriarchaat van ZW-Drenthe is nog tot daar aan toe. Maar als je je verlaat op iemand die zich jaren voordoet als een vriend, wiens adviezen je opvolgt en die je vervolgens in de dikke shit laat zitten.....onvergeeflijk. Er is nooit antwoord gekomen. Niet op de eerste email, met vraag om gesprek. En niet op de tweede. En dat maakt NOG woedender dan ik al was. Ik had er lange tijd geen ruimte voor omdat ik zo aan het overleven was. Tot ik die man vorig jaar ineens bij toeval tegen kwam. Toen kwam alles omhoog.
Weet je, van psychopaten verwacht ik niet anders dan slecht behandeld te worden. Ik word er niet warmer of kouder meer van, wat ik ook op me af krijg voor shit. Maar dit soort mensen...die je toelaat in je hart, die zijn het ergst.
Een gewezen politie-agent, die ik ook in die functie leerde kennen, in mijn prinses-minima-tijd. Zijn getuigenverklaring (waarin hij schrijft dat we elkaar sinds 2010 kenden, maar toen woonde ik in Harlingen, dus dat klopt niet) staat op de blog met bewijsstukken van oplichting enzo.
*****
Misschien heb je het heel erg druk. Maar het moet nu van mijn hart. Ik neem dit geen nacht meer mee naar bed:
Ik heb een probleem met jouw collega's (bureau Meppel). Een groot probleem, H.
En ik ga dit met je bespreken, of je nou wilt of niet. Want je komt hier niet mee weg zonder dat ik mij hier over uitspreek.
Elf jaar geleden hebben wij overlegd over mijn terugkeer naar Nederland. Het leek jou voor Roos het beste om terug te komen naar Meppel.
Ik heb voorzien dat dan de hele hetze waarvoor ik in 2008 naar Harlingen ben verhuisd, opnieuw zou beginnen. Je beloofde toen dat jij er zou zijn.
Ik ben nu 11 jaar lang helemaal kapot gebeukt door de gemeenschap waar jij deel van bent. Je woont 1 dorp verderop. En je was er niet, al die jaren dat ik in mijn eentje hier aan het overleven was. Ziek. Zonder hulp. Zonder zorg. Mikpunt in een toxisch dorp. Mikpunt van een systeem, waar je zelf in werkt.
Je was er niet.
Je was er niet toen ik in 2012 tussen wal en schip raakte, omdat niemand ons op wilde vangen. Je was er niet toen ik vals beschuldigd werd door de Wonne. Nadat ik als moeder helemaal kapot gemaakt ben in een jeugdzorgrapport, heb je je er vanaf gemaakt met een lullig briefje, waar nooit iemand kennis van heeft willen nemen. En je liet me hier zitten, met de hele dorpsmeute. Terwijl ondertussen Ilonka alweer via Facebook in het dorpsnetwerk was gekropen en aanpapte met de moeders van kinderen uit de klas van Roos.
Ik heb hier nooit een kans gehad. Er is een heel zwaar stigma gezet, waar nooit iemand transparant over is geweest. Ik heb me 11 jaar gevoeld als een verdachte. Zo werd ik iig behandeld. Maar ik heb geen idee verdacht waarvan en heb me nooit kunnen verdedigen.
Klachtenprocedures zijn allemaal gesaboteerd. Ik zou een 'klachtenstoornis' hebben. Advocaten en ombudsfiguren, belangengroepen....alles en iedereen werd tegen me opgezet. Elke hulpvraag tegengewerkt of genegeerd.
Toen bleek hoe ziek ik was, was er weer niemand. Ik ben namelijk om onduidelijke redenen niet welkom bij huisartsen. Ik overleef met een auto-immuunachtige aandoening zonder huisarts, door af en toe wat coaching te vragen bij natuurartsen. Maar had eigenlijk al dood moeten zijn.
Jij was er niet.
Je ging weg bij de politie zei je. En je telefoonnummer werkte niet meer. Ik kon niet meer bellen.
Ik heb het allemaal geaccepteerd. Jouw keuze. Je bent een vrij mens. Ik was zo dom om je advies op te volgen en terug te komen naar dit vervloekte oord.
Ik vertrouwde jou. Er was verder niemand om te vertrouwen.
Die remigratie en hoe dat is gelopen, heeft me niet alleen mijn laatste beetje gezondheid gekost. Maar ook de relatie met mijn dochter, die leed onder de jarenlange sociale druk. We zijn pas sinds kort weer iets naar elkaar toe aan het groeien. Kind zit vol met weggedrukt trauma. En kampt inmiddels met dezelfde vreemde symptomen als ik.
Ik heb nooit meer de kans gekregen om iets op te bouwen. Om het verleden te verwerken. Er was geen enkele aandacht of belangstelling voor de dingen die ik wel deed of wel kon. Ik ben gewoon 11 jaar aan mijn lot overgelaten. 11 jaar lastig gevallen, geprovoceerd, jarenlang uit mijn slaap gehouden.
Meldingen van pesten of overlast worden niet serieus genomen. Niet door het wijkteam, niet door woonconcept en niet door jouw collega's. Maar als de pesters mij verdacht maken bij de instanties, wordt alles nauwkeurig vastgelegd.
Ik ben afgelopen zomer zelfs geintimideerd met behoorlijk bedreigende brieven van handhaving, een wijkagent en zelfs de burgemeester. Ben me wezenloos geschrokken. Niemand wilde me vertellen wat de reden was.
Je collega's hebben al 11 jaar de pik op me. Ik heb twee keer geprobeerd hierover klachten in te dienen. Zowel bij de politie zelf als bij de nationale ombudsman. Het wordt gewoon niet behandeld of niet serieus genomen.
Ik heb mezelf vaak dood gewenst. Ik had liever de kogel gehad dan dit. Er is 11 jaar van mijn leven weg. Net alsof ik in een gevangenis zit. Maar dan een open. Vogelvrij verklaard. Rechteloos. Met alleen maar minachting, vernedering en achterklap.
Je betekende voor mij veel. Ik vertrouwde je blind. Je hebt me, toen het te lastig en te ingewikkeld werd, gewoon laten stikken met dat kind.
Ik hoop dat je het er als vertrouwenspersoon van een voetbalclub beter vanaf brengt.
Reacties
Een reactie posten