Trauma is geen stok waarmee je mondige burgers kunt slaan!

Er is iets aan het veranderen in de beeldvorming over slachtoffers van jeugdtrauma, zie ik op linkedin. En het is niet positief. Slachtoffers worden wetenschappelijk onderbouwd ineens tot potentiële daders gerekend, alleen maar OMDAT ze slachtoffer zijn. Terwijl de daders nog steeds van alle kanten worden beschermd. Dat is een vorm van victimblaming en discriminatie! Ik dacht dat victimblaming een gepasseerd station was. Maar nu zijn we ineens verdachten, terwijl de daders onschuldig zijn, zolang het tegendeel niet bewezen is! ZIEK!

Ik ben al bijna 40 jaar met het onderwerp jeugdtrauma bezig, omdat ik zocht naar heling van mijn eigen wonden. Ik heb verschillende opleidingen gevolgd om te leren omgaan met trauma en ik schreef er een paar boeken over. Ik ben ook oprichtster van een stichting die tot doel heeft het empoweren van slachtoffers van geweld dmv kunst. Als ik zie wat er nu gebeurt in zorg en welzijn, kan ik dat niet empowerend noemen! Ik zie verschillende mensen, ervaringsdeskundigen die deel uitmaken van het systeem, berichten delen die verschrikkelijk negatief en stigmatiserend zijn, waardoor het bepaald niet lonend is om openhartig te schrijven over je jeugdervaringen. In tegendeel: het wordt afgestraft met een ernstig psychiatrisch labeltje, nog voor een psychiater je heeft gezien. Alsof jeugdtrauma gelijk staat aan schizofrenie. Ook het vooroordeel uit de jaren 50 van de vorige eeuw dat alle slachtoffers daders worden, is weer met succes van stal gehaald. Men is blijkbaar niet in staat om te zien dat slachtoffers hiermee gecriminaliseerd en verdacht gemaakt worden nog voor ze wat gedaan hebben. Maar de daders...de daders worden beschermd. 

Als je slachtoffers niet de erkenning en de steun biedt die ze nodig hebben om te herstellen,

creëer je zelf nieuwe daders! 

Ik las op linkedin een bijdrage met een schematische weergave waarin in kolommen stond waar slachtoffers van jeugdtrauma aan te herkennen zouden zijn. Er stond in beschreven hoe hun cognitieve ontwikkeling is, hoe hun gedrag zich ontwikkelt, hoe ze zich emotioneel ontwikkelen en hun lichamelijke aandoeningen. Het was alleen maar negatief. Het was heel erg extreem. Alsof iedereen met jeugdtrauma dom is, aan de drank en drugs, eetstoornissen ontwikkelt, labiel is, oversext, geen doorzettingsvermogen heeft, geen copingstrategieen kan ontwikkelen. 

HOE HEBBEN WIJ DAN IN GODSNAAM AL DAT GEWELD EN MISBRUIK IN ONZE JEUGD KUNNEN OVERLEVEN? 

En dan te bedenken dat veel van die slachtoffers later in zorg en welzijn gaan werken! De 'verwonde healer'. Vroeger was al bekend dat ze allemaal te vinden waren op de faculteit voor psychologie, zoekend naar balsem voor de eigen pijn. Betekent dat dan dat alle psychologen ook dom zijn, onbeheersbaar, agressief, mogelijk schizofreen? (het zou wel mijn ervaringen met enkele psychologen verklaren!) 

Het ongenuanceerde beeld dat geschetst wordt, stigmatiseert slachtoffers van jeugdtrauma. Het is net alsof wij op geen enkel vlak iets kunnen! In plaats van dat we onder bepaalde omstandigheden tegen beperkingen aanlopen. Ik heb in therapie gezeten met mensen die nog ergere dingen meegemaakt hadden dan ik. JUIST die mensen hebben allerlei creatieve copingmechanismen ontwikkeld om te kunnen overleven. Daarom noemen ze ons survivors! Bovendien hadden ze meer inlevingsvermogen dan de mensen die ik heb ontmoet die zichzelf zo 'normaal' vinden!

Weet je wat abnormaal gedrag is? Weten dat iemand beschadigd is en het moeilijk heeft en dan opzettelijk iemands trauma 's herhalen. Om te kijken hoe iemand daarop reageert. Omdat je op haar blog of in haar boek hebt gelezen wat ze heeft meegemaakt. DAT is pas gestoord gedrag!

Ik heb nooit een eetstoornis ontwikkeld, ik ben nooit verslaafd geweest, ik ben vrij verlegen en onzeker in het aangaan van relaties en heb eerder te weinig dan teveel seks gehad. Hoewel ik wel constant aangezien word (ook bij overheden) voor iemand die er vast pap van lust. Het zegt meer over hen dan over mij, dat ze zo naar mij kijken. Dat ik beschadigd ben, betekent niet dat ik een hoer ben!

Mijn dochter heeft ook samen met mij in bedreigende situaties gezeten. Is mijn dochter dom? Maakt zij de indruk het leven niet aan te kunnen of verslaafd te zijn? Ze werkt, ze studeert, ze is multi-getalenteerd, ze heeft mooie mensen om haar heen. Is bepaald geen kneusje. Ik was ook nooit een kneusje, tot ik zo behandeld werd door de gemeenten Meppel en Westerveld, door de politie, sociale diensten enz. 

Ik ben handanalist. Ik heb (toen ik dat nog praktiseerde, dus voor ik kapot gemaakt werd) altijd door de trauma's heen naar de talenten en mooie eigenschappen van mensen gekeken en mensen daarin bekrachtigd. Daar zit de heling. Daar zit het geluk. Maar sinds ik neergesabeld ben in rapportages is er niemand die MIJN expertise nog vraagt! En nooit kijkt iemand naar waar MIJN mooie kanten zitten. Er is alleen maar aandacht voor de negativiteit. Waar ze me zelf steeds induwen!!

Ik heb de indruk dat cliënten in de ggz alleen maar leren zich te identificeren met pijn, met dat wat soms, onder bepaalde omstandigheden, niet goed gaat. In plaats van te kijken naar waar de heelheid altijd al zat! Ik distantieer mij volledig van het omlaag trappen en kleineren van slachtoffers. Ik ben meer dan mijn trauma! Een diagnose is alleen voor de mensen die opgeleid zijn om jou ervan af te helpen. Niet voor leken en laagopgeleide ambtenaren bij een gemeente om mondige cliënten of buren mee neer te slaan. 

Het constant psychologiseren van slachtoffers leidt in de eerste lijnszorg ertoe dat je lichamelijke klachten niet meer serieus genomen worden. Het was bijna mijn dood. Dit moet echt stoppen! 

ALLE mensen worden wel eens verschrikkelijk boos en doen of zeggen dan dingen die je beter niet kunt doen of zeggen. Maar op de slachtoffers van jeugdtrauma zal voortaan extra worden gelet. Hun leven, hun handelen, hun woorden zullen allemaal onder een vergrootglas en op weegschaaltjes gelegd worden! Maar dat ik ben geslagen, betekent niet dat ik nog een keer geslagen wens te worden. Door lotgenoten of/en vakgenoten! 

Als je wilt dat mensen niet gewelddadig (wanhopig!) worden, moet je de mensen die al heel veel geweld over zich heen hebben gekregen, niet nog meer ontkrachtigen door hen in zo’n negatieve hoek te drukken, dat ze nooit meer serieus genomen worden, nooit meer als een volwaardig persoon gezien of behandeld worden, waardoor ze in een vicieuze cirkel komen die als een selffullfulling prophecy juist dat waar zal maken wat jij niet wilt. 

Het is zacht gezegd bijzonder om te zien dat in de zorg, waar de meeste verwonde healers zitten, zo geoordeeld wordt over slachtoffers van jeugdtrauma. Want die slachtoffers komen juist later vaak in die beroepsgroep terecht! Zijn dan alle zorgverleners en welzijnswerkers automatisch gevaarlijk, agressief en schizofreen? 

Het is wel typisch gedrag van de verwonde healer om de kant van de macht te kiezen en omlaag te trappen naar hun lotgenoten. Daarmee kunnen zij zich beter voelen, want zij werken immers mee met het systeem en worden daarvoor vast beloond met veel goedkeuring en acceptatie. He, eindelijk! Zo worden mensen op dit moment door het systeem geconditioneerd: meelopen wordt beloond, zelf nadenken wordt bestraft. Niet echt iets wat wij vroeger op de 'sociale academie' leerden. (ook niet op het MBO)

Ik ben bijna 40 jaar bezig om als ervaringsdeskundige professional en schrijfster vooroordelen en taboes over jeugdtrauma te doorbeken. Uit te leggen wat het wel is en wat niet. Dat deed ik aanvankelijk in anonimiteit om de mensen te beschermen die mij niet beschermd hebben. Ik ben ermee naar buiten gekomen omdat ik zo last heb gehad van het niet herkend en niet erkend worden in de dingen die ik heb meegemaakt, waardoor er ook onvoldoende hulp en medische zorg is gekomen. Ik denk dat dit mij zo ziek heeft gemaakt. (ziek: darmen en lever kapot, immuunsysteem) 

Met de toenemende criminalisering en het veroordelen van survivors tot gekkies, zou ik al mijn lotgenoten afraden OOIT met hun verhaal de openbaarheid te zoeken! Omdat je nooit meer als een volwaardig mens gezien zult worden, al je gedrag en elke mening 'gesymptomatiseerd' zal worden en niemand meer de waarde zal zien van de mooie talenten die je noodgedwongen ontwikkelde om te kunnen bestaan in een liefdeloze en begriploze wereld. 

Ik zag vanmiddag bij iemand een schema voorbij komen waarin alleen maar negatief gedrag beschreven stond. Nee, laat ik het anders formuleren: er werd gedrag beschreven dat een negatief label kreeg. Dus assertief optreden wordt dan agressie genoemd. Van slachtoffers van geweld zijn echter heel lang grenzen overschreden. Vaak moeten ze in therapie (opnieuw) leren dat het veilig is en toegestaan is om de eigen grenzen goed te bewaken en anderen duidelijk te maken waar die grenzen liggen. Niemand heeft het recht daar over heen te gaan. Dat maakt je niet tot een lastig mens. Maar tot een zelfbewust mens die weet wat wel en niet goed voor hem of haar is. 

Toen ik de kolommen voorbij zag komen, over waar je slachtoffers aan herkent, dacht ik: je kunt me net zo goed gelijk een psychopaat noemen. Maar dat ik met psychopaten te maken heb gehad, wil niet zeggen dat ik er zelf ook 1 ben. Ik ben me ervan bewust dat mijn persoonlijkheid de afgelopen tien jaar totaal veranderd is. Dat ik verhard ben. Maar ik zou nooit een ander mens aan doen, wat mij is aangedaan. 

Er stonden misschien wel 6 kolommen met alleen maar negatief gedrag. Ik wist niet eens dat er zoveel negatief gedrag was. Of: gedrag waarop je een negatief label kunt plakken. Want je kunt ook iemand bevragen: waarom trek jij je terug? Waarom reageer jij defensief? Krijg je misschien een helder antwoord dat veel verklaart. Je kunt niet iemand jarenlang doodtrappen en verwachten dat iemand vriendelijk en meegaand blijft reageren. Alles is actie en reactie. 

De kolommen met talenten van survivors ontbraken: mooie gevoeligheid, empathie met anderen, toegenomen creativiteit, toegenomen intuïtie. Ik herinner mij dat wij hier in de jaren negentig zelfs op het MBO nog over spraken. In hoeverre traumatische levenservaringen bij kunnen dragen aan een betere beroepshouding: meer empathie, meer respect voor de ander, begrip voor en van dat waar de ander in zit. Dat je de ander een stuk vertrouwen kunt geven, omdat je uit ervaring weet hoe iets is. 

In het boek Luchtwortels beschreef ik hoe jeugdtrauma gevoeliger maakt. Gevoeliger is niet altijd ‘beter’ of makkelijker. Maar als je veiligheid hervindt, kun je er mooie dingen mee doen. Er zijn ook andere schrijvers die een verband trekken tussen trauma en hooggevoeligheid. Zoals Elaine Aaron en Alice Miller. Ook Pim van Lommel beschrijft in zijn boek hoe traumatische ervaringen tot BDE of andere paranormale ervaringen kan leiden. Het naar binnen geslagen worden kan zorgen voor een enorme verrijking van de innerlijke wereld en spirituele wijsheid. Nu is spiritualiteit momenteel erg in en kun je je daar erg populair mee maken, maar dat was 20 jaar geleden heel anders. En nog steeds wordt het in sommige kringen uitgelegd als gekte. 

Als je slachtoffers alleen maar op een negatieve manier beziet, wat denk je dat dit doet met die mensen die al zoveel negativiteit over zich heen hebben gekregen? Denk je dat zij ervan opknappen als ze weten of voelen dat er zo negatief naar hen gekeken wordt?

In de nieuwe wetenschappelijke manier van kijken naar survivors wordt niet meer gekeken naar het individu, naar de mens als ziel. Maar naar oorzaak en gevolg, alsof elk mens hetzelfde reageert en alle hersenen hetzelfde zijn. Dat geeft de overheid straks het recht om tegen onze wil in te grijpen in ons brein, omdat zij alleen nog maar naar de mens kijken als een mechaniek. Maar ik ben geen mechaniek. Ik ben een ziel die hier iets komt brengen en iets komt leren. 

De dader is verantwoordelijk voor zijn gedrag. Niet het slachtoffer! 

Hoe wij omgaan met trauma hangt af van karaktereigenschappen, die deels genetisch bepaald zijn. Opvoeding. Normen en waarden. Van ons dharma en van karma. Intelligentie en temperament. Allemaal dingen die je met behulp van vedische handanalyse kunt zien! Uit onderzoek is ook gebleken, ik schreef daar ook over op mijn blog, dat het heel veel uitmaakt of iemand minimaal 1 betrouwbare volwassene had waar het zich aan op kon trekken gedurende zijn jeugd. Het enige wat eigenlijk enorm in de weg staat bij healing, zijn de keurslijven van de maatschappij en de stigma’s die uitgedeeld worden.